InquirerWATCH: Sara Duterte impeachment trial | Nov. 20, 2026PunchData intelligence crucial to effective governance – CREDICORP bossCNN TürkBelediye başkanı ve başkan vekili seçimine yeni düzenlemeSky TG24Manovra, Irpef dimezzata per giovani neoassunti. Quanto vale il bonus? Le possibili novità한겨레‘관저 이전 의혹’ 김오진 전 차관 징역형 집유…21그램 대표 벌금형ZDF heuteAktuelle Pressemitteilungen des ZDFComplete SportsFulham Working On New Deal For Bassey Amid Man United InterestThe South AfricanSASSA appeal: HOW agency tribunals workSeeking AlphaESCO Technologies declares $0.08 dividendSözcüBeşiktaş esnafının tabela isyanı: "Gece gelip kırdılar, bir de 50 bin TL istiyorlar!"CumhuriyetBol soslu burger sevenlere: MasterChef mantar soslu burger tarifiInteriaPodejrzenie naruszenia polskiej przestrzeni. Wojsko ma trop
The Daily Newsstand · Free, Always
Friday, November 20, 2026

Trump ogłasza sukces, Putin wygrywa wizerunkowo. A Ukraina? Bez konkretów

Translate

Chiny i Rosja przedstawiają wspólną deklarację pokojową jako sukces dyplomacji. Jednak kiedy przyjrzymy się konkretnym rezultatom, pojawia się zasadnicze pytanie: czy wielkie mocarstwa rzeczywiście zbliżyły się do rozwiązania najważniejszych światowych konfliktów, czy przede wszystkim pokazały światu, że potrafią rozmawiać ponad głowami innych państw? Zacznijmy od tego, co naprawdę wydarzyło się w Chinach. Spotkanie Trumpa, Putina i Xi Jinpinga trwało ponad godzinę. Wcześniej odbyły się rozmowy dwustronne, podczas których poruszano między innymi kwestię wojny w Ukrainie. Przywódcy wygłosili wystąpienia, w których przekonywali, że trzy mocarstwa ponoszą szczególną odpowiedzialność za światowe bezpieczeństwo. 

Trump podkreślał, że Stany Zjednoczone, Rosja i Chiny mają wyjątkową możliwość ograniczenia zagrożenia nuklearnego. Putin mówił o wspólnych interesach i potrzebie rozwiązywania konfliktów regionalnych. Xi Jinping przekonywał, że kiedy mocarstwa współpracują, świat jest spokojniejszy, a kiedy ze sobą rywalizują, rośnie ryzyko destabilizacji. Właśnie w tych słowach można dostrzec jeden z najważniejszych politycznych wymiarów całego spotkania. 

Chiny chcą przedstawiać się jako państwo zdolne do organizowania rozmów, które mogą wpływać na przyszłość świata. Rosja chce pokazywać, że mimo wojny przeciwko Ukrainie i międzynarodowych sankcji nadal jest traktowana jako równorzędny partner Stanów Zjednoczonych. Natomiast Donald Trump chce udowodnić, że potrafi rozmawiać nawet z największymi przeciwnikami Ameryki. Tyle że polityczny obraz spotkania to jedno, a jego rezultaty to zupełnie inna sprawa. W USA moment powitania Trumpa i Putina wielu komentatorów nazywa: „zawstydzającym”. 

„To mój przyjaciel” 

Tak zaczął Trump na widok Putina. Od lat łączą nas świetne relacje. Znamy się od dawna i myślę, że wiele wspaniałych rzeczy może z tego wyniknąć - kontynuował Trump.  Agencja Associated Press informuje, że trzy państwa uzgodniły dążenie do reformy Organizacji Narodów Zjednoczonych, zwiększenia dostaw ropy na światowe rynki oraz rozpoczęcia dialogu dotyczącego ograniczania zagrożeń nuklearnych. 

W deklaracji znalazły się również zapisy dotyczące Międzynarodowego Trybunału Karnego i ochrony przedstawicieli władz państwowych przed jego działaniami. To szczególnie interesujące, ponieważ za Władimirem Putinem ciąży nakaz aresztowania wydany przez ten trybunał w związku z zarzutami dotyczącymi deportacji ukraińskich dzieci. Jest jednak jeszcze jeden niezwykle istotny szczegół.

W dokumencie przedstawionym po spotkaniu nie znalazło się żadne konkretne porozumienie dotyczące zakończenia wojny w Ukrainie. Nie ogłoszono zawieszenia broni. Nie przedstawiono harmonogramu negocjacji pokojowych. Nie ma również informacji, żeby Rosja zobowiązała się do wycofania swoich wojsk z okupowanych ukraińskich terytoriów.  Władimir Putin na początku spotkania wyraził nadzieję na „potencjalne korzyści” płynące z rozmów. 

Jestem przekonany, że Rosja, Chiny i Stany Zjednoczone – nasze narody – mogą wnieść istotny wkład w umocnienie globalnego bezpieczeństwa i stabilności, pod warunkiem że będą współpracować w sposób konstruktywny, jak równorzędni partnerzy, kierując się wzajemnym szacunkiem i dążąc do zachowania równowagi interesów – powiedział Putin.

Mógłby on dużo wnieść do globalnego bezpieczeństwa, gdyby dziś wycofał swoich żołnierzy z Ukrainy. Znaczna część problemów świata natychmiast zostałaby rozwiązana. Więc Putin znów co innego mówi, a co innego robi.  Co więcej, sama wspólna deklaracja nie wymienia wojny w Ukrainie ani wojny z Iranem, mimo że Donald Trump zapowiadał rozmowy o obu konfliktach. 

Natomiast sam fakt, że spotkali się przy jednym stole, ma znaczenie polityczne. Właśnie na ten aspekt zwracają uwagę amerykańskie media. „Washington Post” opisuje szczyt jako wydarzenie pokazujące zmieniający się układ sił na świecie, ale jednocześnie podkreśla, że spotkanie przyniosło niewiele rzeczywistego porozumienia. To ważne rozróżnienie. Można zorganizować spektakularne spotkanie, zaprosić dziennikarzy, wygłosić przemówienia o pokoju i odpowiedzialności, a mimo to nie rozwiązać żadnego z konfliktów, które doprowadziły świat do obecnego kryzysu. 

Zwróćmy uwagę na Ukrainę

Według doniesień amerykańskiego „New York Timesa”, opartych na ocenach zachodnich służb wywiadowczych, Władimir Putin zamierza kontynuować wojnę co najmniej przez zimę. Rosyjski przywódca ma liczyć na dalsze postępy na froncie i osłabienie Ukrainy w wyniku kolejnych ataków na jej infrastrukturę. To oznacza, że za dyplomatycznymi deklaracjami o pokoju nie widać na razie zasadniczej zmiany rosyjskiej strategii. Putin nadal stawia warunki, które dla Kijowa są nie do przyjęcia. Chodzi między innymi o kontrolę nad całym Donbasem oraz rezygnację Ukrainy z aspiracji do członkostwa w NATO. Ale z punktu widzenia Polski równie ważne są rosyjskie żądania dotyczące bezpieczeństwa całej Europy. Moskwa od lat domaga się ograniczenia obecności wojskowej Sojuszu Północnoatlantyckiego na terytorium państw, które dołączyły do NATO po 1997 roku. 

Polska przystąpiła do NATO w 1999 roku. Gdyby takie postulaty zostały zrealizowane, mogłyby oznaczać poważne ograniczenie wojskowej obecności sojuszników w naszej części Europy. Nie oznacza to automatycznie wyjścia Polski z NATO, ale mogłoby osłabić praktyczne gwarancje bezpieczeństwa wynikające z obecności amerykańskich i innych sojuszniczych sił. I dlatego w Warszawie, Berlinie czy innych europejskich stolicach tak ważne jest nie tylko to, czy Trump rozmawia z Putinem, ale przede wszystkim, o czym rozmawia i jakie zobowiązania jest gotowy podjąć. 

Nie chodzi o to, żeby Stany Zjednoczone nie rozmawiały z Rosją czy Chinami

Dyplomacja jest przecież potrzebna, szczególnie wtedy, kiedy między państwami istnieją głębokie konflikty. Pytanie brzmi, czy rozmowy mocarstw będą prowadzone z poszanowaniem interesów sojuszników, czy też staną się próbą uzgadniania rozwiązań, których konsekwencje poniosą inne państwa. Po tym spotkaniu mamy jedynie zapowiedź dalszego dialogu, a nie gotowy traktat. To kolejny przykład różnicy między polityczną deklaracją a konkretnym rezultatem. 

Jest też kwestia Iranu

Wojna na Bliskim Wschodzie zakłóciła dostawy surowców energetycznych i zwiększyła napięcia w światowej gospodarce. Stany Zjednoczone, Chiny i Rosja mają odmienne interesy w tym konflikcie, ale wszystkie odczuwają jego konsekwencje. Dlatego w deklaracji znalazł się zapis dotyczący stabilizacji dostaw ropy. Tylko że samo zobowiązanie do zwiększenia podaży surowców nie rozwiązuje problemów związanych z bezpieczeństwem transportu przez cieśninę Ormuz. 

Nie przedstawiono również porozumienia kończącego wojnę. A teraz spójrzmy na to wszystko z perspektywy Władimira Putina. Rosyjski przywódca wraca z Chin bez ogłoszonego porozumienia w sprawie Ukrainy, ale z obrazami, które Kreml może wykorzystać propagandowo. Putin siedzi przy jednym stole z prezydentem Stanów Zjednoczonych i przywódcą Chin. Występuje jako uczestnik rozmów dotyczących globalnego bezpieczeństwa. Rosyjska propaganda może przedstawiać te zdjęcia jako dowód, że próby izolowania Moskwy nie przyniosły oczekiwanego rezultatu. To nie znaczy, że Rosja uzyskała ustępstwa, których się domaga. O takich ustępstwach nie poinformowano, ale samo zaproszenie Putina do rozmów na najwyższym szczeblu stanowi dla niego polityczną korzyść. 

Dla Xi Jinpinga szczyt również jest okazją do pokazania znaczenia Chin. Pekin mógł przedstawić się jako gospodarz rozmów o globalnym bezpieczeństwie, choć nadal pozostaje strategicznym rywalem Waszyngtonu. Dla Trumpa natomiast spotkanie może być argumentem, że jego bezpośredni styl dyplomacji pozwala otwierać kanały komunikacji niedostępne wcześniej. Tyle że o skuteczności tej strategii nie zdecydują zdjęcia i przemówienia, ale to, czy uda się osiągnąć konkretne porozumienia. 

Tutaj dochodzimy do najważniejszego wniosku

Po rozmowach Trumpa, Putina i Xi Jinpinga świat nie jest jeszcze bliżej pokoju w Ukrainie w sposób, który można byłoby potwierdzić konkretnymi ustaleniami. Nie ma zawieszenia broni, nie ma zaakceptowanego planu pokojowego i nie ma nowego traktatu dotyczącego broni nuklearnej. Jest natomiast wspólna deklaracja trzech państw, które mają ogromny wpływ na międzynarodowe bezpieczeństwo, ale których interesy w wielu kluczowych sprawach pozostają sprzeczne. 

Dla Polski najważniejsze będzie teraz obserwowanie tego, czy rozmowy w Chinach staną się początkiem dalszych negocjacji dotyczących europejskiego bezpieczeństwa i czy w takich rozmowach uczestniczyć będą europejscy sojusznicy.

Bo historia pokazuje, że spotkania wielkich mocarstw mogą zmieniać politykę światową. Ale historia uczy również, jak ważne jest, żeby państwa, których przyszłości dotyczą podejmowane decyzje, miały wpływ na ich kształt. I dlatego po szczycie w Chinach najważniejsze pytanie nie brzmi, czy Donald Trump, Władimir Putin i Xi Jinping potrafili uścisnąć sobie dłonie. Najważniejsze pytanie brzmi: co wydarzy się dalej i czy za deklaracjami o pokoju pójdą rzeczywiste działania, które zwiększą bezpieczeństwo Ukrainy, Polski i całej Europy?

View the original on RMF24 →

KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.