Jak uniknąć wypalenia zawodowego, mając 40, 50 i 60 lat? Ekspertka radzi

Każdy wygłoszony wykład i każdy złożony artykuł przypominały grę o wysoką stawkę, nad którą spędzała całe dnie, nadmiernie się przygotowując, aby uchronić się przed krytyką ze strony innych. Nic dziwnego, że popadła w stan wypalenia, który definiuje jako "wyczerpanie, którego nie da się złagodzić odpoczynkiem".

• Była katoliczką, miała profil na Tinderze. Ale to nie wszystko

Dalszy ciąg artykułu pod materiałem wideo

Na szczęście dr Schaffner jest naprawdę niezwykle inteligentna i przekształciła własne doświadczenia życiowe w plan, z którego każdy może skorzystać, aby uniknąć wypalenia, którego doświadczyła jako akademiczka. Wiedząc, że nie mogła być osamotniona w swoich odczuciach, zmieniła kierunek, przekwalifikowując się na coacha, koncentrując się na wypaleniu i wyczerpaniu.

Czytaj nas częściej w Google

Dodaj w Google

Wiele klientek 47-latki — wśród których znajdują się profesorowie, dyrektorzy generalni i osoby na wysokich stanowiskach w najróżniejszych zawodach — to również kobiety w średnim wieku. Jest powód, dla którego ten etap życia niesie ze sobą tak wiele zmian. — Ludzie tak ciężko pracują, aby zarobić określone dochody lub mieć prestiżową karierę, utrzymać określony związek lub pozostać atrakcyjni fizycznie, aby czuć się dobrze ze sobą, tylko po to, by po dekadach zdać sobie sprawę, że nie są spełnieni — wyjaśnia.

• "Na korytarzu powitała mnie przejmująca cisza". Plaga samotności dotyka studentów

Schaffner uważa, że ​​istnieje niezawodny sposób na uniknięcie załamania wieku średniego, a także na poradzenie sobie z tym wyjątkowym rodzajem wyczerpania, które pojawia się między 40. a 60. rokiem życia.

Zdaj sobie sprawę, że opowiadasz sobie historię

Większość z nas lubi myśleć, że nasze problemy są wyjątkowe i że jesteśmy wyjątkowi w tym, z czym się zmagamy. Jednak większość klientów dr Schaffner zmaga się z tymi samymi, niewielkimi urojeniami: "Jestem głupi", "Jestem brzydki" lub "Jestem złym człowiekiem". — Kiedy nosimy w sobie te idee, cała nasza energia marnuje się na wewnętrzną walkę psychologiczną — mówi dr Schaffner. — Nie możemy skierować naszej uwagi na zewnątrz, ponieważ cała jest zużywana w tych cyklach obwiniania i nienawiści do siebie — dodaje.

Wiele osób rzuca też oszczerstwa pod adresem reszty świata: że zawsze są ofiarami innych, że są lepsi od innych lub z natury inni albo że inni nigdy ich nie polubią. — Tego rodzaju przekonania zazwyczaj rodzą się w dzieciństwie, kiedy sytuacja mogła być naprawdę niebezpieczna — mówi dr Schaffner. Osoby, które miały trudne dzieciństwo lub były prześladowane w szkole, mogą być podatne na rozwijanie takich przekonań.

— Problem polega na tym, że kiedy wmawiamy sobie, że świat jest złym miejscem, widzimy tylko złe rzeczy — mówi dr Schaffner. Dlatego w wieku średnim możesz poczuć się uwięziony, przytłoczony i wypalony, jeśli żyjesz z takimi postawami. — Nawet narcyzi, którzy ciągle wmawiają sobie, że są lepsi, w końcu się wypalą, ponieważ żyją w stanie ciągłego dysonansu poznawczego, ponieważ ich światopogląd jest tak rażąco sprzeczny z rzeczywistością — mówi dr Schaffner.

Pierwszym krokiem jest dostrzeżenie dystansu między tymi narracjami a prawdziwymi faktami z twojego życia i otaczającego cię świata. — Aby to zrobić, musisz stać się obserwatorem własnego umysłu, co oznacza, że ​​nie możesz dać się wciągnąć w treść [tych historii], ale po prostu rozpoznać, co się dzieje i dostrzec wzorce w swoim myśleniu — mówi dr Schaffner.

Szczególnie pomocne może być zapisanie różnych historii, które sobie opowiadasz, aby zobaczyć, jak bardzo są one bezużyteczne. — Uzewnętrznienie tych historii w ten sposób i zwrócenie uwagi na to, jak stronniczy jest nasz dobór dowodów i jak nieszczere, a nawet okrutne są nasze interpretacje, może pomóc nam zrozumieć, jak te historie ostatecznie pogarszają nasze życie — mówi dr Schaffner.

Zrozum, skąd pochodzi Twoja historia

Kiedy już zdasz sobie sprawę z tego, jakie fałszywe historie ciągle sobie opowiadasz, łatwo będzie ci odgadnąć, skąd się biorą te przekonania. Być może uważasz, że jesteś mało inteligentny z powodu tego, jak traktował cię nauczyciel w szkole, albo doszedłeś do wniosku, że jesteś nieatrakcyjny, bo były małżonek krytykował twój wygląd. W każdym razie "przypomnienie sobie, skąd pochodzą te przekonania", jak to ujęła dr Schaffner, pozwala ci zacząć je rozwiewać.

— Mamy tak ogromny zasób wspomnień, ale te, które pojawiają się w naszych opowieściach o życiu, to tylko garstka, i zazwyczaj są to wspomnienia złe lub nieprzydatne — zauważa dr Schaffner. Aby zmienić historie, które opowiadamy o naszym życiu, musimy uwzględnić nowe informacje.

To nie twoja wina, jeśli ta koncepcja sprawia ci trudność. Nasze mózgi szukają rzeczy, "które potwierdzają to, w co już wierzymy", wyjaśnia dr Schaffner. Większość z nas ma "negatywne uprzedzenia poznawcze", co oznacza, że potrzeba świadomego wysiłku, aby nadawać dobrej rzeczywistości równe znaczenie i wagę. Wypalenie zawodowe i związane z nim emocjonalne turbulencje mogą to szczególnie utrudniać. W rzeczywistości dobrze udokumentowanym zjawiskiem jest to, że na przykład osoby z depresją mają trudności z przywoływaniem pozytywnych wspomnień w porównaniu z populacją ogólną.

• "Praca przestaje cieszyć". Wypalenie zawodowe dotyka coraz więcej Polaków

Najlepszym sposobem na przywołanie pozytywnych wspomnień i dopasowanie ich do dokładniejszego obrazu swojego życia jest "przypomnienie sobie bardziej pomocnych i pozytywnych stanów, w których byłeś w przeszłości" — mówi dr Schaffner. Wielu jej klientów zmaga się na przykład z niską samooceną, ale każdy z nas pamięta moment, w którym czuł się szczęśliwy i pewny siebie, choćby przez chwilę.

Jako wykwalifikowana hipnoterapeutka kliniczna, dr Schaffner wykorzystuje hipnozę, aby "zachęcać moich klientów do przypominania sobie chwil, w których czuli się spełnieni, szczęśliwi i pewni siebie, oraz do wykorzystywania tych wspomnień do reaktywacji stanów sprzyjających rozwojowi" — mówi. Jest to jednak technika, którą można stosować również w domu, wyobrażając sobie z jak największą szczegółowością, gdzie się było i jak się czuło w momencie rozkwitu. Pomoże to przypomnieć sobie sukcesy i dobre chwile, które zazwyczaj się pomija.

Znajdź milszy sposób na opisanie swojego życia

— Gdy już wprowadzisz do swojej historii życia więcej pozytywnych wspomnień, kolejnym krokiem jest "znalezienie bardziej współczujących wyjaśnień dla rzeczy, które poszły nie tak" — mówi dr Schaffner. — Wyobraź sobie, jak zwróciłbyś się do przyjaciela, który potrzebuje twojej pomocy w zrozumieniu sytuacji — radzi.

— Ponowna ocena siebie w ten sposób nie wymaga udawania, że ​​nigdy nie było źle ani trudno, ani że nigdy nie zrobiłeś nic złego, ale po prostu spojrzenia na fakty ze swojego życia z życzliwszym spojrzeniem i znalezienia dla nich bardziej budujących wyjaśnień niż po prostu to, że jesteś złoczyńcą lub że inni zawsze czyhają na ciebie — mówi dr Schaffner.

• "Przeszłam przez wypalenie zawodowe. Otarłam się o depresję"

Potem pozostaje już tylko przestać tak bardzo rozpamiętywać przeszłość i skupić się na przyszłości "w której nie będziesz obciążony wpływem starych, negatywnych historii" — mówi dr Schaffner. — Bardzo ważne jest nie tylko wiedzieć, czego już nie chcesz, ale także mieć uwodzicielską, przekonującą wizję tego, czego chcesz, ponieważ to o wiele silniejsza siła motywująca — podkreśla.

Wielu klientów dr Schaffner porzuciło toksyczne prace i zakończyło niespełnione związki. Jednak większość osób doświadczających wypalenia zawodowego tak naprawdę poszukuje "pewnego rodzaju wewnętrznego spokoju, w którym ich umysły są przyjaciółmi i nie pogrążają się w rozmyślaniach o porażce czy wstydzie" — mówi.

Aby skutecznie zapobiegać wypaleniu zawodowemu, trzeba nieustannie weryfikować wymyślane historie, aby zrozumieć, na ile są sprawiedliwe i prawdziwe — czyli "ćwiczyć swój mięsień metapoznawczy" — twierdzi dr Schaffner. — Zawsze musimy starać się uchwycić historię w akcji. Nie zawsze nam się to uda, ale ważne jest, aby ćwiczyć to każdego dnia — podkreśla.