De magie van een gevelbank in Jette: 'Mensen stoppen spontaan voor een babbel'

“Het leuke eraan is dat je het kunt binnenzetten wanneer je wil”, vertelt Liesbeth Velghe, terwijl ze geniet van de zon, vlak bij het station van Jette, zittend op haar gevelbank. “Het bankje staat hier sinds 2018, op initiatief van het buurtcomité. Een Gentse organisatie kwam de bankjes plaatsen”, zegt ze. “Dat laatste bleek nodig. Tegen het advies in had een buurman zijn bankje zelf geplaatst, zonder een zogenoemd chemisch anker, en intussen is het helaas afgebroken.”

Samen met haar man Steve en haar twee zoontjes van vijf en negen woont Velghe al veertien jaar in de JDupréstraat. Toen ze hun woning via een openbare verkoop kochten, in 2012, was er bijna niemand geïnteresseerd, vertelt Velghe. “Nu is zoiets ondenkbaar. Twee jaar geleden kwam het huis naast ons te koop. Op de eerste bezoekdag stond er een volledige rij en het is die dag nog verkocht, fors boven de vraagprijs.”

“Wij zijn in Jette komen wonen toen de generatie oude Nederlandstalige inwoners aan het verdwijnen was. Achteraf gezien was dat een kantelpunt. Het was toen nieuwsgierig afwachten wat er met de buurt zou gebeuren. Wie worden onze buren? Jette was helemaal nog niet populair, het had een wat saai imago. Toen we ons huis kochten, hadden we daar allemaal geen rekening mee gehouden. Het station is handig, het park is dichtbij en er zijn scholen in de buurt. Zo zijn we hier terechtgekomen, eigenlijk een beetje op goed geluk. Het is alleen maar fijner geworden sindsdien.”

Vijf mensen hebben zo'n gevelbankje in de straat, maar de meeste zijn al opnieuw opgeborgen. De bankjes kwamen er om de sociale cohesie in de buurt te verhogen. “Eigenlijk zat die daarvoor al meer dan snor”, zegt Liesbeth, “maar er was niet echt een plek om te zitten. Je zegt wel gedag op straat of nodigt mensen eens thuis uit voor een drankje, maar dan sluit je je ook wat af van de rest van de buurt. Wanneer we op het bankje zitten, stoppen er regelmatig mensen om een babbeltje te slaan. Het is een soort open ontmoetingscentrum.”

Kleine gelukjes

Liesbeths gevel is zuidgericht. “Daardoor hebben we aan de achterkant, in de tuin, niet echt veel zon. Als het 's zomers heel warm wordt, dan is het leuk om daar te zitten, maar in het winter- of herfstzonnetje is het leuker op de bank, om een koffie te drinken met mijn buurvrouw of iets te lezen als de kindjes aan het spelen zijn op de stoep. Dat zijn kleine gelukjes.”

Opgroeien deed Liesbeth in landelijk West-Vlaanderen. Ze studeerde in Leuven, gaf les in Brussel, onder meer op scholen in Anderlecht en Sint-Jans-Molenbeek, en werkt nu als raadgever op het kabinet van Vlaams viceminister-president Melissa Depraetere (Vooruit). Ook in de lokale afdeling van Vooruit is ze actief, weliswaar achter de schermen. “Ik stond tijdens de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen niet op de lijst. Ik werk liever achter de schermen, zodat de mensen die wel op de lijst staan, en daar meer aanleg voor hebben, kunnen schitteren.”

Haar ouders zijn intussen ook naar Brussel verhuisd. “Mijn moeder woont in Jette, mijn vader in het centrum. In de straat wonen nogal wat West-Vlamingen: mijn buurvrouw komt uit Wervik. Jette is stilaan het Gent van Brussel aan het worden. We nemen de gemeente volledig over (lacht).”

Schrikt Brussel, de grote, soms gevaarlijke stad die in niets lijkt op een West-Vlaamse provinciestad, hen niet af? “Niet echt, denk ik”, zegt Liesbeth. “Zelfs voor mijn moeder is het niet zo'n grote aanpassing. Jette is nog heel dorps. Iedereen kent hier vrijwel iedereen. Dat heb je op veel plaatsen in Vlaanderen niet meer.” Daar zit haar gevelbank vast voor iets tussen.