اورشلیم‌پست: اسرائیل باید خود را برای جنگی مستقل و بدون محدودیت زمانی علیه جمهوری اسلامی آماده کند

جاناتان پولارد تحلیلگر مسائل بین‌المللی در یادداشتی که دهم آبان ۱۴۰۵ در روزنامه «اورشلیم‌پست» منتشر شد، می‌نویسد که چشم‌انداز حمله هوایی مشترک اسرائیل و آمریکا علیه جمهوری اسلامی پس از انتخابات میاندوره‌ای سوم نوامبر آمریکا، شکاف عمیق استراتژیک میان برنامه واشنگتن برای خروج از جنگ و ضرورت‌های حیاتی اورشلیم را آشکار کرده است.

بر اساس گزارش‌ها، برنامه‌ریزی آمریکا بر اجرای یک عملیات کوتاه‌مدت و شدید متمرکز است؛ عملیاتی که هدف آن نابودی زیرساخت‌های هسته‌ای باقیمانده جمهوری اسلامی و صنایع استراتژیک آن است و پس از آن واشنگتن با اعلام پیروزی، نیروهای خود را خارج خواهد کرد؛ اما پولارد می‌گوید، این وضعیت سیاست‌گذاران را در اورشلیم با شرایطی بسیار خطرناک‌تر در دوران پس از جنگ روبرو خواهد ساخت.

برای اسرائیل، خروج سریع نیروهای آمریکایی به معنای باقی ماندن سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است؛ نیرویی که شکست نخورده، به‌ شدت خشمگین است و به باور تحلیلگران هرگز تسلیم نخواهد شد.

با توجه به توانایی جمهوری اسلامی برای شلیک موج‌هایی از کلاهک‌های پیشرفته با قابلیت مانور، پهپادهای تهاجمی، مهمات خوشه‌ای و حتی محموله‌های احتمالی رادیولوژیک یا شیمیایی، اسرائیل نمی‌تواند اجازه دهد پیروزی موقت آمریکا به وضعیتی دائمی از آسیب‌پذیری شدید این کشور تبدیل شود.

نویسنده تأکید می‌کند: «برای جلوگیری از چنین سناریوی فاجعه‌باری، اسرائیل باید بپذیرد که حمله به نقاطی در خاک ایران تنها نیمی از نبرد است؛ تهدید حکومت ایران بدون قطع نظام‌مند بازوهای منطقه‌ای آن خنثی نخواهد شد.»

در ادامه این یادداشت تحلیلی آمده، دستیابی به نتیجه‌ای واقعاً قاطع مستلزم نابودی همزمان و بدون ملاحظه نیروهای نیابتی اصلی رژیم ایران است: حزب‌الله لبنان، حوثی‌های یمن و بقایای حماس در غزه.

اگر این پایگاه‌های عملیاتی مجهز به تسلیحات سنگین در مرزهای اسرائیل دست‌نخورده باقی بمانند، تهران حتی در شرایطی که زیرساخت‌های داخلی‌اش در آتش می‌سوزند، همچنان قادر خواهد بود از طریق نیروهای نیابتی خود جنگ فرسایشی به راه بیندازد.

اسرائیل با از بین بردن قدرت تهاجمی ساختارهای فرماندهی، انبارهای موشکی و کنترل سیاسی این ارتش‌های نامتقارن، می‌تواند جمهوری اسلامی را بطور کامل منزوی کند، عمق استراتژیک را از جمهوری اسلامی بگیرد و آن را از نظر ژئوپلیتیک در خاورمیانه منزوی سازد.

اگر آمریکا طرح خود را برای وارد کردن ضربات سنگین به جمهوری اسلامی و خروج فوری نیروهایش اجرا کند، هدف عملیاتی اسرائیل باید از مشارکت صرف در جنگ به یک کارزار مستقل و مستمر برای مهار بلندمدت رژیم تغییر کند.

اسرائیل برای تضمین بقای خود در خلأ ناشی از خروج آمریکا، چاره‌ای جز از بین بردن نظام‌مند زیرساخت‌های گسترده‌تر پشتیبان جنگ در ایران نخواهد داشت. این به معنای گسترش فهرست اهداف نظامی، فراتر از تأسیسات هسته‌ای و هدف قرار دادن شبکه برق ایران، ظرفیت‌های صادرات هیدروکربن و مجتمع‌های اصلی صنایع نظامی آ» است؛ با این هدف که توانمندی‌های جمهوری اسلامی بطور پایدار تضعیف شود.

اسرائیل با از کار انداختن موتورهای اقتصادی تأمین‌کننده مالی سپاه پاسداران و کارخانه‌هایی که زرادخانه موشکی و پهپادی آن را تولید می‌کنند، می‌تواند توانایی رژیم ایران برای اعمال قدرت در سراسر منطقه را به‌ شدت کاهش دهد.

با این حال، صرفاً ویرانی و تخریب نمی‌تواند امنیت بلندمدت را در برابر دشمنی که به نابودی اسرائیل متعهد است تضمین کند. بخش حیاتی استراتژی اسرائیل پس از جنگ باید آغاز فوری یک برنامه فشرده داخلی برای دستیابی به برتری مطلق فناوری و تسلیحاتی باشد.

اسرائیل باید قاطعانه عمل کند

اورشلیم در کنار حفظ مواضع دفاعی خود باید به‌ سرعت زرادخانه‌ای از موشک‌های بالستیک میان‌برد (IRBM) مجهز به کلاهک‌های مانورپذیر هنگام ورود مجدد به جوّ (MaRV)، سامانه‌های گلاید مافوق صوت (HGV) و موشک‌های کروز مافوق صوت (HCM) را توسعه داده و به کار گیرد.

این توانمندی‌های پیشرفته و نسل جدید حمله، برای عبور از سامانه‌های پدافند هوایی در حال تکامل، ضروری هستند و می‌توانند تهران را بطور دائم در معرض تهدید نگه دارند. چنین قابلیتی یک عامل بازدارندگی یکجانبه برای اسرائیل ایجاد می‌کند که به تغییر مواضع سیاسی در واشنگتن وابسته نخواهد بود.

در نهایت، آزمون واقعی عزم اسرائیل از روزی آغاز خواهد شد که بمب‌افکن‌های آمریکایی به کشورشان بازگردند.

اورشلیم باید اساساً یک دکترین استراتژیک جدید و سختگیرانه را بپذیرد: ضرورت مطلق جلوگیری از بازسازی توانمندی‌های تهاجمی رژیم ایران، فارغ از هر هزینه‌ای که در پی داشته باشد.

نویسنده در پایان عنوان می‌کند، این رویکرد به معنای اتخاذ سیاست مداخله و جلوگیری مستمر و پیشدستانه است. هرگونه تلاش سپاه پاسداران برای بازسازی تأسیسات صنایع نظامی، واردات قطعات حیاتی یا احیای توان تولید موشک باید با اقدام نظامی فوری و قاطع اسرائیل پاسخ داده شود.

اسرائیل با متعهد شدن به یک کارزار چندساله و بدون سازش برای حذف نیروهای نیابتی جمهوری اسلامی، محروم‌ ساختن استراتژیک رژیم  ایران از توانمندی‌های نظامی و تسلیح مجدد سریع در داخل، می‌تواند پیروزی نسبی آمریکا را به راه‌ حلی قطعی علیه تهدیدات جمهوری اسلامی تبدیل کند.