Théâtre National showt creatieproces ontwerper Kenza Taleb Vandeput tijdens MAD Parcours

Sinds september werkt ontwerpster Kenza Taleb Vandeput weer aan de uitbouw van haar modemerk Kasbah Kosmic vanuit haar thuisstad Brussel, nadat ze twee jaar lang een atelier heeft gehad aan het Asiat Park in Vilvoorde. Ze creëert momenteel haar kleding zelfs letterlijk thuis, in haar woonst in Anderlecht. “Het is belangrijk dat mijn trouwe Brusselse klanten weer gemakkelijker bij me langs kunnen komen,” zegt ze daarover. “Maar ik hoop wel snel weer in een atelier buitenshuis te trekken, en niet enkel door de praktische beslommeringen. Liefst zit ik in een omgeving met andere creatievelingen, om ervaringen uit te wisselen of gewoon eens honderduit te kletsen.”

Op een vroege novemberdag zullen we een uur lang in een café aan het kanaal kletsen over haar ‘Million Dinars Baby’ T-shirt dat ze aanheeft voor het interview, de kortfilm À quoi rêvent les Maknines die ze (als kostuumontwerper van de film) die avond zal bekijken op een festival, haar in New York gemaakte The Traveler-collectie, maar vooral de outfit die ze ontwierp voor de zaalwachters van het Théâtre National. Tijdens het MAD Parcours deze week zet het Théâtre National zijn deuren open en legt het tijdens rondleidingen, onder meer in het kostuumdepot en het naaiatelier, uit hoe die samenwerking met Taleb Vandeput verliep.

“Dit was mijn eerste institutionele opdracht van een dergelijk formaat, een mijlpaal dus", zegt de 34-jarige ontwerpster zelf over het project. “Het was een nieuwe ontdekkingstocht zoals ik ze graag heb, ik ben nogal avontuurlijk aangelegd. Ik vond het bijzonder boeiend om de dialoog aan te gaan met de zaalwachters. Dat zijn geen modellen, maar mensen die omwille van hun job bepaalde verwachtingen koesteren over hun outfit. Ik heb een achtergrond als maatschappelijk werker, ik kan dat wel, werkelijk luisteren naar mensen en hun behoeften leren kennen.”

Wat waren enkele belangrijke noden waaraan de outfit moest beantwoorden?

Kenza Taleb Vandeput: Het begon bij de kleur. Die moest er ten eerste voor zorgen dat de zaalwachters onzichtbaar waren in de zaal zelf, en heel zichtbaar erbuiten. Het gebruik van geel en wit was daardoor uitgesloten. Uiteindelijk viel de keuze op paars, om verschillende redenen. Het is een genderneutrale en inclusieve kleur en heeft iets artistieks in zich. Het is ook niet toevallig een kleur die vaak gebruikt wordt in theaterkostuums.

Daarnaast moesten er voldoende opbergmogelijkheden zijn voor hun werkinstrumenten – scanners, sleutels, walkietalkies – en persoonlijke zaken. En de outfit moest iedereen, ongeacht de lichaamsbouw, toelaten in alle vrijheid te bewegen. Want het is best een fysiek uitdagende job.

Ik heb begrepen dat je je liet inspireren door kledij van het Toeareg-volk. Hoe zit dat?

Taleb Vandeput: Ik ga graag de dialoog aan met Noord-Afrika (ze heeft zelf een Algerijnse moeder, red.) en deze keer moest ik bij het ontwerpen denken aan de leren accessoires die de Toearegs aan de zijkant dragen. Daarin kunnen ze hulpmiddelen opbergen die ze nodig hebben op hun vele tochten, zoals een mes of drinkfles, zonder hun bewegingsvrijheid te hinderen. Tegelijk is het een manier om zich te onderscheiden van anderen.

Daarnaast heeft de outfit ook een spiritueel kantje, transformeert het het theaterteam in tempelwachters, van een kunsttempel in dit geval. (Lacht)

Vormt theater, en theaterkledij in het bijzonder, een belangrijke inspiratiebron voor jou?

Taleb Vandeput: Zeker, specifiek de manier waarop theaterkostuums op zichzelf al een verhaal vertellen en het lichaam dat ze omhullen vergezellen in een vertelling op scène. Ik probeer met kledij altijd een narratief uit te dragen en werkte ook al aan verschillende producties mee. Zo ontwierp ik enkele jaren geleden kledij voor de performance Black Hole van dj en geluidskunstenaar Sara Dziri over de ravecultuur. En meer recent deed ik het kostuumontwerp van de kortfilm À quoi rêvent les Maknines. Die was eerder dit jaar te zien in Cannes en staat op het programma van het Brusselse Pink Screens-festival, ik kan hem hier nu vlak bij huis zien. Dergelijke artistieke projecten zijn voedsel voor mijn ziel.

Je had het zonet over verhalen. Welk verhaal wil je vertellen met het ‘Million Dinars Baby’ T-shirt dat je aanhebt?

Taleb Vandeput: Dat is een eerbetoon aan de Algerijnse boksster Imane Khelif (rond wie een genderdiscussie woedt, red.), die onlangs haar rentree in de ring aankondigde. Ik boks zelf al lang, het is een belangrijk deel van mijn leven. Mijn grote droom is om de bokstenues van de Algerijnse ploeg te ontwerpen voor de volgende Olympische Spelen in Los Angeles.

Ik wens het je toe. Maar wat mogen we in de tussentijd nog van je verwachten?

Taleb Vandeput: Binnenkort breng ik hier mijn nieuwe collectie The Traveler uit: hoodies en shorts ontworpen in New York, die tijdens het MAD Parcours in primeur te koop zullen zijn. Zoals ik voor de outfit van het Théâtre National veelal werkte met overschotten uit de lokale kostuumafdeling, gebruikte ik in New York luxueuze materialen uit de vele ateliers in het Garment District, de modewijk in Manhattan, die dikwijls ook voor het theater produceren. De kleine kledijfabriekjes produceren er veel overschotten, en ik kreeg er toegang tot stoffen van werkelijk fantastische kwaliteit. Volgend jaar ga ik normaal terug om het project daar voort te zetten.

Kriebelt het niet om te werken aan de kostuums voor een grote theatershow, door zoveel kostuumstoffen door je handen te zien passeren?

Taleb Vandeput: Toch wel, al zie ik me niet meteen heel klassieke theaterkostuums ontwerpen. Het combineren van kosmossen zit in mijn DNA, dan zou ik liefst in mijn kostuums het universum van het theater combineren met dat van eigentijdse mode. Zoals in de productie Juliette & Roméo (van Théâtre National, red.).

Maar het project met Théâtre National motiveert me ook om meer werkkledij te maken. Ik hoef mijn stukken niet per se op een catwalk te etaleren, ik vind het erg waardevol om bedrijven en instellingen te helpen om hun werknemers te ondersteunen door kledij die hen centraal stelt en die een duidelijke identiteit uitdraagt.

Daarnaast wil ik in de toekomst de reis die ik ben gestart met The Traveler-collectie voortzetten. New York is de eerste halte van die reis, de volgende hopelijk Algerije. Het is mijn ambitie om ook daar een project op te zetten.

Het MAD Parcours vindt plaats van donderdag 12 tot zaterdag 14 november op verschillende locaties in Stad Brussel.