PunchAFCON qualification non-negotiable – AwoniyiCNN TürkMossad'dan CIA'ye kritik İran istihbaratı! Trump'a İHA saldırısı iddiasıInquirerPolice seize P5.9M in contraband cigarettes off Zamboanga coast한겨레[Korea travels] Korea’s silver grass fields offer a quieter kind of autumn beautyColliderCillian Murphy’s Ambitious Sci-Fi Gem Has Officially Taken Over Apple TVHet Laatste NieuwsVeiling werk Van Gogh betwist vanwege mogelijke dwang bij verkoop in nazi-DuitslandZDF heuteAktuelle Pressemitteilungen des ZDFRappler[Tambay] Tiis-ganda muna tayo para sa mga bisita ng ASEAN SummitBillboardJohn Mulaney and Phoebe Bridgers on ‘SNL’: Here’s Where to Watch ‘Saturday Night Live’ Online for FreeVanguardNext generation of Falcons, by Patrick OmorodionCBS NewsEvacuation lifted after bomb threat near industrial plant in IllinoisESPN DeportesEstados Unidos golea a Haití en la Concacaf Nations League
The Daily Newsstand · Free, Always
Sunday, November 15, 2026

Perdido en Ezeiza

Translate

Sentí esa mañana de viernes que llegué de nuevo a éste, uno de los países en el que me siento más en mi casa, que Ezeiza estaba quemándose viva. Un gentío que llegaba de todas partes al aeropuerto y que no tenía, al parecer, nadie que los organizara, se dispuso, en desorden, a imitar, por fortuna sin éxito, lo que alguna vez pasa en los pueblos y en las naciones cuando todo el mundo corre hacia donde está el gentío, y nadie se acuerda de lo que es el orden ni de lo que es el sosiego.

Todo conspiraba, en ese rato largo, para que yo mismo recordara un momento impresionante, y mucho más peligroso, que ocurrió cuando a este país se le rompió, otra vez, el corazón y también el futuro.

La primera vez que tuve miedo de Ezeiza yo estaba en Tenerife, estrenando la primera vez que veía a los padres de mi novia, que luego sería mi mujer. Ellos me habían invitado a comer en su casa, para arreglar una boda para lo que yo no estaba preparado. Era, como hoy, un día canario bien raro, y todas las cosas parecía que conspiraban contra mí.

Nada estaba preparado para que yo fuera alguna vez un hombre casado. Solo el tiempo fue capaz de hacerme con las dificultades de lo que entonces parecía un raro porvenir. Desde aquel momento jamás me olvido de Ezeiza, porque ahí recibí aquel raro bautismo argentino. Este país vivía un momento raro y delicado, como si se abriera a un mundo peligroso y todos se juntaran en Ezeiza y fueran incapaces de hacer de aquello tan peligroso la guerra.

Allí, claro, apareció Perón desde España, y, como dice un viejo adagio, Dios, la que se armó… Mi familia comió mirando a la televisión, y yo sentí que entonces tenía que estar a la altura de las circunstancias para señalar, como periodista, que en aquel momento yo formaba parte de lo que ocurría.

Entrevistaron a Perón en el avión que lo llevó a Ezeiza, al que nunca llegó, desde el mítico lugar que fue su trono cerca de donde lo agasajaba Franco. La televisión española estaba allí para que el que luego sería de nuevo presidente de Argentina se sintiera más que nunca un ganador de todo.

Lo que se puede recordar de aquel instante televisivo luego se trocó en sangre y en muerte y ahora todo está parece estar, ay, en el recuerdo.

Hoy recordé todas estas cosas. Ezeiza estaba en la mañana del viernes como un hervidero que reclamaba orden y supuraba locura. Una enorme cantidad de gente que iba y venía explicaba con resignación un momento que no controlaba nadie. Me perdí varias veces en el intricado mundo de los extranjeros, y tuve la suerte de encontrarme con un inglés jubilado que seguiría viaje a las estribaciones de Brasil, a ver a hijo que a la vez vivía lejos de Inglaterra, trabajando para huir de su país (y de Europa), ahora está cerca de vivir en muchos de esos lugares.

Ezeiza me trajo a la memoria, en este medio día caliente del país de Eduardo Falú, el resplandor peligroso de las eras de fuego que jamás se le van a uno cuando todo es recuerdo y peligro. Luego llegué a la ciudad. Sentí música y pasado, y ahora lo describo como si todo se mezclara en mi cabeza, también aquel día en que Perón nos hizo almorzar en casa con el alma rara y rota, algo de antes de que nos casáramos.

View the original on Clarín →

KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.