Frédéric Nicolay na reeks faillissementen: ‘Voor ik hier investeerde, was er niets’

Er zijn weinig namen die meer dan vier tabbladen aan artikels openen in het BRUZZ-archief. Frédéric Nicolay (56) is er één van. De ondernemer - ooit opgeleid als kok - maakte naam door aan een verschroeiend tempo blitse zaken te openen waar niemand dat verwachtte.

Zo droegen zijn cafés de Zebra, Le Roi des Belges, Café Central en Mappa Mundo bij aan de omslag van het (toendertijd) grimmige Sint-Goriksplein tot een drukke uitgaansbuurt. In de door drugs, sluipverkeer en straatprostitutie geteisterde Alhambrawijk richtte hij dan weer de Flamingo op. "Dit nieuwe café is een onderdeel van een globaal plan om de buurt te doen heropleven," verklaarde burgemeester Freddy Thielemans indertijd.

Ook onder meer Château Moderne op de Kunstberg en de Barbeton en Walvis in de Dansaertstraat zijn van zijn hand. Veel van zijn cafés verhuurde of verkocht hij kort na de oprichting. De naam Nicolay raakte zo - meer nog dan met bars vol houten tafels, gedempt licht en vedett-bier - versmolten met stedelijke opwaardering.

Maar die gouden glans kreeg de voorbije jaren klappen, schreef De Standaard recent. Sinds de covid-jaren zwol Nicolays schuldenberg aan en tussen juni 2025 en juni 2026 rijgde hij acht faillissementen (de vennootschappen achter de cafés Le Charbon, Château Moderne, Jaja Café en Le Cocq; een managementholding; twee vastgoedmaatschappijen en een investeringsvehikel) aan elkaar. Het gevolg waren diepe financiële putten.

Op de koop toe regent het klachten over geluidsoverlast in de Alhambrawijk waar de Flamingo ooit werd bejubeld als wonderpil tegen de verloedering. De negatieve berichtgeving noopte Nicolay in zijn pen te kruipen. In een lang betoog op Instagram vraagt hij om het bredere plaatje van zijn carrière in ogenschouw te nemen: de mislukkingen, maar ook de successen. De ondernemer stemde toe om die boodschap toe te lichten in een zeldzaam interview in café Belga aan Flagey (nog een bar die hij ooit oprichtte).

“Achter de cijfers, de balansen en de faillissementen zit ook alles wat er gecreëerd is: plekken, jobs en wijken waarin opnieuw mensen komen”, schreef u. Had u het gevoel dat mensen dat vergeten waren?

Frédéric Nicolay: Die berichtgeving over mij was duidelijk om buzz te veroorzaken, maar de werkelijkheid is veel ingewikkelder dan dat. Dat wou ik tonen met mijn bericht.

Kijk: veel van de bedrijven die failliet gingen, hadden al langer problemen en ik probeerde ze te laten draaien en ze in leven te houden, maar sinds corona is er veel veranderd. Mensen werken veel meer thuis en komen amper nog één dag per week naar kantoor. Daardoor passeren ze ook niet meer bij ons.

De regels van de sector zijn echt veranderd: de prijzen van energie, huur en de loonkosten gingen omhoog, maar een café kan niet zomaar die prijsstijgingen volgen. In Brussel hebben mensen ook best grote appartementen en omdat alles duurder is geworden, blijven mensen vaker binnen. Veel meer dan in steden als Parijs of Londen.

Lange tijd probeerde ik echt om een faillissement te vermijden, want krediet vinden als ondernemer is daarna veel moeilijker. Maar na een tijd konden we niet meer. Wel wil ik benadrukken dat dit problemen zijn waar heel de horeca last van heeft.

Maar in de artikels over u is sprake van meerdere miljoenen euro's aan schulden over de verschillende vennootschappen?

Het is in werkelijkheid minder dan in de berichtgeving werd geschreven.

Om hoeveel gaat het dan?

Dat kan ik u niet exact zeggen, maar daar gaat het niet om. Zoiets gaat snel in een bedrijf. Als je 200.000 euro aan btw of sociale bijdragen niet kan betalen, dan krijg je een boete van 100 procent dus dan zit je al aan 400.000 euro. En daarna een boete van 200 procent: 800.000 euro. Aan het einde is dat inderdaad veel, maar in het begin was dat niet zo veel geld.

Neem nu de vennootschap achter Le Cocq. Daarover werd geschreven dat er bij het bankroet 1,8 miljoen euro aan 'schulden' was, maar zonder de boetes en interesten was dat eerder 700.000 euro. Je moet dat ook in verhouding tot de omzet zien: dan is dat niet zo'n enorm bedrag.

U ontving doorheen de jaren wel meerdere dagvaardingen.

Ja natuurlijk. Dat is normaal. We moesten onze activiteiten gedurende een jaar stilleggen tijdens covid en daarna zijn we niet terug kunnen starten zoals gehoopt. Wat de horeca meemaakte tijdens de covidperiode was echt verschrikkelijk, maar daar wordt precies geen rekening mee gehouden.

Voor eetcafé Le Cocq werd twee weken na het faillissement al een nieuwe vennootschap opgericht die de zaak overnam waardoor die vandaag nog gewoon open is. Bij de Flamingo dat recent failliet ging, gebeurde hetzelfde. Is dat eerlijk tegenover uw schuldeisers (de Sociale Zekerheid en het ministerie van Financiën)?

Dat beslis ik niet: die regels zijn er voor iedereen. Ik heb voorgesteld om de schulden af te betalen op 5 jaar en de staat weigerde. Dat doen ze altijd met horecabedrijven als je schulden hebt voor de btw of sociale bijdragen. Dan stellen ze afbetalingsplannen voor van 2 jaar, maar dat is onmogelijk voor ons.

Dus laat u de zaak failliet gaan en neemt u hem over met een andere vennootschap?

Als je die optie hebt, dan doe je dat ja.

Op Instagram schrijft u dat we kleine ondernemingen moeten verdedigen. “Een café, boekhandel of buurtwinkel is meer dan een economische activiteit. Het is een sociaal weefsel.”

We zouden ondernemers meer moeten aanmoedigen. Een plek zoals deze (café Belga aan Flagey, red.) richtte ik 25 jaar geleden op, maar daarvoor was hier niets. De Walvis aan het kanaal: hetzelfde. De Flamingo: hetzelfde.

Mensen weten dat wel, maar tegelijk werd er van de ene op de andere dag beslist: on coupe les businesses. Je mag niet meer werken en dan na een jaar plots: ‘Je mag herbeginnen’ (klapt in zijn handen, red.).

Maar zo makkelijk is het niet. Alles moest tegelijk terug open: dat is erg lastig. We moesten onze huur betalen, maar al ons personeel was intussen wel elders werk gaan zoeken. Goede mensen vind je niet zomaar.

Wat zou de overheid volgens u kunnen doen om horecazaken te ondersteunen?

Stel een nieuw bedrijf het eerste jaar vrij van belastingen. Dat zou veel helpen. Het geeft ademruimte om op gang te komen (doet locomotief na, red.) en goed personeel te zoeken. Je kan een buffer opbouwen.

Iets anders: in de Alhambrawijk klagen buurtbewoners steen en been over geluidsoverlast door de Flamingo. Volgens hen worden de gemaakte afspraken keer op keer met de voeten getreden.

Ik begrijp dat ze klagen. De cohabitation tussen een café en buurtbewoners is niet altijd makkelijk. We proberen een evenwicht te vinden en de concerten stoppen sowieso altijd om 12 uur. Soms doen muzikanten wel nog iets langer door, maar dat is moeilijk helemaal te controleren. We zullen dus strikter zijn en we proberen nu ook om de deur altijd goed dicht te houden.

Nu moet ik wel zeggen dat niemand van die klagende buurtbewoners me ooit al belde. Wel schreven ze meteen een post op sociale media over hoe slecht alles is...

Raakt het u dat in die buurt geklaagd wordt over u? In het verleden zagen wijken u altijd graag komen.

Nee. Ik zeg alleen maar: de Flamingo zou eens een dag moeten sluiten en we zullen zien hoe snel die wijk terug achteruitgaat.

Hoeveel zaken leidt u momenteel nog?

Vijf: Château Moderne, Le Cocq, Le Schmet, Flamingo en La Grosse Liberté. In de media wordt gesproken over een imperium. Maar nee. Ik ben 56 en in mijn carrière heb ik zo’n 50 projecten gedaan. Ik ben dus geen ‘horeca-paus’ of zoiets: ik doe gewoon mijn werk.

Hoe ziet u de komende jaren? Gaat u nog nieuwe horecazaken oprichten?

Ja, waarschijnlijk wel. Het is nog altijd wat ik graag doe: leven creëren in de wijken. Ik denk dat dat belangrijk is.