Rekordzista Guinnessa otworzył akademię. Zdradza, kiedy najlepiej zbierać bursztyn

Ja przede wszystkim będę zdradzał techniki obróbki bursztynu. Polerowanie, zmiana kolorów w piecu, przy powiedzmy 200 stopniach z przezroczystego na koniakowy. Szlifowanie, diamentowy szlif, płaski szlif – wylicza Tomasz Ołdziejewski. W pracowni przygotowano siedem stanowisk. Każde ma własne narzędzia: szlifierki, polerki, frezy i drobny sprzęt potrzebny do precyzyjnej pracy.

Jest siedem silników z siedmioma tarczami, siedmioma polerkami. Wszystkiego jest po siedem. Nożyczek, młotków, cyrkli – opowiada Ołdziejewski.

Niektóre urządzenia przypominają wyposażenie gabinetu stomatologicznego. Miniaturowe frezarki pozwalają rzeźbić, grawerować i wykonywać bardzo drobne elementy. Podczas prezentacji uruchamia kolejne urządzenia. Słychać charakterystyczny odgłos szlifowania, a w powietrzu unosi się zapach obrabianej żywicy.

Czuć ten zapach żywicy – zwraca uwagę bursztynnik.

Warsztaty mają trwać od dwóch do czterech dni. Przy akademii powstaje także zaplecze noclegowe. Nauka zacznie się od poznawania bursztynu i zasad bezpiecznego korzystania z narzędzi. Później uczestnicy przejdą do praktyki.

My przechodzimy od razu do akcji. Dostają bursztyn i szlifują – zapowiada Ołdziejewski.

Żaglowiec z bursztynu? Najważniejsza jest cierpliwość

Jednym z najbardziej efektownych dzieł prezentowanych w akademii jest żaglowiec o długości około 120 centymetrów. Powstanie takiej konstrukcji wymaga nie tylko umiejętności, ale przede wszystkim czasu.

Żeby zrobić taki okręt, metr dwadzieścia, no to trzeba się uzbroić w niesamowitą cierpliwość – mówi bursztynnik. Najpierw przygotowuje się niewielkie bursztynowe elementy, które później są łączone w większe powierzchnie. Z nich powstaje kadłub. Oddzielnie przygotowywane są wygięte żagle i liczne ozdoby.

Najlepsza zabawa to robienie ozdób, dział, lamp, koła sterowego, szalupy, jakichś kołowrotków, chorągiewek – opowiada Ołdziejewski.

Obok żaglowca stoi także wykonana przez niego latarnia morska o wysokości około 70 centymetrów. To jednak nie ta sama konstrukcja, dzięki której bursztynnik zdobył jeden ze swoich rekordów Guinnessa.

Będzie trzeci rekord Guinnessa? Tym razem bursztynowa rakieta

Tomasz Ołdziejewski jest już dwukrotnym rekordzistą Guinnessa. Stworzył między innymi bursztynowego Titanica oraz ponad 2-metrową replikę latarni morskiej w Helu. Teraz ma pomysł na kolejne rekordowe dzieło.

Burmistrzowi Helu obiecałem, że to nie będzie latarnia jako trzeci rekord. Panu, który kupił Titanica, obiecałem, że nie będzie to Titanic – opowiada.

Początkowo rozważał wykonanie bursztynowej Wieży Eiffla. Ostatecznie wybór padł na obiekt związany z podbojem kosmosu.

Wymyśliłem, że trzecim rekordem będzie najprawdopodobniej rakieta, którą poleciał Sławosz Uznański-Wiśniewski w kosmos, z bursztynu oczywiście. Będzie to Falcon 9 o wysokości 2 metry i pół – zapowiada bursztynnik.

Prace mają być prowadzone w Stegnie i Sztutowie, a dzieło ma zostać ukończone w nowej Akademii Bursztynu. Co będzie najtrudniejsze?

Zrobić ją w pionie równo, bo oby mi się nie skrzywiła ta rakieta – odpowiada z uśmiechem Ołdziejewski.

Rusza sezon na bursztynowe łowy

Otwarcie akademii zbiega się z początkiem jednego z najlepszych okresów na poszukiwanie bursztynu nad Bałtykiem. Jak tłumaczy Ołdziejewski, od października do wiosny częściej występują warunki sprzyjające wyrzucaniu bursztynu na brzeg. Szczególnie ważny jest wiatr i odpowiedni układ prądów morskich.

Oczekujemy wiatru północnego, gdzie ten wiatr północny nam pchnie to w stronę brzegu. Natomiast później wyczekujemy wiatru południowego, żeby był odpływ i ten śmieć bursztynowy zostanie na plaży – wyjaśnia.

Bursztynnik zachęca także do poszukiwań z wykorzystaniem światła ultrafioletowego. W jego świetle bursztyn staje się znacznie łatwiejszy do zauważenia, zwłaszcza po zmroku.

Weronika i Oskar z Radomia, którzy przyjechali odwiedzić akademię dobrze wiedzą, jak wciągające potrafi być to zajęcie.

Tak w ogóle znaleźć bursztyn, poświęcić czas, te noce na morzu, to jest coś wspaniałego. Pokochaliśmy to od kilku lat – opowiada Weronika.