Charles de Gaulle: hoe Frankrijks droom van strategische autonomie een moeizaam project werd

• Frankrijk bouwde de Charles de Gaulle als onderdeel van zijn streven naar wereldwijde strategische autonomie.
• Technische compromissen en bezuinigingen hebben de snelheid en betrouwbaarheid van het schip ernstig aangetast.
• Afhankelijkheid van één enkel vliegdekschip leidt tot een kritieke kwetsbaarheid tijdens onderhoudscycli.

Het streven van Frankrijk naar strategische autonomie leidde tot de bouw van de Charles de Gaulle, het enige nucleair aangedreven vliegdekschip dat door een ander land dan de Verenigde Staten wordt geëxploiteerd.

Het doel was om wereldwijd luchtmachtcapaciteit te kunnen inzetten zonder afhankelijk te zijn van de steun van bondgenoten of buitenlandse bases. De weg naar de ingebruikname van het schip verliep echter moeizaam en nam veertien jaar in beslag, van de start van de bouw in 1987 tot de officiële ingebruikname in 2001.

Vermogensbeperkingen

Het project werd gekenmerkt door aanzienlijke technische compromissen, schrijft 19fortyfive. Om de kosten te drukken, maakte Frankrijk gebruik van twee K15-drukwaterreactoren die waren overgenomen uit de onderzeeërvloot, in plaats van nieuwe scheepsreactoren te ontwikkelen.

Hoewel die aanpak geld bespaarde, zorgde het ervoor dat het 42.000 ton wegende schip te weinig vermogen had. Met een topsnelheid van ongeveer 27 knopen blijft het achter bij Amerikaanse supervliegdekschepen, wat een nadeel is aangezien de snelheid van het schip cruciaal is voor het genereren van de wind die nodig is om vliegtuigen te lanceren.

Financiële instabiliteit 

Financiële instabiliteit plaagde het project nog verder. Toen de Koude Oorlog ten einde liep, werden de defensiebegrotingen drastisch teruggeschroefd, waardoor het bouwproces meerdere malen werd stilgelegd en weer hervat.

Paradoxaal genoeg dreven die vertragingen de kosten op door de overheadkosten van de scheepswerf en de noodzaak om het personeelsbestand in stand te houden. Die financiële last dwong Frankrijk uiteindelijk om de plannen voor een tweede vliegdekschip te annuleren, waardoor de marine met een kritieke kwetsbaarheid achterbleef. Telkens wanneer de Charles de Gaulle onderhoud ondergaat, beschikt Frankrijk over geen actieve vliegdekschipcapaciteit.

Ontwerpfouten 

Het schip kampte ook met diverse ontwerp- en mechanische storingen. Het vliegdek was aanvankelijk te kort om E-2C Hawkeye-vliegtuigen veilig te kunnen inzetten, waardoor een verlenging van 4 meter noodzakelijk was. Bovendien verstoorden hevige trillingen de elektronica van het schip en verminderden ze de levenskwaliteit van de bemanning.

De meest opvallende storing deed zich voor in november 2000, toen een schroef brak, waardoor de marine naar verluidt gedwongen was verouderde apparatuur uit de oudere schepen van de Clemenceau-klasse te installeren om de operaties in stand te houden.

Onafhankelijkheid 

Ondanks deze vroege tegenslagen fungeert de Charles de Gaulle al meer dan twee decennia als een krachtig symbool van de Franse onafhankelijkheid. Nu Parijs begint met de planning van de opvolger, de PANG (of France Libre), dient de bewogen geschiedenis van zijn eerste kernaangedreven vliegdekschip als een essentiële les in de complexiteit van scheepsbouwtechniek en begrotingsbeheer.

(at)

Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief

Volg Business AM ook op Google Nieuws

Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!