Verenigde Staten hebben 200 miljard dollar nodig om scheepswerven te moderniseren en de achterstand op China goed te maken

• De kosten voor de modernisering van de scheepswerven van de marine zijn gestegen van 21 miljard dollar (18,2 miljard euro) naar naar schatting 200 miljard dollar (173 miljard euro).
• De verslechterende infrastructuur leidt direct tot een afname van de paraatheid en operationele capaciteit van Amerikaanse onderzeeërs.
• De enorme omvang van de Chinese scheepsbouw zorgt ervoor dat de Amerikaanse maritieme dominantie al enkele jaren bedreigd is.

Uit een recente analyse van het Government Accountability Office (GAO) blijkt dat de inspanningen van de Amerikaanse marine om haar openbare scheepswerven te moderniseren te kampen hebben met ernstige vertragingen en enorme budgetoverschrijdingen.

Het Shipyard Infrastructure Optimization Program (SIOP), dat in 2018 werd opgezet om cruciale faciliteiten in Hawaï, Washington, Maine en Virginia te moderniseren, was oorspronkelijk bedoeld als een project van 20 jaar met een kostenraming van 21 miljard dollar. Het GAO schat nu echter dat de renovatie meer dan een halve eeuw in beslag zou kunnen nemen en meer dan 200 miljard dollar zou vergen.

Onderliggende oorzaken

Verschillende factoren hebben bijgedragen aan deze uitbreiding van de omvang en de kosten. Veel van de faciliteiten zijn meer dan een eeuw oud en hebben te lijden gehad onder langdurige verwaarlozing. Er zijn nieuwe uitdagingen ontstaan, zoals de ontdekking van aanzienlijke seismische risico’s bij de Puget Sound Naval Shipyard, waardoor meer dan 1 miljard dollar aan onvoorziene versterkingswerkzaamheden nodig is.

Daarnaast hebben stijgende materiaalkosten, milieubeperkingen en de noodzaak om de werven operationeel te houden terwijl ze worden herbouwd, de doorlooptijd en het budget verder opgedreven.

Gevolgen voor de operationele paraatheid

Deze tekortkomingen in de infrastructuur hebben nu al gevolgen voor de operationele paraatheid, met name binnen de onderzeeërvloot. De marine kampt momenteel met een tekort aan aanvalsonderzeeërs, en de verwachting is dat dit aantal tegen 2030 nog verder zal dalen.

Een treffend voorbeeld van deze structurele problemen is de USS Boise. Deze onderzeeër van de Los Angeles-klasse is door achterstanden in het onderhoud meer dan tien jaar lang in het droogdok vastgehouden. Uiteindelijk is de onderzeeër voortijdig uit dienst genomen.

Industriële kloof met China

De crisis wordt verergerd door het schril contrast tussen de industriële capaciteiten van de VS en China. Terwijl de VS worstelt met haar bestaande scheepswerven, opereert de Chinese scheepsbouwindustrie op enorme schaal en laat jaarlijks miljoenen tonnen aan schepen te water – ongeveer 200 keer het productievolume van de Amerikaanse marine en kustwacht. Het vermogen van China om tegelijkertijd civiele en militaire schepen te bouwen, ondersteund door een uitgebreid netwerk van droogdokken, stelt het land in staat zijn vloot zeven keer sneller uit te breiden dan de VS.

Analyses wijzen erop dat de VS weliswaar nog enige tijd een voorsprong in tonnage zullen behouden, maar dat China de VS al heeft ingehaald in het totale aantal gevechtsschepen.

Voorgestelde oplossingen

Als reactie hierop stelt Washington aanzienlijke financiële investeringen voor. In de begroting voor 2027 is 65,8 miljard dollar gevraagd voor scheepsbouw. Het langetermijndoel is om tegen het begin van de jaren 2030 meer dan 450 schepen in dienst te nemen, bestaande uit een mix van traditionele schepen en autonome systemen.

Om de druk op de openbare scheepswerven te verlichten, zijn er inspanningen geleverd om de productie van modules uit te besteden aan partners. Er is er een controversieel voorstel om buitenlandse scheepsbouwers uit Japan of Zuid-Korea toe te staan bepaalde schepen te bouwen. De voorwaarde is wel dat zij uiteindelijk technologie overdragen naar Amerikaans grondgebied.

Maritieme dominatie in gevaar

Ondanks deze inspanningen waarschuwt de GAO dat zonder gestandaardiseerde rapportage en strenger toezicht miljarden aan belastinggeld op het spel staan. De waakhond benadrukt dat het huidige tempo van de marine wellicht te traag is om de snelle groei van China tegen te gaan.

Als de industriële capaciteit niet wordt hersteld en de marinedoctrine niet wordt afgestemd op de daadwerkelijke mogelijkheden van de scheepswerven, loopt de VS het risico haar wereldwijde maritieme dominantie binnen de komende anderhalf decennium te verliezen. (fc)

Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief

Volg Business AM ook op Google Nieuws

Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!