Niespodziewany kandydat na prezydenta Francji. Jak mistrz olimpijski chce powalić rywali?

W przyszłorocznych wyborach prezydenckich we Francji chce wystartować Teddy Riner, niezwykle popularny judoka, który zdobył siedem medali olimpijskich, w tym pięć złotych. Jego oświadczenie w sprawie startu obejrzało 28 milionów osób. BBC podaje, że około 22 proc. respondentów w sondażu Ifop przeprowadzonym w ciągu 24 godzin od oświadczenia stwierdziło, że „mogliby” na niego zagłosować.
Teddy Riner podczas spotkania z mediami (fot. GEOFFROY VAN DER HASSELT) /AFP/East News
Jedna z najpopularniejszych postaci współczesnej Francji
Riner ma 37 lat i urodził się na Gwadelupie. Jest jedną z najpopularniejszych postaci współczesnej Francji. Regularnie wygrywa w rankingach na osobowość ucieleśniającą „wartości” narodu. Jest też prawdziwym zwycięzcą – zdobył pięć złotych medali olimpijskich, 11 tytułów mistrza świata oraz odniósł sukcesy w biznesie. Nie można więc przekreślać jego szans w wyborach, choć judoka nie ma żadnego doświadczenia w piastowaniu urzędów publicznych, nie stoi za nim żadna partia i jak dotąd nie przedstawił żadnego programu.
Do tej pory całość jego kampanii to slogan „La France qu'on aime” (Francja, którą kochamy), deklaracja w mediach społecznościowych i wizyta w szpitalu na przedmieściach Seine-Saint-Denis na północy Paryża.
„Nie jestem politykiem!”. Jego siłą ma być to, że jest spoza systemu
Uznany sportowiec wchodzi do francuskiej polityki w momencie, gdy ta znajduje się w stanie chaosu. Centrum jest w kryzysie, a na horyzoncie brakuje kandydata, który mógłby zainspirować wyborców na miarę Marine Le Pen czy Jeana-Luca Melenchona. W tej sytuacji pojawienie się tak popularnej postaci jak Riner nie mogło pozostać niezauważone. Jego deklaracje o chęci „zjednoczenia kraju” i „oddaniu pieniędzy ludziom do kieszeni” trafiają w oczekiwania wielu wyborców rozczarowanych dotychczasową klasą polityczną.
Riner doskonale rozumie, że w dzisiejszej Francji dystans do politycznego establishmentu jest atutem. W swoim wystąpieniu w mediach społecznościowych podkreślał więc: Bez obaw! Nie jestem politykiem! To jasny sygnał dla wyborców, że zamierza reprezentować zwykłych ludzi, a nie partyjne interesy.
Mówią, że jestem głupcem, skoro chcę kandydować na prezydenta. Czy jestem głupcem? Cóż, jeśli odmowa patrzenia, jak Francja tonie pod ciężarem długu; odmowa patrzenia na matki i ojców zagryzających zęby przy każdych zakupach, drżących ze strachu, gdy ich dzieci wychodzą na ulicę... jeśli to wszystko znaczy być głupcem, to tak – nazywajcie mnie głupcem – stwierdził.
Kandydatura Rinera wywołała mieszane reakcje. Jean-Luc Melenchon, lider Francji Niepokornej, stwierdził, odnosząc się do deklaracji Rinera, że „ani prawica, ani lewica to zawsze 'nie lewica'”. Prezydent Emmanuel Macron nazwał Rinera „wielkim mistrzem” i dodał, że polityka „nie jest domeną profesjonalistów”. Sam Riner jednak odcina się od Macrona, mówiąc: Nie jestem wysłannikiem prezydenta, nie jestem macronistą.
Przed Rinerem prawdziwa walka
Choć początek kampanii był całkiem udany, przed Rinerem stoi szereg wyzwań. Musi odpowiedzieć na pytania dotyczące kluczowych kwestii: reformy emerytalnej, inwestycji w edukację, kosztów życia, zadłużenia publicznego, wzrostu populizmu czy wojny Rosji przeciwko Ukrainie. Na razie jego przesłanie plasuje go w centrum sceny politycznej – jest przeciwnikiem ekstremizmów, potępia rasizm i przemoc na ulicach, a jednocześnie opowiada się za porządkiem i odpowiedzialnością gospodarczą.
Problem w tym, że centrum polityczne jest już bardzo zatłoczone. Wśród kandydatów znajdują się byli premierzy, tacy jak Edouard Philippe czy Gabriel Attal, a także przedstawiciele różnych ugrupowań od lewicy po prawicę. Do tego dochodzą nowe nazwiska, jak Christine Lagarde, która wkrótce ustąpi ze stanowiska szefowej Europejskiego Banku Centralnego.
Wielu obserwatorów zastanawia się, czy kampania Rinera nie okaże się jedynie ciekawostką, która szybko zgaśnie. Jednak równie prawdopodobne jest, że jego popularność i świeżość przyciągną wyborców rozczarowanych tradycyjną polityką.
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.