Patricia Kargbo: 'Elke acteur kent die typische onrust tijdens in between jobs-periodes'

Het was zo’n dag, zo eentje waarop ik wat verloren liep en niet goed wist wat te doen met de vrijheid/leegte van die dag. Want naast de hoogtepunten van het actrice-zijn – intensieve repetitieperiodes, tournees en lange draaidagen – heb je onvermijdelijk de in between jobs-periodes. Daar bevind ik me: een soort zwart gat tussen projecten in, waar ruimte is voor rust en zelfontplooiing, maar waar je evengoed verloren loopt en je verveelt. Ik kan nochtans niet klagen: binnenkort komen er nieuwe projecten aan. Dus ik weet dat ik de rust van deze dagen maar beter benut. Want voor ik het weet, word ik naar de andere kant van het spectrum gekatapulteerd, waar je niets liever wilt dan rust.

Ik besloot om toch maar iets van de dag te maken. In de voormiddag ging ik sporten: twintig minuten op de loopband en een paar krachtoefeningen. Daarna kreeg ik kramp in mijn benen. Dan maar mijn mails beantwoorden op het terras van de Barbeton. Ik haalde mijn iPad boven, maar de batterij van mijn iPad-toetsenbord was leeg. Dit was het moment waarop ik eigenlijk klaar was met de dag en naar huis wilde. Maar na een korte interne dialoog met mezelf besloot ik om toch naar het theaterfestival te gaan, want ik keek al een tijdje uit naar de voorstelling die zou spelen: FRANK van choreograaf Cherish Menzo

Natgeregend – ja, het was echt zo’n dag – kwam ik aan in de foyer van de KVS. Ik zag al mijn collega-theatermakers, vrienden en mensen uit de sector. Helemaal overprikkeld. Een lichte paniek overviel mij. Ik had meer zin om een vlieg op de muur te zijn, een deel van het interieur, niet per se mee te hoeven doen. Met een glimlachje en een kort antwoord op vragen als:

“Hé, hoe gaat het met jou?”

“Met welk project ben je nu bezig?”

vond ik mijn weg naar de donkere theaterzaal. Klaar om mij te laten onderdompelen in anderhalf uur theater.

Ik keek gefascineerd naar de vier performers die in zwarte jassen over de scène bewogen; alles werd met zorgvuldigheid uitgevoerd. Van de cadans van hun wandelpas tot de afbrokkeling van diezelfde pas. Ik werd helemaal meegenomen. Ik hoorde hoe het nummer ‘Bam Bam’ van Sister Nancy een nieuwe bestemming kreeg. Ik zag hoe een ruimte letterlijk werd gedeconstrueerd: een theaterlamp die naar beneden viel, muziek die vervormd klonk. Maar ik zag ook metaforisch dat uit die brokstukken, lelijkheid en radicaliteit plaats voor iets nieuws ontstaat. Inspirerende trip. Na de voorstelling, wandelend naar huis, voelde ik voor het eerst die dag rust en zin om het morgen opnieuw te proberen.