Czy wiatrakom powieje wschodni wiatr? Chiny walczą z Zachodem o rynek energii wiatrowej
Jak informuje WindEurope, organizacja non profit reprezentująca sektor energetyki wiatrowej, do końca 2026 r. Europa ma zainstalować rekordowe 24 GW nowych mocy wiatrowych, a energia z wiatru pokrywa obecnie około jednej piątej jej zapotrzebowania. Ta sama organizacja prognozuje, że do 2030 r. łączna moc elektrowni wiatrowych osiągnie 436 GW, podczas gdy unijny cel wynosi 500 GW. Plan jest ambitny.
Ale czy uda się go zrealizować bez chińskiej ingerencji w ten sektor? Specjaliści powątpiewają.
Podbój przez partnerstwo
Powoli przyzwyczajamy się, że znane zachodnie marki samochodowe są zastępowane przez auta chińskie. Prawdopodobnie nie ma od tego odwrotu. W branży samochodowej Pekin stosuje tzw. partnerstwo biznesowe, które chętnie przeniesie też do innych działów gospodarki, chociażby do energetyki wiatrowej.
Chińczycy myślą tu o podobnych działaniach jak te z udziałem marki Ford. Latem bowiem Ford Motor Company i chiński Geely Automobile Holdings podpisały umowę, na podstawie której w jednej z fabryk w Hiszpanii mają być produkowane pojazdy elektryczne.
Mimo napięć politycznych, dochodzeń w sprawie państwowych dotacji oraz jawnego sceptycyzmu ze strony rządów wielu krajów europejskich chińscy producenci turbin wiatrowych intensyfikują ekspansję na rynku europejskim. Trend ten podkreśla niedawny raport "Financial Timesa". Dziennik opisuje, jak chiński gigant w dziedzinie energetyki wiatrowej Mingyang Smart Energy Group skutecznie przekuwa wszystkie przeszkody polityczne w lokalne kontrakty i hybrydowe chińsko-europejskie partnerstwa. Mingyang Smart Energy Group i podobne jej firmy już teraz w Europie uruchamiają potężne turbiny o mocach 18-20 MW (jak model MySE 18.X-20MW), wyznaczając globalne rekordy w morskiej energetyce wiatrowej.
Horatio Evers, prezes Mingyang Smart Energy Group na Europę, jest zdeterminowany, by rozwijać działalność spółki na Starym Kontynencie. "To, co tu robimy, nie jest jednorazową próbą" — mówił "Financial Timesowi", dodając, że jako czołowy producent turbin na świecie Mingyang musi dywersyfikować swoje portfolio. Europa odgrywa kluczową rolę w tej strategii, będąc jednym z największych i najatrakcyjniejszych rynków na świecie, ponieważ szuka i dramatycznie potrzebuje nowych, najlepiej odnawialnych źródeł energii.
Dziś kapitalizacja rynkowa Mingyang Smart Energy Group na giełdzie w Szanghaju wynosi ok. 21,48 mld juanów (3,04 mld dol.), co czyni ją jedną z najbardziej rozpoznawalnych firm wśród chińskich producentów turbin na światowym rynku energii wiatrowej. Jej akcje są także notowane na londyńskiej giełdzie.
Panujące w tej sprawie nastroje odzwierciedla komentarz Yu Fenga, szefa międzynarodowego oddziału firmy Windey Energy Technology Group Co. Ltd., opublikowany na portalu Semafor. Według niego napięcia geopolityczne między Pekinem a stolicami europejskimi nie powstrzymają chińskiej ekspansji na Zachód, jedynie mogą ją opóźnić. W 2024 r. Windey był trzecim co do wielkości producentem turbin wiatrowych na świecie, z ok. 10 proc. udziału w rynku. Yu Feng uważa, że nowe lokalizacje produkcji złagodzą obawy dotyczące bezpieczeństwa, zjednując Windeyowi zaufanie europejskich polityków — to strategia stosowana również przez konkurentów. "Surowe europejskie przepisy są jak szkoła, z której firma może i czerpać, i uczyć się, jak na stałe zagościć na Starym Kontynencie" — uważa Yu Feng.
Konkurencja rzeczywiście nie śpi. W czerwcu kolejny chiński gigant, Sany Renewable Energy, pochwalił się swoją pierwszą dużą turbiną wiatrową w Europie. Model SI-172 o mocy 6,25 MW został uruchomiony w pobliżu Saragossy w Hiszpanii. Jak donosi "Financial Times", dostarcza energię elektryczną koncernowi spożywczemu Grupo Jorge.
Dalszy ciąg artykułu pod materiałem wideo
Europejskie obawy
Chińskie turbiny dzięki silnemu wsparciu państwa są o 30-50 proc. tańsze od rozwiązań oferowanych przez producentów zachodnich. Mimo to obecność chińskich gigantów wiatrowych w Europie jest na razie stosunkowo skromna. W 2025 r. Chińczycy dostarczyli na Stary Kontynent 446 MW. Według Global Wind Energy Council (GWEC) to mniej niż 3 proc. wszystkich instalacji wiatrowych uruchomionych w Europie. Pojedyncza turbina wiatrowa na lądzie (onshore) ma zazwyczaj moc 2-7 MW, natomiast nowoczesne turbiny morskie (offshore) osiągają moc 8-15 MW.
Zadanie, które Pekin sobie wyznaczył, nie jest łatwe, ponieważ europejscy politycy i branża boją się o przyszłość krajowych liderów w produkcji turbin, takich jak Vestas Wind Systems z Danii czy Siemens Gamesa Renewable Energy (SGRE). Obawiają się, że mogą podzielić los europejskiego przemysłu fotowoltaicznego, który został zmiażdżony przez chińskich konkurentów.
Nie sposób pominąć obaw dotyczących cyberbezpieczeństwa i potencjalnych wpływów państwa chińskiego. Właśnie te obawy sprawiły, że firmie Mingyang nie udało się wejść na rynek w Wielkiej Brytanii. W marcu brytyjski rząd ogłosił, że wykorzystanie turbin Mingyang w projektach offshore stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego i nie może być wspierane. Według
Według "Financial Timesa" administracja Trumpa wyraziła zaniepokojenie wpływem Pekinu na brytyjski rząd i ryzykiem "upolitycznienia" inwestycji. Decyzja ta pokrzyżowała plany Chińczyków, którzy chcieli zainwestować 1,5 mld funtów w fabrykę w Szkocji. W straty w Zjednoczonym Królestwie wlicza się także 1,5 tys. planowanych miejsc pracy.
Unia Europejska wszczęła dochodzenie w tej sprawie i wprowadziła przepisy mające ograniczyć udział turbin produkowanych w Chinach w projektach otrzymujących dotacje publiczne.
Problem nie jest nowy. W kwietniu 2024 r. Komisja Europejska wszczęła dochodzenie w sprawie subsydiów zagranicznych dla chińskich producentów turbin, obejmujące projekty w pięciu państwach członkowskich: Hiszpanii, Grecji, Francji, Rumunii i Bułgarii. Ówczesna komisarz ds. konkurencji, Dunka Margrethe Vestager, porównała tę sprawę do wcześniejszych szkód dla rynku europejskich producentów paneli słonecznych. W komentarzu dla magazynu "Fortune" przestrzegała Europę przed tym: "Doskonale pamiętamy scenariusz z panelami słonecznymi. Czy to samo ma się stać z wiatrakami?".
Efekty politycznych napięć widać np. w historii kontraktu, który w 2024 r. podpisały niemiecka firma Luxcara i Mingyang. Chodziło o dostawę 16 gigantycznych turbin, które, jak donosiła Agencja Reutera, miały zostać wykorzystane w 300-megawatowej morskiej farmie wiatrowej Waterkant na Morzu Północnym.
W sierpniu 2025 r. Luxcara zrezygnowała z kontraktu na rzecz producenta hiszpańsko-niemieckiego, Siemens Gamesa. Oficjalnie powodem była "decyzja komercyjna", ale według komentarzy medialnych stała za tym presja polityczna.
"Tygodnik Przegląd" nr 47
Tygodnik Przegląd
Kosmiczna moc
Europejskie firmy z branży wiatrowej nie kryją, że kosmiczne wręcz postępy technologiczne Chin robią na nich wrażenie. W ubiegłym roku w regionie Sinciang odbył się pierwszy zakończony pełnym sukcesem lot elektrowni wiatrowej S1500, największej na świecie platformy do pozyskiwania energii wiatrowej z dużych wysokości. Za megaprojektem stoi Beijing SAWES Energy Technology, przedsiębiorstwo współpracujące z Uniwersytetem Tsinghua i Chińską Akademią Nauk.
Jak informuje portal Gramwzielone.pl, projekt ma na celu wykorzystanie silnych i stabilnych prądów powietrznych występujących na wysokościach między 500 m a 10 tys. m nad ziemią. Turbina wiatrowa S1500 przypomina wypełniony helem sterowiec, o wymiarach 60 × 40 × 40 m, co czyni ją największym tego typu urządzeniem na świecie. Wewnątrz głównego płata oraz skrzydła pierścieniowego umieszczono 12 turbin-generatorów, z których każda ma moc 100 kW.
Łączna moc systemu wynosi 1 MW, co odpowiada tradycyjnej turbinie wiatrowej o wysokości 100 m. Wytworzona energia przesyłana jest na ziemię za pomocą kabla energetycznego zintegrowanego z liną kotwiczącą.
Chińska technologia oprócz niepodważalnych zalet ma jedną bardzo istotną wadę. Jest realnym zagrożeniem dla lotnictwa cywilnego. Znalezienie bowiem przestrzeni, gdzie nie latają samoloty pasażerskie, z roku na rok staje się coraz trudniejsze.
W polskim systemie energetycznym również przybywa mocy. Według danych PSE (wrzesień br.) największy udział w tzw. mocy osiągalnej systemu wciąż należy do węgla kamiennego i wynosi 28 proc. Tuż za nim plasuje się energetyka słoneczna, na trzecim miejscu znalazła się energetyka wiatrowa (ok. 11 GW, 14 proc. ).
W Polsce nie mamy dużych producentów chińskich morskich i lądowych turbin wiatrowych, takich jak Goldwind, Mingyang czy Envision Group. Chiński sektor wiatrowy jest jednak obecny na polskim rynku poprzez dostawy różnego rodzaju mniejszych systemów i komponentów. Na naszym rynku z powodzeniem działa chińska firma Jiangsu DHC, która dostarcza m.in. systemy hybrydowe (wiatrowo-słoneczne) i mniejsze turbiny wiatrowe. Pojawiają się też zapowiedzi i przymiarki do ekspansji ze strony chińskich dostawców, np. łopat wirników.
Dziś w Polsce w branży wiatrowej wciąż dominują producenci zachodni. To m.in. piąty w światowym rankingu (po firmach z Chin) duński Vestas, posiadający zakłady produkcyjne w Szczecinie i Goleniowie, Siemens Gamesa, który jest dostawcą m.in. turbin dla powstającej morskiej farmy wiatrowej Baltica 2, oraz światowy gigant z Niemiec: Nordex i Nordex/Acciona, dostarczające urządzenia dla polskich farm lądowych.
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.