Nowy grzyb opanował polskie lasy. Coraz częściej trafia do koszyków

Grzyb potocznie nazywany borowikiem amerykańskim jest jadalny, a według grzybiarzy przyjemny w smaku i zapachu. ​​Pod koniec sierpnia informowało o nim Nadleśnictwo Daleszyce w Świętokrzyskiem, gdzie jeszcze kilka lat temu praktycznie nie notowano jego obecności. Znaleziono go już również na Mazowszu, Lubelszczyźnie, Kujawach i w Wielkopolsce. 

"Amerykanin" w polskich lasach. Naukowcy badają jego pochodzenie 

Złotoborowik nie ma trującego sobowtóra. Więcej pytań budzi to, jak jego obecność odbija się na rodzimych borowikach szlachetnych. ​Nad tym, jak "Amerykanin" wpływa na polskie lasy, pracuje chociażby Polska Akademia Nauk. W miejscach, gdzie pojawia się grzyb, badacze sprawdzają m.in.:  

• skład chemiczny gleby 
• bioróżnorodność runa leśnego 
• tempo rozkładu ściółki 
• aktywność enzymów (głównie białka odpowiadające za aktywację reakcji chemicznych zachodzących w organizmach żywych) grzyba 

ZOBACZ: Polacy ruszyli do lasów. Trujące grzyby to nie jedyne zagrożenie. Leśnicy alarmują

Tomasz Sobczak, doktorant z Instytutu Dendrologii PAN w Kórniku, tłumaczy, na czym polega zagadka, przed którą stanęli biolodzy. ​

​​​​​- Natura nie znosi próżni. Jeśli nisza zajmowana obecnie przez złotoborowika byłaby wolna, któryś z występujących w tych samych środowiskach rodzimych gatunków prawdopodobnie już dawno by ją zajął. Pytanie brzmi: w jaki sposób on się "rozpycha" - wyjaśnia.  

Warto zerkać pod sosny 

​​Gdzie go szukać? "Amerykanin" żyje w symbiozie z sosną pospolitą (Pinus sylvestris) i z kosodrzewiną (Pinus mugo). Łączy je mikoryza (współżycie grzyba z korzeniami rośliny), dlatego owocniki znajdziemy właśnie w pobliżu tych drzew.  

ZOBACZ: Nowy sposób na podróżowanie po Europie. O co chodzi w mykoturystyce?

W Polsce rośnie najczęściej na piaszczystych glebach, w towarzystwie wrzosów, na nadmorskich wydmach i w przybrzeżnych borach sosnowych. Sezon trwa od sierpnia do listopada. 

Zdradza go nieproporcjonalnie długi trzon 

​Gatunek ten ma nieproporcjonalnie długi i smukły trzon, często jest dłuższy niż średnica kapelusza. Pokrywają go podłużne "żeberka" tworząc siateczkę w takim samym kolorze jak kapelusz (od czerwonobrązowego do cynamonowego). Sam kapelusz osiąga od 4 do 20 cm. bywa pomarszczony, po deszczu robi się lepki, a w suchą pogodę matowieje. Jego spód jest żółty i nie różowieje, z czasem zaś przybiera oliwkową barwę. 

ZOBACZ: Po ilu dniach od deszczu pojawiają się grzyby? Wtedy najlepiej ruszyć do lasu

Mimo wyrazistego wyglądu mniej wprawny grzybiarz potrafi pomylić złotoborowika z prawdziwkiem, koźlarzem, borowikiem sosnowym czy goryczakiem żółciowym. Ten ostatni nie jest trujący i gorzki w smaku.