Roman Graczyk: Europa po zdradzie Trumpa

Spośród państw europejskich absolutnym liderem tej pomocy są Niemcy, które przekazały 54 mld, dalej Francja — 27 mld, Wielka Brytania — 23 mld, Włochy — 18 mld, Holandia — 16 mld, Kanada — 15 mld, Szwecja — 15 mld, Japonia — 14 mld, Dania — 14 mld, Hiszpania — 12 mld, Norwegia — 12 mld, Polska — blisko 10 mld.

Ranking pomocy wyłącznie wojskowej jest podobny: USA — 65 mld, Niemcy — 25 mld, Wielka Brytania — 16 mld, Dania — 11 mld, Holandia — 9 mld, Szwecja — 9 mld, Norwegia — 7,5 mld, Francja — 6 mld, Kanada — blisko 6 mld, Polska — 4,5 mld. Proporcja pomocy wojskowej z USA i z Europy wynosi 65 do 106 mld euro (dane Instytutu Kiel).

Europejska dyplomacja (zarówno UE, jak i poszczególnych państw członkowskich, a także niektórych spoza Unii — np. Wielkiej Brytanii czy Norwegii) włożyła bardzo wiele wysiłku w to, żeby powstrzymywać Trumpa przed wpadnięciem w ramiona Putina. Piszę "powstrzymywać", a więc w czasie niedokonanym, nie zaś "powstrzymać", bo operacja odciągania Trumpa od Putina odbyła się kilkakrotnie. Skutek był taki, że zyskało się czas, ale — można się obawiać w świetle całego ciągu wydarzeń, nie tylko tych ostatnich — skłonność Trumpa do Putina nie została zneutralizowana. USA nie tylko nie wspierają Ukrainy, ale nawet nie są bezstronnym arbitrem — grają po stronie Rosji.

Przed Europą staje potężne wyzwanie. Jej elity polityczne muszą powiedzieć swoim społeczeństwom, że oczekują od nich większego wysiłku, tymczasem populistyczna fala, która idzie przez Stary Kontynent, sprzyja mowie raczej pacyfistycznej. Mrzonki o ułożeniu sobie normalnych stosunków z Rosją mogą znowu odżyć, gdy liberalne rządy upadną. Ostatnie manifestacje i burdy we Francji, mniejsze w Hiszpanii, we Włoszech, w Belgii i w Albanii to właśnie przejaw tego dylematu. Jak nie przegrać wyborów, głosząc przesłanie o zagrożeniu ze strony Rosji, gdy nastroje społeczne są takie?