Przecież Polska miała być bezpieczna. Czytelnicy Onetu piszą o strachu i nadziei

Po tragedii, która poruszyła cały kraj, oddaliśmy głos naszym Czytelniczkom i Czytelnikom. W nadesłanych wiadomościach dzielą się Państwo swoim bólem, niepokojem, ale też refleksjami o bezpieczeństwie i nadziei na budowanie wspólnoty.

Pani Magda napisała:

Po tej strzelaninie pojawił się u mnie rodzaj osobistego wstrząsu, niedowierzania, a nawet takie poczucie, że coś naruszyło mój własny kawałek świata. Myślę, że większość Polaków ma tak samo, bo jednak Kraków — no to nie jest zwykłe miasto na mapie. (...) Widok opustoszałego Rynku, spowitego we mgle, był dla mnie ciosem. Nie taki Rynek pamiętam! To nie był "mój Rynek"

Pani Lila wyraziła słowa, pod którymi mogłoby podpisać się wiele osób:

Zawsze myślałam, jak pewnie wielu z nas, że takie rzeczy w Polsce nie mają racji bytu, że Polska jest krajem bezpiecznym i wolnym od tego typu zdarzeń. W moim odczuciu to poczucie zostało już na zawsze zniszczone

"To moje miasto, to mój kawałek świata"

Rzeczywiście, przez ostatnie kilkanaście lat życie w Polsce stawało się coraz lepsze i bezpieczniejsze. Rosła nasza zamożność, codzienność była bardziej przewidywalna. Uczyliśmy się planować przyszłość i wierzyć, że najpoważniejsze zagrożenia pozostają gdzieś daleko od nas.

Bohaterowie z Krakowa

Onet

Temu doświadczeniu towarzyszyły jednak wydarzenia, które stopniowo podważały nasze poczucie bezpieczeństwa: pandemia, wojna za wschodnią granicą, a teraz także zamach. Każde z nich przypominało nam, że rzeczywistość jest bardziej krucha, niż chcielibyśmy sądzić. W tym duchu pisze do nas Pani Magda:

To dotknęło nas po raz pierwszy w takiej skali, kiedy nadal budujemy demokrację i społeczeństwo obywatelskie. I wśród emocji żalu i współczucia dla ofiar tej tragedii tli się mała iskierka nadziei, że te odebrane życia coś zmienią

Podobnych głosów otrzymaliśmy znacznie więcej. Pisali Państwo o policjantach, którzy narażali własne życie, by ratować innych, o lekarzach i ratownikach, którzy nie zawiedli w najtrudniejszej chwili, o sprzedawcach pomagających w ewakuacji oraz pracownikach sklepów i lokali, którzy otwierali swoje drzwi, dając schronienie potrzebującym. W wielu wiadomościach powracało przekonanie, że w obliczu dramatu potrafimy okazać solidarność, odwagę i zwykłą ludzką życzliwość.

Pani Halina pisze o przypadkowych osobach niosących pomoc.

To również dla nich ja idę dziś do Rynku! Nie dam się zastraszyć. Szaleńcy różnej maści nie schowają mnie w domu! To moje miasto, to mój kawałek świata, który kocham, i nikt mi tego nie zabierze! (...) A ludzi dobrej woli jest więcej!! Do zobaczenia na Rynku

Bardzo wielu z Państwa zwraca uwagę na zachowanie polityków i uważa, że polaryzacja i mowa nienawiści przyczyniły się do tego zamachu. Pani Aleksandra pisze:

Mam nadzieję, że nie pójdzie to w stronę agresji, dalszej polaryzacji społecznej i politycznego obwiniania się. Bo to może wywołać eskalację i uruchomienie naśladowców.

Strach, a potem nadzieja

Choć w Państwa wiadomościach nie brakowało smutku i niepokoju, równie często pojawiała się nadzieja. Nadzieja, że doświadczenie tej tragedii może skłonić nas do większej życzliwości wobec siebie nawzajem i przypomnieć, że jako społeczeństwo mamy więcej wspólnego, niż często nam się wydaje.

Chciałbym zapalić znicz w Krakowie, chciałbym wierzyć, że gdzieś tam jest Niebo, w którym ci niewinni ludzie znajdą ukojenie. Uważam też, że wygrało dobro — ludzie pomagali sobie, wspierali się, ratowali poszkodowanych. Chciałbym, żebyśmy jako naród (ta część, która jeszcze nie straciła duszy w konflikcie i nie sprzedała rozumu politykom) wyszli z tego silniejsi i uważniejsi. Nie tylko chcę wierzyć, ale myślę też o tym, co mogę zrobić, aby tak się stało. Co mógłbym zrobić.

Dziękujemy każdej osobie, która zdecydowała się do nas napisać. Państwa słowa pokazują, jak głęboko te wydarzenia poruszyły społeczeństwo i będą nam towarzyszyć w dalszej pracy.