Willem sluit carrière als AB-huisfotograaf af met expo: ‘Wereld van de backstage tonen’

Toen Willem Mevis twee jaar geleden te horen kreeg dat hij de nieuwe huisfotograaf van de AB zou worden, was zijn eerste reactie een mix van stress en opwinding. De AB gaf hem de ruimte om zijn eigen parcours te zoeken, waardoor hij zich steeds meer thuis begon te voelen.

“Ze hebben mij heel hard laten doen”, vertelt hij. “Ik voel dat ik daar ook in mijn schoenen ben beginnen groeien.” Mevis zag veel concerten, ontmoette talloze mensen en kreeg de kans om beelden te maken die hij anders misschien nooit had kunnen maken.

Leren kijken in het donker

Concertfotografie bleek technisch een stevige leerschool. Maar net daardoor heeft Mevis naar eigen zeggen veel geleerd. Die technische bagage neemt hij mee naar de volgende fase van zijn carrière, net als het netwerk dat hij in de muziekscene heeft opgebouwd.

Toch heeft hij nooit volledig het gevoel gehad dat hij zich met het label ‘concertfotograaf’ identificeerde. Hij houdt van de schoonheid, het licht en de vluchtigheid van concerten, maar merkt dat zijn hart steeds meer bij een tragere soort fotografie ligt. “Er is heel veel schoonheid in een concert. Die legde ik graag vast, maar ik denk dat ik meer fan ben van de trage vorm van fotografie.”

Die zoektocht naar traagheid loopt als een rode draad door zijn werk én door zijn persoonlijke ontwikkeling. Mevis probeert bewust te onderzoeken welk ritme bij hem past en hoe hij een carrière kan uitbouwen die ook op lange termijn houdbaar is. “Ik zoek altijd duurzaamheid in alle projecten die ik doe. 'Zou ik dit mijn hele leven kunnen doen?', vraag ik me dan af.”

Back/stage

Vanaf zijn eerste dag in de AB wist Mevis dat hij aan een portretreeks wilde werken. Met een camera van het merk Mamiya in de hand begon hij aan een persoonlijk project dat uiteindelijk twee jaar zou meegroeien met zijn tijd in de concertzaal. De backstage werd daarbij zijn favoriete decor. Hij dwaalde rond, zocht naar bijzondere plekken en verzamelde indrukken. Gaandeweg verschoof de focus: het project ging steeds minder uitsluitend over de artiesten en steeds meer over de wereld waarin die artiesten zich bewegen.

Zo ontstond Back/stage, a portrait of Ancienne Belgique, een reeks die volgens Mevis bijna een portret van de backstage zelf werd. “Ik vond het heel tof om hier te verdwalen en de plek in kaart te brengen. Al die indrukken en de geweldige artiesten natuurlijk.”

Het project is bijzonder persoonlijk. Mevis ontwikkelde de beelden zelf en scande ze eigenhandig. Voor de expo worden ze voor het eerst door een lab gescand en aan een publiek getoond. Dat maakt de tentoonstelling spannend. “Het is heel kwetsbaar en spannend. Het voelt zoals een album uitbrengen als artiest: je bent heel hard aan het sleutelen aan de dingen en dan komt het uiteindelijk naar buiten.”

Vrijheid

Wanneer Mevis terugkijkt op zijn twee jaar in de AB, is het vooral het vertrouwen dat hem bijblijft. Hij kreeg de vrijheid om te experimenteren en binnen de grenzen van concertfotografie zijn eigen beeldtaal te ontwikkelen. “Ik vond het tof dat dat toegelaten werd. Dat ze niet te hard proberen te boetseren, maar me vrij lieten.” Die vrijheid was voor hem essentieel. “Ik kan er niet tegen als mensen op mijn vingers kijken. Het is meestal wanneer je zegt ‘doe maar’ dat ik het gevoel heb dat ik mijn beste werk kan maken.”

Met zijn expo, die in de Steenstraat in Brussel-Stad zal plaatsvinden en opent op 17 september, krijgt Mevis de kans om zijn twee jaar in de AB op een persoonlijke manier af te ronden. De tentoonstelling brengt portretten samen en wordt geopend met een concert van Gaminconnu. Daarna blijft de expo open en volgt er muziek van een bevriende dj. Voor Mevis is het belangrijk dat de avond dicht bij hem staat. De expo blijft het hele concertseizoen te bezichtigen.

Trage fotografie

Wat er na de AB komt, ligt nog niet volledig vast. Professioneel wil Mevis zich meer richting documentairefotografie bewegen. De portretreeks ziet hij daarbij als een soort visitekaartje: een manier om te tonen wat hij kan en welke verhalen hij wil vertellen. Een recente reis naar Georgië bevestigde dat gevoel. Tijdens een driedaagse tocht te paard door de bergen legde hij het leven onderweg vast als een documentaire. Net die beelden bleken hem het meeste plezier te geven. “Dat zijn de dingen waar ik het meest van geniet. Dat trage, dat mensen, en dat je heel vrij bent.”

Misschien is dat wel de belangrijkste les die hij uit zijn twee jaar in de AB meeneemt: "Niet noodzakelijk sneller of meer doen, maar beter leren kijken. De AB heeft me geleerd om te werken onder druk, technisch sterker te worden en vertrouwen te krijgen. Nu wil ik opnieuw ruimte maken voor andere onderwerpen."