Ne Çin ne de ABD: En büyük rezerv bu ülkede

Avustralya, ulaştığı 92 bin metrik tonluk lityum üretimiyle Çin ve Şili'yi geride bırakarak küresel madencilikte zirvedeki yerini korudu. Elektrikli araç ve batarya sanayisinin temel girdisi niteliğindeki lityum arzındaki bu hacim, ülkenin enerji dönüşüm pazarındaki belirleyici gücünü artırdı.
AVUSTRALYA RAKİPLERİNE NASIL FARK ATTI?
Madencilikten elde edilen lityum üretiminde küresel sıralamanın ilk basamağında yer alan Avustralya, yıllık 92 bin metrik tonluk üretim seviyesine ulaştı. Uluslararası kayıtlara göre küresel pazardaki en yakın rakiplerden Çin 62 bin ton, Şili ise 56 bin ton seviyesinde üretim gerçekleştirdi. Avustralya, tek başına sergilediği bu hacimle dünya pazarının en büyük iki tedarikçisinin toplamına yaklaşan bir üretim gerçekleştirdi.
Batı Avustralya sınırlarında yer alan Greenbushes sahası, dünyadaki en yüksek tenöre sahip lityum rezervi olma niteliğini taşıyor. Cevherin yüksek kalite oranı, nihai ürünün küresel ortalamanın oldukça altında maliyetlerle çıkarılmasına olanak tanıyor. Tarihi 1888 yılındaki kalay madenciliğine dayanan ve 1983'ten bu yana lityum üretimi yapılan saha; bir açık ocak ile ikisi kimyasal hammadde, biri teknik kullanım ve biri de zenginleştirme atıklarını geri dönüştürme amaçlı 4 ana işleme tesisinden oluşuyor.
YILLIK ÜRETİM KAPASİTESİNDE 2 MİLYON TON HEDEFİ
Greenbushes işletmelerinin mevcut altyapısı yıllık 1,5 milyon metrik tona kadar konsantre lityum üretimine imkan sağlıyor. Devreye alınması planlanan yeni tesis ünitesiyle birlikte sisteme yıllık 500 bin tonluk ek kapasite ilave edilecek. Entegrasyon sürecinin tamamlanmasıyla birlikte yıllık toplam konsantre üretiminin 2 milyon tona ulaşması ve bu hedef doğrultusunda her yıl 8,9 milyon ton yüksek kaliteli lityum cevherinin işlenmesi hedefleniyor.
www.sozcu.com.tr internet sitesinde yayınlanan yazı, haber ve fotoğrafların her türlü telif hakkı Mega Ajans ve Rek. Tic. A.Ş'ye aittir. İzin alınmadan, kaynak gösterilerek dahi iktibas edilemez.
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.