Trump wil een gigantisch nieuw slagschip bouwen, maar de Amerikaanse marine lijkt daar niet toe in staat

• De USS Defiant, het slagschip van de nieuwe Trump-klasse, moet de Amerikaanse marine moderniseren met een enorme raketcapaciteit.
• Systeemfouten bij de aanbesteding en veranderende vereisten bedreigen de levensvatbaarheid van het project.
• Succes vereist dringende hervormingen om het tekort aan arbeidskrachten en de onstabiele ontwerpprocessen aan te pakken.

Het voorgestelde slagschip van de Trump-klasse, met name de USS Defiant, is bedoeld als een enorm raketplatform, uitgerust met maximaal 200 verticale lanceercellen voor nucleaire kruisraketten en hypersonische Conventional Prompt Strike-wapens. Hoewel dit project een prioriteit is voor het Witte Huis, worden de vooruitzichten ervan overschaduwd door een systematische geschiedenis van mislukkingen bij de maritieme aanbestedingen.

Eerdere mislukkingen

De afgelopen decennia laten een patroon zien waarin de ambitie de uitvoering ver overstijgt. Het Littoral Combat Ship-programma verspilde 22 miljard dollar aan schepen die te kwetsbaar werden geacht voor intensieve conflicten. Ook bij de torpedobootjager van de Zumwalt-klasse slonk de geplande vloot van 32 schepen tot slechts drie, geplaagd door exorbitante munitiekosten en technische tekortkomingen.

Meer recentelijk diende het fregat van de Constellation-klasse als waarschuwend voorbeeld. Oorspronkelijk bedoeld als een klasse van 20 schepen, is het programma in november 2025 beëindigd terwijl er slechts twee rompen in aanbouw waren, als gevolg van onstabiele ontwerpen en slechte technologische integratie. Zelfs het supervliegdekschip Gerald R. Ford kampte met enorme vertragingen en budgetoverschrijdingen omdat de marine probeerde meer dan 20 prille technologieën tegelijkertijd te implementeren.

Tekort aan arbeidskrachten

Deskundigen schrijven deze mislukkingen toe aan verschillende elkaar overlappende crises. Cynthia Cook van het Center for International and Strategic Studies wijst op een kritiek tekort aan geschoolde arbeidskrachten en merkt op dat een golf van pensioneringen tijdens de pandemie ertoe heeft geleid dat scheepswerven nu beschikken over onervaren werknemers en niet in staat zijn de noodzakelijke tweede ploegen te bemannen.

Daarnaast stelt Tyler Koteskey van Georgetown University dat grillige politieke en budgettaire verschuivingen leiden tot inconsistente aankoopdoelstellingen. Deze instabiliteit ontmoedigt de maritieme industrie om te investeren in de langetermijninfrastructuur en de ontwikkeling van het personeelsbestand die nodig zijn voor een gestage productie.

Institutionele tekortkomingen

Verdere institutionele tekortkomingen verergeren het probleem. Uit analyse van de National Commission on the Future of the U.S. Navy blijkt een terugkerende ‘doodscirkel’ waarbij met de bouw wordt begonnen voordat de ontwerpen definitief zijn.

Christopher Carroll van Pepperdine University beschrijft dit als ‘requirements creep’, waarbij wisselend personeel en belanghebbenden voortdurend nieuwe functies toevoegen, waardoor tijdschema’s worden ontwricht en kosten oplopen.

Bedreiging van China

Nu de VS ernaar streeft een strategische voorsprong op China te behouden, zal het succes van het slagschip van de Trump-klasse dienen als een lakmoesproef voor het vermogen van de marine om hervormingen door te voeren. Om deze hindernissen te overwinnen is een fundamentele verandering nodig in de manier waarop het Pentagon en het Congres de scheepsbouw benaderen.

Om verdere mislukkingen te voorkomen, moet de marine prioriteit geven aan stabiel toezicht op het ontwerp, de crisis op het gebied van menselijk kapitaal in scheepswerven aanpakken en afstappen van de gebrekkige aanbestedingsprocessen die de moderniseringsinspanningen van de vloot in het verleden hebben lamgelegd. (fc)

Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief

Volg Business AM ook op Google Nieuws

Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!