Eliana Glass in Pilar: 'Voor mij is een piano als een boom waaronder je graag zit'

Haar goeie vrienden noemen haar E, zingt de New Yorkse pianiste Eliana Glass op haar gelijknamige debuutalbum. De 'e' van eigenzinnig, excellent en eindeloos ontroerend.
Gedrapeerd over haar vleugelpiano, zo presenteerde Eliana Glass zichzelf sierlijk en geheimzinnig op de hoes van haar debuut, E, dat vorig jaar verscheen. Al haar hele leven is ze verstrengeld met dat instrument, vertelt de Australisch-Amerikaanse muzikante vanuit haar thuisbasis in New York.
“Als kind speelde ik vaak onder de piano, ik beeldde me in dat ik in een boot zat. Ik denk graag terug aan mijn jonge zelf, en aan de dromen en ideeën die ik toen had. Dat helpt me om dicht bij mezelf te blijven, vooral op momenten waarop ik het gevoel heb dat ik mezelf dreig te verliezen of te ver van mezelf af kom te staan.”
"Ik hou van muzikanten die vanuit de traditie vertrekken, maar vervolgens hun eigen weg gaan"
De pianoballads van Glass kringelen omhoog als herfstbladeren in de speelse najaarswind, ergens tussen nachtelijke jazzballad en broos wolkje folk. Minimaal, maar toch heel rijk en ontroerend. “Ik hou van sobere klanken en intieme opnames, met een heel levendig, onbewerkt geluid”, zegt ze. “Ik vind het fijn als je in een opname ook de klank van de ruimte hoort, of van de omgeving waarin ze gemaakt is. Oude live-albums waarin je het publiek hoort meeleven, bijvoorbeeld, of het gekraak van het hout wanneer een muzikant met zijn voet het pedaal indrukt.”
Dit jaar drukte ze die filosofie door op de ep E at home, waarop enkele songs van haar debuut in hun naakte demoversie te horen zijn. Liedjes die ze opnam met krek dezelfde tapemachine die de Duitse cultfolkie Sibylle Baier in de jaren 1970 ook gebruikte. “Ik hou erg van die home recordings. Baiers muziek is zo intiem, alsof ze haar liedjes enkel voor zichzelf opnam.”
Glass blikte de liedjes voor haar ep samen met haar broer in, op de piano van haar moeder. “Mijn moeder had hem gekregen toen ze jonger was, nadat een buur was overleden en de piano aan haar had nagelaten. Die piano heeft inderdaad al veel levens geleid.”
Veel van Glass' muziek ontstaat uit bewondering voor anderen, van jazzzangeres Jeanne Lee over de Ethiopische pianiste Emahoy Guèbrou tot de Indiase zangeres Asha Puthli. “Ik hou van muzikanten die vanuit de traditie vertrekken, maar vervolgens hun eigen weg gaan.”
Ze verwijst ook naar componiste Annette Peacock, die de piano weleens met een geliefde vergelijkt: je raakt het instrument aan en het geeft antwoord. “Voor mij is een piano als een boom waaronder je graag zit: iets vertrouwds waarmee je een band opbouwt, jezelf uitdrukt en steeds nieuwe dingen ontdekt.”
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.