Odkrycie naukowców na Madagaskarze. Lemury jak śpiewacy operowi

Śpiewające lemury z Madagaskaru wykorzystują technikę wokalną przypominającą metody stosowane przez śpiewaków operowych. Naukowcy zbadali sposoby wokalizy, stosowane przez te zwierzęta w lasach deszczowych. Wyniki badań opublikowane zostały w czasopiśmie PLOS Computational Biology.

Lemury z gatunku indrisów wydają długie krzyki, który słychać na odległość kilku kilometrów

Źródło zdjęć: © Getty Images | JOUAN/RIUS/GAMMA-RAPHO

22 września 2026, 15:42

Naukowcy zbadali 19 dzikich indrisów (Indri indri) na Madagaskarze i wykazali, że zwierzęta te stosują strojenie formantowe, otwierając szerzej pyski przy wyższych nutach. Dostrojenie aparatu głosowego zwiększa siłę oraz zasięg pieśni lemurów w gęstych lasach deszczowych. Śpiew służy tym zwierzętom do oznaczania terytorium, unikania konfliktów z innymi grupami oraz do ponownego łączenia się w lesie.

DLA CIEBIE

30 lat Škoda Octavia. Miliony kilometrów i jeszcze więcej historii

Technika wokalna znana z opery

Jak podaje Reuters, badacze przeanalizowali 83 nagrania wideo 19 dzikich indrisów z lasu Maromizaha oraz rezerwatu Mitsinjo na Madagaskarze. Śledzili punkty charakterystyczne zwierzęcej anatomii klatka po klatce i zestawiali je ze zsynchronizowanym dźwiękiem.

Zjawisko to odpowiada technice zwanej strojeniem formantowym. Zmiana kształtu pyska i gardła podczas sięgania po wyższe nuty sprawia, że dźwięk staje się silniejszy i niesie się na większe odległości. – Kiedy otwierasz usta szerzej, zmieniasz kształt rurki, a to zmienia częstotliwości, z którymi naturalnie rezonuje – powiedział Filippo Carugati z Uniwersytetu Turyńskiego, główny autor badania.

Sposób na komunikację i unikanie konfliktów

W gęstych lasach północno-wschodniego Madagaskaru roślinność ogranicza widoczność do kilku metrów. Z tego powodu głośne i ustrukturyzowane pieśni pełnią kluczową rolę w życiu społecznym lemurów.

– Główną rolą pieśni jest ich terytorialność, czyli sposób na zakomunikowanie "jesteśmy tutaj" w terenie, gdzie często nie widać sąsiadów z powodu gęstego lasu – powiedział Carugati.

Precyzyjne wyznaczanie granic terytorium za pomocą głosu pozwala grupom unikać niebezpiecznych konfrontacji. Gdy indrisy rozdzielą się w lesie, używają wolniejszych pieśni z dłuższymi pauzami, by ponownie się odnaleźć.

Gatunek krytycznie zagrożony

Indrisy są największym żyjącym gatunkiem lemurów i jedynym, który potrafi śpiewać. Choć linia ewolucyjna ludzi i lemurów rozdzieliła się około 70 milionów lat temu, oba gatunki wykształciły podobne adaptacje wokalne. Modyfikacje aparatu głosowego w celu zwiększenia zasięgu dźwięku występują także m.in. u gibonów, wilków szarych oraz myszy pasikonikowych.

Współautorka badania, Chiara De Gregorio z Uniwersytetu Warwick, podkreśliła, że populacja indrisów stale maleje z powodu wycinki i fragmentacji lasów. Zwierzęta te nie rozmnażają się w niewoli, dlatego ich przetrwanie zależy wyłącznie od ochrony w środowisku naturalnym.

Cały dzień w biegu? Skrót wydarzeń codziennie wieczorem w Twojej skrzynce