‘Heysel 85’ geeft akelig goede reconstructie van de ramp waar Brussel niet goed uitkomt

De benauwende fictiefilm Heysel 85 toont hoe het er in de coulissen aan toeging tijdens het Heizeldrama, dat 39 voetbalsupporters het leven kostte. Teodora Ana Mihai weeft ingenieus prangende archiefbeelden door haar benauwende semi-thriller. Brussel komt daar niet goed uit.
Links van de hoofdingang van het Koning Boudewijnstadion hangt een gedenkplaat voor de 39 mensen die op 29 mei 1985 omkwamen toen ze de finale van de Europacup I wilden bijwonen. Die gedenkplaat kwam er pas in 2005, naar aanleiding van de twintigste verjaardag van het Heizeldrama. Onfatsoenlijk laat dus.
Dat wekt de schijn dat Brussel en België lange tijd liever niet herinnerd wilden worden aan die gitzwarte dag. Dat komt omdat Brussel en België er bijna even slecht uitkomen als de rellende hooligans van Liverpool, die losgeraakte brokstukken van het aftandse Heizelstadion naar de Juventus-supporters in Vak Z gooiden. De lijst van wat er allemaal is misgelopen of van in het begin grondig fout zat, is lang en tart de verbeelding.
Heysel 85 onderzoekt of somt die lijst niet op. Het is fictie, geen documentaire. Maar je krijgt wel een akelig goed idee van de vele mistoestanden die de ramp faciliteerden. Het Heizelstadion verkeerde in een erbarmelijke staat en de Brusselse en Belgische autoriteiten en ordediensten waren slecht voorbereid.
"Het démasqué van de mensen met macht en verantwoordelijkheid doet pijn aan de ogen. Niet elke scenario-ingreep is een voltreffer. Maar qua stijl en vorm zit het goed"
Filmrecensent
De film neemt je die fatale lenteavond mee achter de schermen door twee fictieve personages op de huid te zitten. Matteo Simoni speelt een Limburgse Italiaan die voor de Italiaanse radio verslag uitbrengt en familie in het stadion heeft zitten.
Violet Braeckman dwingt haar grote doorbraak af door met verve de persattaché van de burgemeester van Brussel te spelen. Die burgemeester is te dronken om nog beslissingen te nemen. Hier en daar is er kritiek op Josse De Pauw, die zijn personage te karikaturaal zou neerzetten. Maar het is gemodelleerd naar oud-burgemeester Hervé Brouhon. Het valt niet uit te sluiten dat De Pauw eerder onder-drijft. Dat is niet om te lachen.
Het démasqué van de mensen met macht en verantwoordelijkheid doet pijn aan de ogen. Niet elke scenario-ingreep is een voltreffer. Simoni's personage loopt er bijvoorbeeld soms zomaar wat bij. Maar qua stijl en vorm zit het goed.
©
Toon Aerts
| Josse De Pauw speelt Marc Dumont, burgemeester van Brussel, gemodelleerd naar oud-burgemeester Hervé Brouhon.
Teodora Ana Mihai, de Belgisch-Roemeense cineaste die in Cannes de prijs voor moed won met La Civil, weeft ingenieus prangende archiefbeelden door haar benauwende semi-thriller. Lange, ononderbroken opnames en een schoudercamera die de personages door de benauwende catacomben achtervolgt, dompelen je onder in de chaos.
De korrelige look van 16mm-film haalt de ruige jaren tachtig terug. Ze maakt ook sluw gebruik van de geluidsband. Je ziet best wel wat gewonde en overleden supporters, maar op de cruciale momenten verkiest Mihai de gruwel niet in beeld te brengen, maar te laten horen. Het mist zijn effect niet.
Deze beklemmende reconstructie komt, net als die gedenkplaat, rijkelijk laat. Maar beter laat dan nooit.
Heysel 85, Teodora Ana Mihai, met Violet Braeckman, Matteo Simoni, Josse De Pauw. Nu in de bioscoop.
KioskNews shows a cleaned-up reading view extracted from the publisher’s page — the original always lives on their site, not ours.