Beune verloor 'paar maandjes' plezier in schaatsen: 'Was er goed klaar mee’

Joy Beune schrok dit voorjaar van zichzelf. Tijdens de eerste trainingsweken richting het nieuwe schaatsseizoen dacht ze: "Ik weet niet of ik dit wel leuk vind. Ik was er even goed klaar mee. Dat had ik nooit van mezelf gedacht."

"Normaal had ik nooit moeite om te gaan trainen. Nu moest ik mezelf soms een schop onder mijn reet geven en zeggen: kom op!"

Beune kwam de olympische winter uit met één zilveren medaille, terwijl ze had gehoopt op meerdere gouden plakken. Dat zilver haalde ze op de ploegenachtervolging. Op de drie kilometer werd ze vierde. Meer afstanden reed ze niet.

Een misslag tijdens het OKT kostte Beune haar een plek op de 1.500 meter in Milaan. Ze deed midden in het toernooi in tranen haar verhaal, een paar uur voor ze ook op de vijf kilometer naast een startbewijs greep.

"Ze heeft dat toen heel sportief en goed oppakt", zegt haar coach Martin ten Hove. "Maar we zeiden na het seizoen wel al tegen elkaar: het zou goed kunnen dat de echte klap nog komt."

Die klap kwam in april en het duurde "een paar maandjes" voor het plezier terugkwam. Beune: "Fysiek kon ik het wel aan, maar vooral mentaal was het zwaar. Ik heb veel van mezelf gevraagd."

Ondanks de motivatieproblemen heeft Beune nooit overwogen om er een jaar tussenuit te gaan, zoals olympisch kampioen op de 1.000 meter Jutta Leerdam. "Dit is wel echt mijn leven. Schaatsen doe ik het allerliefst."

"Ik denk dat het ook vrij normaal is. Ik dacht eerst dat ik de enige was, maar ik denk dat er meer mensen last van hebben gehad."

De terugkeer op het ijs, aan het begin van de zomer, heeft Beune geholpen om de lol terug te vinden. "Ik vind schaatsen nog steeds het allerleukste wat er is; het gaf me weer veel plezier. We stonden best lang niet op het ijs. Misschien maakte dat me ook wel een beetje ongelukkig. Daar werd ik toch ook een beetje onzeker van."

Beune vond, in samenwerking met haar coaches Martin en Erwin ten Hove en haar psycholoog, een oplossing in het stellen van andere doelen. "Ik heb een halve marathon gelopen en een Hyrox gedaan. In trainingen ben ik ook wat andere dingen gaan proberen."

De trainingen werden anders en de doelen kwamen dichterbij te liggen. Beune wil niet direct naar de Olympische Spelen van 2030 kijken. Het duurt immers nog veertig maanden voor ze, in het eigen Thialf, kan bereiken wat in Milaan niet lukte.

Het eerste doel is direct te vinden in deel één van het na-olympische jaar, bij de wereldbekers in Peking (China), Obihiro (Japan), Heerenveen en Stavanger (Noorwegen).

"Vaak kijk je na het WCKT al snel naar de volgende plaatsingswedstrijd, de NK allround bijvoorbeeld. Dit seizoen kijk ik eerst vooral naar de eerste vier wereldbekers. Daar wil ik goed zijn."

Ten Hove: "Normaal zijn die eerste wereldbekers niet zo belangrijk, nu willen we daar echt goed rijden en proberen ervan te genieten."

Bang dat Beune minder hongerig is dan afgelopen jaar, is hij niet meer. "Ik zie weer de ouderwetse Joy. Als ik haar waardes bekijk, geloof ik dat we het goed hebben aangepakt. Ik zie aan alles dat ze haar tanden in de 1.500 meter wil zetten dit seizoen."