Dlaczego obcy szpiedzy mają się tak dobrze w Ameryce Trumpa [OPINIA]
Prezes Nvidii wpada w sidła kochanki, pracującej – zapewne – dla chińskiego wywiadu. Skandal od tygodnia nie schodzi z czołówek amerykańskich gazet i portali. Publicyści zaś zastanawiają się, jak bardzo nierozważny romans, czy też romanse Jensena Huanga, biznesmena i celebryty, ikony branży wysokich technologii, zaszkodziły bezpieczeństwu i interesom USA.
Umar Kriemlow, rosyjski przedsiębiorca, były gangster, blisko związany z Władimirem Putinem, towarzyszy w sierpniu br. Donaldowi Trumpowi Jr., synowi obecnego prezydenta, w myśliwskiej wyprawie do Mongolii. Trzy miesiące wcześniej finansuje jego huczne, weselne przyjęcie na jednej z karaibskich wysp. Wiele poszlak wskazuje na to, iż Kriemlow reprezentuje nie tylko siebie, lecz współpracuje także z GRU i jego relacje z Juniorem nie są wyłącznie komercyjne.
WIDEO
Trump spotka się z Putinem. USA zaczynają nową operację w Iranie
WIDEO
Lauren Chen, 32-letnia kanadyjska influencerka, formalnie oskarżona w 2024 r. o rozsiewanie rosyjskiej propagandy, chwaliła się w miniony piątek swoimi zdjęciami z wizyty w Mar-a-Lago, kurortu należącego do amerykańskiego prezydenta. Według dokumentów sądowych działalność Chen była po części opłacana przez konglomerat medialny RT (dawniej Russia Today). Kanadyjka wielokrotnie komentowała konflikt na Ukrainie w tonie podobnym do dominującego przekazu ruchu MAGA: "To nie nasza wojna". Krytykowała władze Ukrainy i usprawiedliwiała Putina.
John Mark Dougan, były żołnierz amerykańskiej piechoty morskiej, który 10 lat temu uciekł do Rosji, zbudował i kierował przez kilka lat liczną grupą użytkowników platform społecznościowych, także tych najbardziej popularnych i rozpoznawalnych, "sprzedając" rosyjską dezinformację.
Z wiadomości, ujawnionych przez jeden z portali, wysyłanych przez Dougana, wynika, że był nader skuteczny: na jego "raporty" dotyczące laboratoriów na Ukrainie (w których miano pracować nad bronią biologiczną) równie entuzjastycznie, co bezmyślnie reagowała Tulsi Gabbard, była już szefowa Narodowego Wywiadu (DNI).
Rosyjska narracja pojawiała się zarówno na jej koncie w serwisie X, jak i na oficjalnych stronach podległej jej instytucji. Gabbard powtarzała to, co suflował Dougan i jego agenci wpływu. Aż kusi, by użyć rusycyzmu: powtarzała toczka w toczkę.
Zafałszowana aurą profesjonalizmu
Namnożyło się w ostatnim czasie tych dziwnych historii. Na pierwszy rzut oka wszystkie owe wyczyny zagranicznych wywiadów, działających bezpośrednio lub nieco bardziej finezyjnie, wskazują na zdumiewającą degrengoladę służb amerykańskich.
O miłosnych przygodach Huanga wiadomo było od dawna; alarmował o tym m.in. kilka miesięcy temu sekretarz stanu Marco Rubio, w specjalnym, tajnym memorandum wysłanym do najważniejszych osób w państwie. Sprawę jednak zlekceważono, a nawet usiłowano zamieść pod dywan, aż w końcu obyczajowy granat wybuchł Amerykanom w rękach.
Podobnie jest w przypadku finansowania prywatnych imprez syna prezydenta. Jak to możliwe, że ktoś w ogóle dopuścił Umara Kriemlowa w pobliże Donalda Trumpa Juniora? Najbliższa rodzina głowy państwa jest objęta stosowną ochroną, również kontrwywiadowczą. Gdzie był tym razem Secret Service? A gdzie byli funkcjonariusze tej szanowanej skądinąd agencji, kiedy w Mar-a-Lago pojawiła się Lauren Chen, robiąc sobie selfie nad basenem i w bogato zdobionych toaletach? Domyślam się, że w kurorcie regularnie skanowane są wszystkie pomieszczenia w poszukiwaniu urządzeń podsłuchowych (szczególnie że często odbywają się tam masowe gale), ale może po wizycie pani Chen warto zrobić dodatkowy przegląd?
Powiedzmy sobie otwarcie: najsłynniejsze służby świata i te, które wyłapują szpiegów, i te, które ich rekrutują w obcych państwach, zawsze były otoczone mocno zafałszowaną aurą profesjonalizmu, a w skrajnych przypadkach nawet nieomylności. Wystarczy przypomnieć sobie kilka hollywoodzkich filmów i seriali, które ugruntowały takie przekonanie (pozdrowienia dla Jamesa Bonda z MI6, Carrie Mathison z "Homeland" i Dorona Kabilio z "Faudy").
Izraelski Mosad sam rozdmuchuje newsy o swoich sukcesach, choćby o słynnej "akcji beeperowej", wymierzonej w członków Hezbollahu, ale skrupulatnie przemilcza dziesiątki wpadek i wstydliwych porażek. Przywołajmy wojnę Jom Kippur w 1973 r. (była dla Izraela całkowitym szokiem), zabójstwo kelnera w norweskim Lillehammer, którego pomylono z jednym z palestyńskich terrorystów, odpowiedzialnych za atak podczas igrzysk olimpijskich w Monachium w 1972 r., nieudaną próbę zgładzenia Khaleeda Mashala, jednego z przywódców Hamasu, w 1997 r., czy wreszcie wydarzenia z 7 października roku 2023.
MI6 i MI5? Gdybyśmy przeprowadzili wśród Polaków sondaż: kto był najbardziej znanym w dziejach szpiegiem narodowości brytyjskiej, zapewne 99 osób na sto wskazałoby bohatera powieści Iana Fleminga. Nie zaś na rzeczywiście najsłynniejszego agenta: Kima Philby’ego, zarządzającego przez 30 lat siatką informatorów pracujących dla Związku Sowieckiego. Tyle że trudno oczekiwać od Albionu, żeby chwalił się akurat tym bolesnym epizodem. Prawdopodobnie dlatego nigdy nie doczekaliśmy się serii kinowych hitów, ze szpiegiem komunistą, przedstawiającym się "My name is Philby. Kim Philby".
CIA i FBI? Cóż, także sporo mitów i tromtadracji, a z drugiej strony 11 września 2001 r., wymyślenie "broni masowego rażenia" w Iraku, totalne zaskoczenie upadkiem komunizmu w Europie Środkowo-Wschodniej oraz całe legiony sowieckich i rosyjskich kretów, działających swobodnie w USA niekiedy przez dziesięciolecia.
Przyczyny kryzysu
To jedno. Po drugie: żyjemy w nieco innych czasach, w których każda wpadka zachodnich służb jest natychmiast obnażana. A to zdjęcie na Instagramie. A to wpis na Facebooku. A to śledzenie geolokalizacji. Wszelkiego rodzaju "ślady elektroniczne". Pierwszy przykład z brzegu: na żadnym ze zdjęć Donalda Trumpa Juniora ze wspomnianej wycieczki do Mongolii rosyjski oligarcha Umar Kriemlow nie występuje. Lecz dziennikarze dokładnie sprawdzili, jak i kiedy przemieszczali się w tym czasie obaj dżentelmeni, zbadali każdy piksel każdego ujęcia. I wszystko stało się jasne.
Po trzecie (i dużo poważniejsze): instytucje obecnego rządu USA, odpowiadające za szeroko rozumiane bezpieczeństwo, w istocie pogrążyły się w głębokim kryzysie. I politycznym, i personalnym.
Stanowisko zwolnione przez Tulsi Gabbard w czerwcu br. objął Jay Clayton, były prokurator i szef Komisji Nadzoru Giełdowego, bez żadnego wcześniejszego doświadczenia w sferze polityki zagranicznej i wywiadu. Narodową Radą Bezpieczeństwa teoretycznie kieruje Marco Rubio, ale przez blisko półtora roku był tylko p.o., poza tym wygląda na to, że jest już myślami przy kampanii prezydenckiej 2028 r.
Dodajmy do tego rzeź, jaką urządził swego czasu agencjom federalnym Elon Musk, w ramach działalności DOGE (Departamentu Efektywności Rządowej). Zwalniano m.in. ekspertów od Iranu, tylko z powodu tego, że pracowali wcześniej dla administracji Joe Bidena czy Baracka Obamy. To między innymi dlatego Amerykanom tak "znakomicie" idzie dziś wojna w Zatoce Perskiej.
Dorzućmy do tego zestawu Pete’a Hegsetha, sekretarza obrony, który ujawnia plany nalotów na Iran w korespondencji na Signalu. James Bond był jednak bardziej przytomny, mimo iż czasami działał i podejmował decyzje pod wyraźnym wpływem…
Po czwarte (i chyba najbardziej kluczowe): dla Donalda Trumpa, brutalnie rzecz ujmując, sprawy dotykające narodowego bezpieczeństwa są mniej ważne niż jego własne interesy oraz konta bankowe członków familii i najbliższych współpracowników. Prezydent USA zapowiada, że podczas środowego szczytu z Xi Jinpingiem w Shenzhen nie ma zamiaru poruszać tematu afery szpiegowskiej z Jensenem Huangiem w roli głównej. A jednocześnie dowiadujemy się, że synowie Howarda Lutnicka, jego sekretarza handlu, zarabiają na eksporcie zaawansowanych półprzewodników do Chin.
Trump unika jak ognia komentowania militarnego wsparcia Moskwy dla Iranu (i zapewne także nie podejmie tej kwestii w rozmowie z Putinem, w tym samym Shenzhen), a jednocześnie jego zięć negocjuje z Rosjanami szemrane deale biznesowe. Prezydent przymyka oko na wrogie operacje Kremla na terytorium USA – łącznie z planami zabójstw antyputinowskich dysydentów – a jednocześnie wpuszcza do Mar-a-Lago prokremlowskich podcasterów.
Kto jeszcze pamięta spotkanie Trumpa z dziennikarzami latem 2016 r., kiedy apelował do Rosjan, aby zhakowali skrzynkę pocztową i ujawnili maile Hillary Clinton, jego ówczesnej rywalki? Albo konferencję prasową w Helsinkach w lipcu 2018 r., w której trakcie Trump publicznie "uniewinnił" Putina od zarzutu wpływania na kampanię prezydencką dwa lata wcześniej?
Jak widać, nie jest to nowa przypadłość. Ani niespodziewana. Niemniej trochę przerażająca.
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.