Republikanie buzują, a Trump zaostrza kurs [OPINIA]

Tekst powstał w ramach projektu WP Opinie. Przedstawiamy w nim zróżnicowane spojrzenia komentatorów i liderów opinii publicznej na kluczowe sprawy społeczne i polityczne.

Czy to Trump zdradził konserwatywne ideały? A może to MAGA zdradziła Trumpa? Czy należy wrócić do reaganowskich korzeni? Zamiast wyłącznie ideologią zająć się wreszcie realnymi problemami zwykłych ludzi? Wyplątać się z wojny w Iranie, zakończyć bezwarunkowe wsparcie dla Benjamina Netanjahu, przestać oblewać bluzgami sojuszników i skupić się na prawdziwych wrogach Ameryki?

WIDEO

Billboard z Donaldem Trumpem w płomieniach. Tak świętowali Irańczycy

JD Vance długim wpisem na platformie X delikatnie odcina się od polityki zagranicznej Trumpa. Gubernator Florydy Ron DeSantis pisze, że Partia Republikańska "stanęła u progu zagłady". Teksański senator Ted Cruz zarzuca swojemu liderowi, że przyczynił się do gwałtownego odpływu wyborców pochodzenia latynoskiego.

Trump, jak wiadomo, nie słucha nikogo i nie uczy się na błędach, bo "zawsze ma rację". Wygląda na to, że i tym razem zacietrzewienie prezydenta i przekonanie o własnej nieomylności pozostaną z nami na dłużej…

"Pokażmy im, gdzie raki zimują!"

Donaldowi Trumpowi zdarzało się publikować na platformie Truth Social wpisy tak kuriozalne, że kolejne, najbardziej nawet szaleńcze pomysły przestały już kogokolwiek dziwić.

W ubiegłą sobotę prezydent USA ogłosił, że zaproponował posadę rzecznika prasowego swojemu bliskiemu przyjacielowi i politycznemu sojusznikowi, Danie White’owi. Ów dżentelmen, o charakterystycznej fizjonomii i sylwetce osiłka, jest szefem UFC, amerykańskiej federacji mieszanych sztuk walk (MMA). Trump zachęcał nawet w swoim wpisie White’a, aby ten "przyprowadził" do Białego Domu kilku słynnych zawodników, wymieniając ich zresztą z imienia i nazwiska. Dodajmy, iż mieszane sztuki walki to, obok golfa, ulubiony sport przywódcy USA.

Komentatorzy podjęli temat, uznając, że – owszem – kandydatura jest dziwaczna, ale przecież nie z takimi rzeczami Trump wyskakiwał w przeszłości. Kiedy na przykład zapowiedział, że z okazji 250. rocznicy konstytucji USA przed Białym Domem zbudowane zostaną trybuny i klatka do walk MMA, też wiele osób pukało się w czoło. Niemniej, ku uciesze protrumpowskiej gawiedzi, festiwal mordobicia przy Pennsylvania Avenue jednak się odbył.

Dlaczego zatem Dana White nie miałby zostać rzecznikiem prezydenta (mimo że sam zapewne był mocno zaskoczony tą ofertą)? Otóż nim nie zostanie, między innymi dlatego, iż Donald Trump… pomylił go z Daną White, kobietą i byłą rzeczniczką prasową Pentagonu. Jak zasugerował jeden z dziennikarzy, zapewne ktoś podpowiedział Trumpowi tę kandydatkę, ale prezydent zrozumiał, że chodzi o jego kumpla (przypomnijmy, że niektóre imiona w USA nie wskazują automatycznie na płeć danej osoby).

Kolejna historia z gatunku "Trump nie kontaktuje" i amunicja dla tych wszystkich, którzy są przekonani, iż zdolności umysłowe prezydenta pogarszają się w galopującym tempie.

Tyle że, gdy przyjrzymy się bliżej nastrojowi Trumpa niespełna tydzień po sromotnej porażce jego partii w wyborach do Kongresu, to domyślimy się, skąd ta konfuzja. Otóż Trump, po pierwszych reakcjach zwiastujących raczej pogodzenie się z losem, pełnych rozczarowania i przygnębienia, znów nabrał wigoru, chęci do walki, do ostrej konfrontacji ze swoimi przeciwnikami. Kiedy zatem usłyszał "Dana White", musiał aż podskoczyć z entuzjazmu: "To znakomity pomysł! Bierzmy go! On dopiero pokaże tym wszystkim durnokratom ("dumocrats") i tym wszystkim łgarzom z mediów, gdzie raki zimują!".

Zważywszy, że dzień wcześniej zapowiedział zmianę szefa personelu Białego Domu, dymisjonując Susie Wiles (notabene pierwszą kobietę na tym stanowisku w dziejach USA) i zastępując ją Stephenem Millerem, odwiecznym kompanem, lojalnym do bólu, a jednocześnie politykiem o ekstremalnych poglądach w niemal wszystkich obszarach. Szczególnie zaś jeśli chodzi o politykę deportacyjną: o ile zarządzali nią teoretycznie Kristi Noem (do marca br. kierująca Departamentem Bezpieczeństwa Wewnętrznego) oraz Tom Hogan, nazywany "imigracyjnym carem", to właśnie Miller był de facto jej architektem.

Mówiąc krótko, jego priorytetem zawsze było wyrzucenie z Ameryki jak największej liczby nielegalnych imigrantów, w jak najkrótszym czasie, nie zważając na cenę i koszty wizerunkowe. Był w swoich wypowiedziach i działaniach na tyle skrajny i drastyczny, że część liberalnych kongresmenów i publicystów zaczęła określać go wprost mianem "faszysty".

Przygaszamy? Nie, dorzucamy do pieca

Szef personelu to jedna z najważniejszych figur w Białym Domu. Wszyscy poprzednicy Millera byli zazwyczaj niezwykle wpływowi, a waga ich opinii była nawet większa niż zdanie kolejnych wiceprezydentów, pomniejszych urzędników nie wspominając. Teraz nie będzie inaczej.

O ile jednak Susie Wiles uchodziła za jedną z niewielu "dorosłych" i rozsądnych osób w otoczeniu Trumpa, odgrywając swoją rolę raczej w cieniu i za kulisami, tak teraz będziemy mieli do czynienia z rottweilerem, wędrującym od jednej stacji telewizyjnej do drugiej i wylewającym pomyje na "durnokratów", na liberalne media, na Meksykanów, na zgniłą Europę.

Awansując Millera, prezydent wysłał wyraźny sygnał: "Nadal tutaj rządzę i będę rządził tak jak dotychczas. Twardo i bezkompromisowo. Nic się nie zmieniło". Przyznajmy, odważna decyzja, biorąc pod uwagę fakt, że wszystko to, co reprezentuje sobą Stephen Miller, było jedną z przyczyn klęski Partii Republikańskiej w ubiegły wtorek. Arogancja, kloaczny język, radykalne tezy, podburzanie do nienawiści rasowej. Trump najwyraźniej doszedł do wniosku, że zamiast przygasić nieco ten ogień, należy dorzucić do pieca.

Kto mu to podpowiedział? Nie wiemy. Może sam Miller. Może ktoś inny. Może Dana White? A może Dana White?