Actrice Patricia Kargbo: 'We gaan samen naar de winter toe'

Sinds kort ben ik weer aan het repeteren voor een nieuwe voorstelling die binnen een kleine maand in première gaat. De eerste weken waren een soort speeltuin vol euforie. We leerden elkaar kennen op de theatervloer en begonnen samen te bouwen aan een leuke, kleurrijke voorstelling voor kinderen. Een ode aan de verbeelding dus, waar heel veel spielerei aan te pas komt. Daarbovenop waren de temperaturen in oktober mild en kon je nog genieten van de zon op een terras.

Nu het nieuwe er wat af is, de high van het begin is gaan liggen en de temperaturen gedaald zijn, moet ik terugdenken aan wat ik in de eerste repetitieweek zei. Vol enthou­siasme: “Wat leuk, we gaan samen naar de winter toe.”

Eigenaardig hoe ik iedere zomer vergeet hoe die koude, korte dagen alweer aanvoelen. Tot de temperatuur plots zakt en de herfst echt begint. Zomertijd wordt wintertijd. De bladeren verkleuren geleidelijk en vallen dan van de bomen. Onderweg naar het station word je natgeregend door miezerige motregen en krijg je rillingen van de bijtende wind. De volgende dag blijkt het warmer dan verwacht en kom je bezweet aan bij het station omdat je te veel lagen hebt aangedaan. Ik stel het zo lang mogelijk uit, maar haal toch stilaan mijn handschoenen boven. Je probeert de koude en de herfstblues nog even buiten te houden. Maar zodra de eerste tijdens de repetities ziek wordt, valt er aan het gesnotter en gehoest niet meer te ontsnappen. Je kunt niet anders dan accepteren dat we weer even door die seizoensverandering moeten ploeteren.

Die brengt ook mooie dingen met zich mee. Zo zei een vriend: “Ik ben ook wel gewoon blij dat ik me na een oversociale zomer zonder enig schuld­gevoel kan terugtrekken.” Even niet het gevoel dat er van alles moet. Of in slaap vallen met een kersenpitkussentje onder een warme dons. En als je zin hebt in stoemp met een worst, dan kan dat gewoon. Binnenkort is het Halloween, met best wat goeie feesten om jezelf warm te dansen.

Ook werken in een donkere studio voelt plots minder onaantrekkelijk. Zoveel zonlicht missen we niet. Tot de première bouwen we verder, met een groep heerlijke mensen, aan iets waar hopelijk veel anderen van zullen meegenieten. “We gaan samen naar de winter toe”, zei ik tijdens die eerste repetitieweek. Toen dacht ik vooral aan de gezelligheid. Intussen horen daar ook natte sokken, koude handen en gesnotter bij. Maar dat 'samen' – daar ben ik nog altijd even enthousiast over.