Tadeusz Wojciechowski nie żyje. Stolica żegna kolejnego powstańca

Autor: Maciej Nycz Publikacja: Dzisiaj, 18 listopada (15:59)
W wieku 101 lat zmarł powstaniec warszawski, prof. Tadeusz Wojciechowski. Informację o jego śmierci przekazało Muzeum Powstania Warszawskiego.
Zdj. ilustracyjne /Shutterstock
„Warszawa będzie pamiętać”
Tadeusz Wojciechowski urodził się 25 lipca 1925 r. Jego okupacyjne pseudonimy to „Olek” i „Globus”.
Do konspiracji został wprowadzony około 1942 roku przez kolegę z harcerstwa. Wobec niestawienia się łącznika, który miał wskazać miejsce walki macierzystego oddziału, wraz z kolegą dołączył 1 sierpnia 1944 roku jako ochotnik do batalionu „Kiliński”, gdzie pełnił funkcję łącznika. Od połowy sierpnia służył w Harcerskiej Poczcie Polowej w Śródmieściu Północnym - czytamy w biogramie zmarłego dziś powstańca.
Po powstaniu Tadeusz Wojciechowski trafił do niemieckiej niewoli. Do kraju powrócił w październiku 1945 roku.
W 1948 roku Wojciechowski rozpoczął studia w Katowicach. Jego specjalnościami były: ekonomika przedsiębiorstw, marketing dóbr produkcyjnych, zarządzanie i planowanie marketingowe. W czerwcu 1989 roku uzyskał tytuł profesora.
Prof. Tadeusz Wojciechowski został odznaczony między innymi Krzyżem Komandorskim i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Srebrnym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju oraz Złotą Odznaką Honorową „Za Zasługi dla Warszawy”.
Prof. Tadeusza Wojciechowskiego pożegnał także prezydent stolicy Rafał Trzaskowski.
Powstaniec. Łącznik w Batalionie "Kiliński”. Członek Szarych Szeregów. Po powstaniu trafił do niemieckiej niewoli. Po wojnie poświęcił się karierze naukowej - w 1989 r. uzyskał tytuł profesora - wspominał na portalu X.
"Panie Tadeuszu - dziękujemy za wszystko. Warszawa będzie o Panu pamiętać" - podkreślił Trzaskowski.
Jak Wojciechowski wspominał przechodzenie kanałami na Starówkę?
W 2013 r. Tadeusz Wojciechowski opowiedział o swoich powstańczych przeżyciach Archiwum Historii Mówionej Muzeum Powstania Warszawskiego. Wspominał m.in. przechodzenie kanałami na Starówkę.
To było trudne przejście, tym bardziej że myśmy szli w tamtą stronę kanałem z placu Napoleona pod Mazowiecką, od placu Napoleona w kierunku hotelu „Victoria” – ta ulica. Tam jest sześćdziesięciocentymetrowy kanał, to trudno było go przejść na czworakach. I potem na Daniłowiczowskiej po stronie już Starówki też było trudno. Bardzo wąski kanał. Natomiast burzowiec pod Królewską – luksusowa aleja - opisywał Wojciechowski.
W tamtą stronę bardzo długo. Tym bardziej że Niemcy nam przeszkadzali trochę pod placem. Zrzucali jakieś granaty gazowe. Jak na niemieckie źle zrobione, bo ten gaz natychmiast się unosił do góry i jak się szło nad samą wodą, to on nad głową zostawał także, ale trzeba było odczekać. W tamtą stronę żeśmy szli ponad sześć godzin, a wracałem kanałem z Królewskiej pod Marszałkowską do Świętokrzyskiej – większy kanał, osiemdziesięcioparocentymetrowy – wracałem chyba cztery godziny. Czyli jednak o jedną trzecią krócej. I wróciłem mniej zmęczony, niż w tamtą stronę szedłem - dodał powstaniec.
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.