Pierre de Maere over zijn tweede album: 'Eerst wil ik mezelf veroveren, daarna de wereld'

Pierre de Maere trok ooit met zijn camera naar Parijs om fotograaf te worden, maar en stoemelings werd hij de nieuwe chouchou van de Franse pop. Nu hij zijn tweede album uitbrengt, wil hij niet alleen de wereld veroveren, maar ook zichzelf.

“Ik ben zo goed als alles vergeten”, zegt Pierre de Maere verontschuldigend in het Hoxton-hotel, de hippe buffer tussen Sint-Joost en Brussel-Stad waar hij met zijn jongensachtige, dandyeske verschijning naadloos in opgaat. Als kind ging hij een jaar in Ottenburg naar een Nederlandstalige school, later trok hij naar Antwerpen om fotografie te studeren aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten. “Maar daar was de voertaal Engels.”

Vandaag is De Maere een van de jonge goden van de Franse pop, met een Victoire de la Musique op de schouw, Dua Lipa in het adressenboek en een tweede album onder de arm, maar als tiener zag het ernaar uit dat zijn toekomst in de fotografie lag. Hij raakte eraan verslingerd toen hij met zijn gezin vanuit Sint-Pieters-Woluwe naar het brave Waals-Brabantse Walhain verhuisde. Aanvankelijk fotografeerde hij zijn kleine zus, maar al snel bleek zijn camera een venster op een mondainere wereld.

"Stromae en zijn entourage waren heel lovend over mijn muziek. Ik voelde me op slag serieus genomen. Dat was de bevestiging dat ik thuishoorde in die scene, dat ik er deel van mocht zijn"

“Ik was in de ban geraakt van de Netflix-serie The end of the f***ing world, vooral dan van de acteur Alex Lawther. Toen ik vijftien was heb ik een brief geschreven naar UBBA, een groot agentschap voor acteurs en actrices in Parijs. Ik zei dat ik Alex wilde fotograferen voor mijn portfolio. Een maand later kreeg ik tot mijn eigen verbazing een positief antwoord en mocht ik voor het eerst in mijn leven naar Parijs.”

De lichtstad opende een nieuwe wereld voor De Maere. Oog voor een goed beeld had hij overduidelijk, zijn foto's van Lawther belandden zelfs in het Britse mannenblad GQ. “Daarna ging ik onder andere aan de slag voor het Brusselse modeagentschap Dominique Models.” Als prille tiener had De Maere al geëxperimenteerd met het muziek-programma GarageBand, maar “ik was ervan overtuigd dat ik fotograaf zou worden”.

Waarom won de muziek uiteindelijk dan toch?
Pierre de Maere: Technisch gezien kon ik heel goed fotograferen, maar eigenlijk had ik weinig ideeën. Als muzikant had ik helemaal geen techniek, maar wel ontzettend veel ideeën. En ideeën winnen altijd. (Lacht) Corona gaf de doorslag. Ik moest noodgedwongen terugkeren van Antwerpen naar Walhain. Daar verveelde ik mij kapot en toen ben ik opnieuw muziek beginnen te maken. Ik merkte dat ik me veel persoonlijker kon uitdrukken in de muziek dan in de fotografie.

Heeft de fotografie je iets bijgebracht wat je vandaag nog gebruikt in je muziek?
De Maere: Mijn liefde voor een goed beeld. Ik fotografeer mijn albumhoezen niet zelf, maar ik ben er wel heel erg bij betrokken. Voor de cover van mijn nieuwe album had ik een moodboard van wel honderd pagina's.

De foto op de hoes van Ave de Maere deed me denken aan de portretten van Richard Avedon.
De Maere: Oh, dat is een mooi compliment voor Arash Khaksari, een Iraanse fotograaf die in Parijs is beland en die die foto heeft gemaakt. Fotografen en regisseurs kiezen vind ik een heel leuk onderdeel van dit vak.

Is een liedje ook een soort snapshot?
De Maere: Bij mijn debuut had ik dat niet durven te beweren, nu wel. Mijn eerste liedjes waren vooral fantasieën en dromen. Het waren, kortom, projecties. Ave de Maere gaat over dingen die ik écht heb beleefd.

Zoals in 'Je m'en souviendrai', waarin je heel precies naar 31 december 2025 verwijst.
De Maere: Exact. Op die dag heb ik dat nummer voor het eerst aan mijn toenmalige vriend laten horen. We waren in Istanbul en het sneeuwde, dat was magisch. Ik zette hem een koptelefoon op, en hij begon te huilen. Dat beeld wilde ik absoluut vastleggen, zoals je je iPhone bovenhaalt wanneer je iets moois wilt bijhouden.

Net als Angèle op haar nieuwe album gooi je er af en toe Engels tussen. Zijn jullie op veroveringstocht in de Angelsaksische wereld?
De Maere: Ik wil niet voor Angèle spreken, maar het is duidelijk dat ze internationale ambities heeft. Ik zou het geweldig vinden als dat mij ook lukt, maar op dit moment ben ik daar niet bewust naar op zoek. Die paar regels die ik zing in het Engels zijn ook te weinig om uit de francofone wereld te breken.

Twee jaar geleden bracht je met Dua Lipa het nummer 'These walls' uit, vorig jaar zongen jullie samen jouw liedje 'Un jour je marierai un ange' bij haar passage in de AFAS Dome. Dat is toch een internationale springplank?
De Maere: Ja, maar ook dat kwam uit de lucht gevallen. Natuurlijk zijn er veel mensen die mij door die samenwerking hebben ontdekt. Het zou mijn ego strelen als mijn muziek ook door mensen wordt beluisterd die niets begrijpen van wat ik zing. Op YouTube is het overgrote deel van de reacties op mijn laatste videoclip in het Engels. Dat is op zich al waanzinnig.

Angèle bracht eerder ook al een nummer uit met Dua Lipa, Stromae regisseerde een clip van haar. Heeft ze verteld waarom ze zo gek is op Belgische artiesten?
De Maere: Daar hebben we grapjes over zitten maken, ja. Ze vond het in de eerste plaats een leuk toeval. Ik denk dat het vooral door haar liefde voor de Franse taal komt. Ze is ook dol op Parijs, de stad van mode, schoonheid en romantiek. Het is een plek die haar diep raakt.

Je woont sinds vier jaar zelf in Parijs. Maar uit je videoclip voor 'Je pense à vous', die je opnam in de Logis-Floréal-wijk in Watermaal-­Bosvoorde, spreekt dat je Brussel nog een warm hart toedraagt.
De Maere: Ik ben geboren in Ukkel, ik heb tien jaar in Brussel gewoond. Dat was best een fijne tijd, maar toen we naar het platteland verhuisden had ik plots een grote kamer voor mezelf en een ruime tuin om in te ravotten. Dat vond ik als kind wel prettig. Na mijn studies in Antwerpen ben ik meteen naar Parijs getrokken. Hoe je het ook draait of keert, dat blijft het centrum van de Franstalige muziekindustrie. En ik kon er ook ontsnappen aan het conservatieve milieu waarin ik ben opgegroeid. Om te schrijven heb ik rust nodig, dan zoek ik de afzondering op, en dan nestel ik mij in Bretagne. Maar muziek maak in Brussel, samen met mijn broer Xavier. Wanneer ik hier ben, logeer ik bij hem, of in The Hoxton.

The Hoxton is een bubbel. Als je hier de hoek om gaat, zit je tussen de dealers en de raamprostituees. Is dat een kant van Brussel waar je liever niet mee geconfronteerd wordt?
De Maere: Ik heb mijn album gemaakt in een pand aan de Bergensesteenweg in Anderlecht. Op sommige dagen is het er erger dan op andere, maar het is daar niet bepaald gezellig, dat kan ik je wel zeggen. Niemand houdt van vuile straten en pleinen. Nu, Brussel heeft zijn donkere kanten, maar in Parijs is het niet veel beter. Stationsbuurten zijn bij uitstek onguur. Brussel-Noord, zoals je aangeeft, of Brussel-­Zuid, maar Paris Nord net zo goed. Maar een genuanceerd antwoord kan ik eigenlijk niet geven op jouw vraag, daarvoor ben ik hier te weinig.

Voor queer personen is Brussel niet altijd even aardig. Banners van het Queer Voices Festival werden dit voorjaar beschadigd, na de Pride werden enkele queer artiesten belaagd. Heb je dat zelf ook al ervaren?
De Maere: Zoiets maakt me heel verdrietig en ook kwaad, zeker voor een stad als Brussel, in het hart van Europa. Zelf heb ik me hier nooit bedreigd gevoeld. Maar in Parijs zijn er wel meer queer evenementen en uitgaansgelegenheden, je ontmoet er ook makkelijker gelijkgestemden. Er is een grotere gay popcultuur, wat voor mij wel fijn is.

Overwinningskreet

Pierre de Maere debuteerde in 2020 met de single 'Potins absurdes'. Zijn veroveringstocht van de francofone popscene kreeg pas twee jaar later echt wind in de zeilen met het nummer 'Un jour je marierai un ange'. In de slipstream van zijn debuutalbum Regarde-­moi belandde hij vol in de schijnwerpers toen hij tijdens de Victoires de la Musique de prijs voor mannelijke revelatie won, een award die hem overhandigd werd door Stromae.

“Dat was een serieus knijp-me-in-de-wang-moment. Ik was zó blij. Stromae en zijn entourage waren ook heel lovend over mijn muziek. Ik voelde me op slag serieus genomen. Dat was de bevestiging dat ik thuishoorde in die scene, dat ik er deel van mocht zijn.”

En dankzij je huig-r werd je meteen als zijn opvolger bestempeld.
De Maere: Ik denk dat journalisten het gewoon makkelijk vonden om me aan hem te koppelen. Het stelde hen ook gerust dat er opvolging zou zijn. Le nouveau Stromae est arrivé! Ik ben een enorme fan van zijn werk, dus die vergelijkingen doen me zeker plezier. Maar alles bij elkaar hebben we weinig met elkaar gemeen.

Die vergelijking met Stromae, die Victoire de la Musique: heeft dat als piepjonge artiest veel druk op je schouders gelegd?
De Maere: Het heeft me juist enorm vooruitgeholpen. Plotseling waren de zalen uitverkocht. Dat was ongelofelijk. Je maakt ook gewoon betere dingen als je meer zelfvertrouwen hebt, je moet jezelf niet te veel in vraag stellen.

"Eigenlijk wilde ik helemaal geen tiener zijn. Ik vond het vreselijk. Ik was een mooi kind, en vervolgens veranderde ik in die ietwat lelijke puber, met bolle wangen en puistjes"

Pierre de Maere

Een opvallend nummer op je plaat is 'I don't wanna sleep tonight'. Omdat het in het Engels is, maar ook omdat het veel elektronischer is dan de chansonpop die je doorgaans maakt.
De Maere: Dat nummer hield zich al twee jaar schuil in een mapje op mijn computer. Ik had het helemaal alleen gemaakt, en was er best trots op, maar ik vond dat het niet op het album paste. Omdat het heel ritmisch is, had ik er wat yoghurtengels bij verzonnen, De Franse taal leent zich minder voor dat soort ritmische klanken.

Wat hield je uit je slaap?
De Maere: Ik had geen zin in slapen, ik wilde de liefde bedrijven. Vandaar de opwinding in dat nummer. (Lacht) Ik ben altijd verlegen in bed geweest, ik vond het fijn om daar heel open over te zijn. Met dit nummer wilde ik eigenlijk dat mensen denken: het is normaal om bang te zijn. Je hoeft je daar niet voor te schamen.

Je hele plaat ademt die opwinding, alsof je een grote teug zuurstof neemt.
De Maere: Klopt, het is die energie die je voelt bij de ontdekking van iets nieuws.

Klinkt de albumtitel, Ave de Maere, daarom als een overwinningskreet?
De Maere: Precies. Ik ben nu 25, maar het heeft tot mijn 18e geduurd voor ik mezelf leerde accepteren en echt ben beginnen te leven. Ik zat op een strenge, katholieke school waar ik mijn geaardheid niet kon tonen. Ik ging niet uit, ik had geen liefdes­leven. Dat haal ik niet meer in. Mijn grootste spijt is dat ik nooit een tienerliefde heb gehad.
Ave de Maere is inderdaad een soort van strijdkreet. Dat idee van het veroveren van de wereld zit erin, maar ook van mezelf. Ik beleef een soort van uitgestelde adolescentie. Normaal begint die rond je 14e, bij mij was dat op mijn 19e. (Lacht) Een tiener probeert dingen uit, verbrandt zich, schiet heen en weer tussen pijn en plezier, en zo ontdekt hij zijn grenzen. Dat is voor mij Ave de Maere.

“Mon paradis, c'est mon enfer”, zing je in het eerste nummer. Dat klinkt donkerder dan de zorgeloze pop die we van je gewoon zijn.
De Maere: Dat liedje gaat over de periode vóór en na mijn coming-out. De sfeer is wat unheimisch. Het verhaal is heel simpel: ik word verliefd op een jongen en denk dat het heel mooi kan zijn, maar ik heb nog aan niemand in mijn omgeving verteld dat ik homo ben, en daardoor kan ik die liefde niet echt beleven. Ik zie als het ware een venster met licht, maar tussen dat venster en mij ligt nog een lange weg. En waarom is mijn paradijs mijn hel? Omdat mijn paradijs bereiken me in het begin juist bang maakte, omdat ik daarvoor iets moest opbiechten wat ik niet mooi vond aan mezelf, iets wat ik altijd verborgen had gehouden.

'Tout l'univers' gaat over dat uitspreken. Wat is het moeilijkste dat je de voorbije jaren hebt moeten zeggen?
De Maere: Goeie vraag. (Denkt na) Het moeilijkste is tegen iemand zeggen: “Ik hou niet meer van je.” Omdat je op dat moment het hart van iemand anders in je handen houdt en het als het ware fijnknijpt. Niet omdat je dat wilt, maar omdat het nodig is.

“Ik herken mezelf niet meer op de foto”, zing je wat verderop in die song, “ik wil niets worden, al helemaal niet zoals papa.” Waarom niet?
De Maere: Eigenlijk wilde ik helemaal geen tiener zijn. Ik vond het vreselijk. Ik was een mooi kind, en vervolgens veranderde ik in die ietwat lelijke puber, met bolle wangen en puistjes. Maar dat nummer gaat eigenlijk meer over mijn broer, hij was een échte puber, met rebelleren en alles erop en eraan. (Lacht) De relatie tussen hem en mijn vader is lange tijd ook heel ingewikkeld geweest, nog ingewikkelder dan bij mij.

Vlaanderen mijn land

Pierre de Maere speelt op 1 en 2 december in de Ancienne Belgique, op 8 en 9 december volgen er concerten in de Olympia in Parijs. “In Parijs wordt het wat spannender, want daar zullen alle professionals uit de scene aanwezig zijn, en alle media. In Brussel nodig ik al mijn vrienden uit. Wat ik fijn vind, is dat we zowel in Brussel als in Parijs twee shows doen. Bij de eerste zal ik wellicht heel zenuwachtig zijn, bij de tweede heb ik vooral plezier.”

Voor de scenografie werkte hij met Pierre Claude, de Franse “Mozart van de scenografie” die eerder al geweldige dingen deed voor onder meer Phoenix en Air, en onlangs nog Gims. “Het ziet er echt prachtig uit. Ik kan niet wachten om weer op het podium te staan, omdat ik er eindelijk klaar voor ben. Tijdens mijn eerste tour moest ik alles nog ontdekken, ik leerde tegelijkertijd zingen en dansen. Ik was nog een student, nu is het alsof ik mijn diploma heb gehaald en er eindelijk van kan genieten.”

Pommelien Thijs stond deze zomer op het Ronquières Festival, als eerste Nederlandstalige act ooit. Is zo'n passage over de taalgrens iets waar je zelf ook van droomt?
De Maere: Zeker, omdat het ook deel van mijn land is. Ça me touche. Ik ken er mensen en wil er heel graag gehoord worden. Maar ik ben nog maar aan het begin van mijn carrière. Mijn ambitie is in de eerste plaats om te bevestigen wat er al is. Om te zeggen: ik besta, en ik ga nog lang meegaan. Ik ben hier om te blijven.
Om die brug te slaan zou ik zoals Angèle in 'Bruxelles je t'aime' een stukje Vlaams kunnen zingen, maar daar heb ik eigenlijk nog niet veel over nagedacht. Tot nu toe ben ik vooral dicht bij mezelf gebleven, bij mijn gevoelens. Voor ik Vlaanderen verover, moet ik eerst mezelf veroveren. (Lacht)

Ave de Maere komt op 25/9 uit, concerten op 1 en 2/12 in de Ancienne Belgique, abconcerts.be