برگزاری نمایشگاه «منارت فِر» در پاریس با حضور هنرمندان ایرانی

کتایون حلاجان – منارت فِر (Menart Fair) در سال ۲۰۲۱ به ابتکار لور دوتویل (Laure d’Hauteville) تأسیس شد. منارت فِر تنها نمایشگاه هنری در اروپا است که به ‌طور کامل به هنر مدرن و معاصر کشورهای منطقه منا (MENA)، یعنی خاورمیانه و شمال آفریقا، اختصاص دارد. این نمایشگاه هر سال مجموعه‌‌ای منتخب و دقیق از حدود چهل گالری را گرد هم می‌‌آورد و تنوع و پویایی هنرمندان این منطقه و جوامع دیاسپورای آن را به نمایش می‌گذارد.

منارت فِر امسال  از ۲۲ تا ۲۵ اکتبر ۲۰۲۶، در قلب پاریس و همزمان با «هفته هنر»، هفتمین دوره خود را با حضور ۳۴ گالری از ۱۸ کشور و آثار ۱۰۵ هنرمند که نیمی از آنها زن هستند برگزار می‌کند.

«خانه کجاست؟» عنوان نمایشگاه امسال است و این پرسش را مطرح می‌کند؛ آیا «خانه» صرفا یک مکان است؟ آیا تصویر ساده ‌ای از یک خانه یا یک سرزمین می‌تواند تمام معنا و مفهوم آن را در بربگیرد؟

امسال گالری‌های ایرانی نیز در این نمایشگاه حضورِ چشمگیری دارند و تعداد هنرمندان ایرانی بسیار قابل توجه است.

آتوسا وحدانی مجسمه‌ساز که حدود سه سال است که ساکن پاریس می‌باشد همراه با گالری «نگاه» در این نمایشگاه حضور دارد. آثار او به روی زنان متمرکز است.

آتوسا وحدانی می‌گوید: «من بیشتر روی سوژه‌های اجتماعی کار می‌کنم و توجهم به زندگی زنان در ایران است. مشکلات زنان را تنها از زاویه سیاسی نگاه نمی‌کنم بلکه از نظر فرهنگی نیز آن را بررسی می‌کنم. مجموعه‌ای که اینجا دارم «پیامی در بطری نام» دارد که از داستان‌های واقعی زنان الهام گرفته شده است. برای من مانند این است که پیامی را دراوج ناامیدی می‌نویسید در بطری می‌اندازید و به آب می‌سپارید تا شاید جایی کسی آن را بخواند. زمانی که در ایران بودم و اجازه برگزاری نمایشگاه نداشتم، این پیکرها را پنهانی در خلوت کارگاه خودم ساختم و در بطری گذاشتم با این امید که روزی این پیام‌ها خوانده شوند و داستان این زنان شنیده شود. تابلوی دیگری که اینجاست از مجموعه «زن اکنون و از این پس» می‌باشد که از سال ۲۰۱۰ شروع کردم. در این مجموعه از بدن زن‌ها قالب گرفتم و روی آنها را ترمه کشیدم. در فرهنگ ما در مراسم تدفین به روی بدن‌های مرده ترمه می‌کشیم، با این ایده که زن‌های ایرانی در حال زندگی کردن می‌میرند. این مجموعه هنوز ادامه دارد اما شکل آن در این سالهای اخیر تغییر کرده است و ترمه‌ها از روی آنها برداشته شده است. جسارت زن‌های ایران در این سال‌های اخیر نشان داد که دیگر ترمه را نمی‌پذیرند. مطمئن هستم این کارها به زودی رنگ شادتری به خود می‌گیرند.

طوبی رحیمی با آثار عکاسی خود از مجموعه «من هنوز یک چمدان در ایران دارم» همراه با گالری «۲ A» در منارت فِر حضور دارد.

طوبی رحیمی می‌گوید: «من هنوز یک چمدان در ایران دارم» مجموعه ‌ای است که از موج مهاجرت دوستانم در ایران و در واکنش به شرایط اجتماعی، الهام گرفته شده است. این پروژه با تجربه شخصی خودم آغاز شد: به قصد ماندن به آلمان سفر کردم، اما در نهایت تصمیم گرفتم به ایران بازگردم. برای من، چمدان به نمادی از این وضعیت بلاتکلیف تبدیل شد؛ احساسی که در آن فرد میان ماندن و رفتن گرفتار می‌شود. بسیاری از مهاجران نه ‌تنها وسایل شخصی خود، بلکه روابط، خاطرات، بخش‌هایی از هویت و داستان‌های ناتمامشان را نیز پشت سر می‌‌گذارند. برخی می‌روند و این چیزها را با خود حمل می ‌کنند و برخی دیگر بازمی‌گردند، زیرا نمی‌توانند آن‌ها را پشت سر بگذارند.

چمدان در این پروژه نمایانگر تمام چیزهایی است که میان این دو تصمیم معلق می‌مانند.

گالری ایرانی «شیوا زاهد» نیز از استانبول در این نمایشگاه حضور دارد. این گالری یکسال است که فعالیت خود را آغاز کرده و امسال در اولین سالگرد تأسیس خود با سه هنرمند ایرانی رضا لواسانی، مهسا کریمی‌زاده و احمد رفیع در منارت فِر حضور دارد.