Van Colombia naar Sint-Joost: 'De duiven in mijn blauweregen maken mij wakker'

De arm van de klimplant op nummer 39 van de De Bériotstraat hangt als een boog over het trottoir. Gala hoeft zich met haar kleine gestalte niet te bukken om haar huis buiten te gaan. De 31-jarige Colombiaanse maakt zich klaar om een krullerige viervoeter uit te laten in de straten van Sint-Joost. “Zijn baasje woont in de buurt, hij is een vaste klant.” Gala begon als dierenoppas te werken toen ze na het verlies van een vriend door een moeilijke periode ging. “Voor honden zorgen was een soort therapie. Plots werd ik populair bij baasjes en nu heb ik een groot klanten­bestand. Ik zie het als een teken dat de liefde tussen mij en de honden wederzijds is.”

Een eigen hond loopt er in Gala's appartement niet rond. Ze deelt de ruimte met haar vriend, een Duitser die ze in Brussel leerde kennen. “Ik kwam vier jaar geleden op bezoek bij een kennis uit Colombia. De chaos deed me denken aan Bogotá, waar ik ben opgegroeid. Brussel is op het eerste gezicht niet aantrekkelijk. Ik was niet van plan om lang te blijven, maar dan heeft de stad me in haar val gelokt: ik vond een job, een lief en vrienden. Ik dacht bij mezelf 'Why not?', en ik ben gebleven.”

Eerst ging ze aan de slag als kok bij een bedrijf dat diepvriesmaaltijden maakt, maar vandaag studeert ze beeldende kunsten aan de Luca School of Arts. “Vlaamse studenten staan niet te springen om met mij te komen praten omdat ze al hun eigen vriendengroep hebben. Ik begrijp dat wel. Gelukkig zijn er in Brussel veel andere mensen die hier niet helemaal thuishoren.” Gala heeft vooral internationale vrienden en de laatste tijd leert ze veel Colombianen kennen die net als zij in het artistieke milieu zitten. “Ik wist zelf niet dat we met zoveel zijn. Het doet me deugd dat mijn community groeit.”

Vorige winter zei Gala het Flageyplein waar ze woonde vaarwel en kwam ze het natuurstenen herenhuis in de rustige De Bériotstraat bezichtigen. “Het was koud toen, en de klimplant oogde vrij triestig. Een paar maanden later verschenen er prachtige paarse bloemen, ook al bloeien ze maar voor een week of twee. Het is een plezier om zo thuis te komen. Ook mooi meegenomen: in de zomer is het huis veel koeler.”

Zelf fruit kweken

“Ik vind het vreemd, maar niet iedereen die langskomt let op de begroeiing op de gevel”, zegt Gala, die zelf “een beetje geobsedeerd” is door bomen. “In Amsterdam zijn er mensen die vruchten plukken of zaden verzamelen. Hoe cool zou het zijn om in Brussel zelf fruit te kweken, in plaats van het in plastic zakken te kopen in de supermarkt?” Gala gebruikt de natuur als inspiratiebron in haar kunst. “Ik neem vaak foto's van het groen in de stad. De relatie tussen mens en natuur interesseert me mateloos.”

Omdat de kansen voor kunstenaars in Colombia beperkt zijn, trok Gala jaren geleden naar Europa. Voor ze in Brussel aankwam, woonde ze in Barcelona en het Duitse Wuppertal. “Een van de grootste cultuurshocks is de veiligheid op straat. In Bogotá zou ik nooit als vrouw alleen op straat lopen 's avonds. Jij houdt je telefoon zomaar in de lucht om me te interviewen. Dat is daar ondenkbaar. Ik zeg het niet graag, maar het is een supergevaarlijke stad.”

Ze denkt met gemengde gevoelens terug aan haar thuisland. “Elke dag is er een nieuw probleem: vlak na de verkiezing van de nieuwe president (de rechts-populistische Abelardo de la Espriella, red.) kwam de aardbeving. Ook de klimaatverandering laat zich merken: we hebben een extreem droge zomer gehad met natuurbranden.” Toch probeert ze elk jaar op familiebezoek te gaan in Bogotá. “Het is fantastisch om my people terug te zien, en zelfs de bomen uit mijn jeugd, die elk jaar een stukje zijn gegroeid.”

Op het einde van de wandeling wijst Gala naar de bovenste verdieping van haar huis. “Daar in het dak, waar die duiven aan het raam zitten, woon ik. Ze maken nestjes in de begroeiing. Hun geroekoe maakt me 's ochtends wakker. Soms laten ze hun eitjes op straat vallen, maar gelukkig is er nog geen op mijn hoofd beland.”