Grote vraag naar weddingplanners bij gemengde huwelijken: 'Ik zie mij als een diplomaat'

“Ik heb veel meer werk dan iemand die 'reguliere' huwelijken plant”, vertelt Sergio Leite Faria. Hij is afkomstig uit Angola en al veertien jaar weddingplanner, gespecialiseerd in gemengde en Afrikaanse bruiloften. Hij zit sinds kort aan 250 huwelijken, en door zijn diverse karakter speelt Brussel een belangrijke rol in dat verhaal. Dat blijkt, onder meer, ook uit 'Liefde in Kleur', een nieuw onderzoek van het Kenniscentrum Gezinswetenschappen van Odisee-hogeschool in Schaarbeek: bij maar liefst 82 procent van de Brusselse koppels heeft minstens één partner een niet-Belgische herkomst. Ter vergelijking: in België gaat het om 36 procent en in Vlaanderen om 26 procent. Bovendien is het aandeel biculturele koppels in België de voorbije dertig jaar verdubbeld.

En volgens Faria zal dat nog verder evolueren: “Ik denk dat er over 15 à 20 jaar alleen nog maar gemengde koppels zullen zijn, zeker in bijvoorbeeld Brussel.” Zijn specialisatie kwam er organisch, vertelt hij in de loungebar van het Hiltonhotel aan Brussel-­Centraal. “Ik organiseerde aanvankelijk alle soorten bruiloften, maar mijn klanten waren steeds vaker Afrikaanse of gemengde koppels. In die specifieke niche heb ik me dan maar gespecialiseerd.”

Waarom hebt u meer werk dan een 'reguliere' weddingplanner?

Sergio Leite Faria: Het is meer dan een zaal boeken en een cateringbedrijf zoeken. Ik geef een voorbeeld. Afgelopen september trouwde mijn schoonzus, die Congolese roots heeft, met een blanke man. Aan de familie van haar echtgenoot moet je de verschillende traditionele gebruiken goed uitleggen. Tijdens de ceremonie duurt het bijvoorbeeld anderhalf uur om de vrouw naar voren in de zaal te halen, maar dat weten autochtone Belgen niet per se. We moeten de cliënten laten begrijpen wat de twee families willen, en daar een middenweg in vinden.

Wat zijn de grootste verschillen?

Faria: Het begint al bij het eten. Belgen hebben een traditie van bediend worden op een trouwfeest, terwijl het voor Afrikanen eerder de gewoonte is om een buffet te organiseren, dat de hele avond en nacht blijft staan. Ook dat is een verschil met een westerse bruiloft: daar kun je 's avonds alleen nog wat drinken.

Die discussie staat los van het debat over wat er op het menu moet komen. Ik herinner me nog discussies bij een Italiaans-­Rwandese trouw, waarbij de Rwandese familie absoluut geen Italiaans eten wilde laten serveren.

Uw job is soms wat complex, neem ik aan.

Faria: Dat klopt. Los van eventuele discussies of moeilijkheden door de verschillende culturele gebruiken moet ik er ook voor zorgen dat de feestelijkheden vlot verlopen. Ik denk nu aan de trouw van mijn neef in Zwitserland: hij wilde, conform de gebruiken, vier keer van (traditionele) outfit wisselen, maar dat kwam mij niet goed uit. Zo'n kledijwissel neemt veel tijd in beslag, en die hadden we niet, anders kon het buffet voor de vijfhonderd genodigden pas veel te laat open. Dan moet je overleggen en proberen tot een oplossing te komen. Uiteindelijk zijn er 'maar' twee kledijwissels geweest. Het is een beetje werken zoals een diplomaat.

Hoeveel van die trouwfeesten doet u jaarlijks?

Faria: Een twaalftal, allemaal tussen mei en eind september. Ik kan er niet volledig van leven, daarvoor zou ik, denk ik, jaarlijks een twintigtal trouwfeesten moeten organiseren.

Ziet u het aantal gemengde huwelijken toenemen?

Faria: Ja, ik denk het wel, al heb ik daar natuurlijk geen cijfers over. Ik zie daar twee redenen voor. Enerzijds is er de massale diversiteit in grote steden zoals Brussel, anderzijds zijn we ook anders gaan denken over interculturele huwelijken.

Mijn ouders gaven me mee dat ik met een Afrikaanse vrouw moest trouwen, maar die mentaliteit bestaat vandaag veel minder. Mijn nichtje is verloofd met een Belg met Spaanse roots, en geen haan die ernaar kraait. Vroeger was zo'n huwelijk schokkend, dat is volledig gewijzigd.

Is iedereen mee in dat verhaal?

Faria: Nee. Nog altijd zijn er veel vooroordelen en is er racisme, vaak ook onderling, tussen de verschillende culturen. Het probleem zit vaak bij de ouders van de bruid en bruidegom, maar het kan ook cultureel bepaald zijn. Een paar jaar geleden trouwde ik een Afrikaans-Turks koppel. Behalve een broer en de ouders kwam er niemand van de Turkse familie naar het feest. Voor hen was het een schande dat iemand van hun gemeenschap met een zwarte man zou trouwen, en door hun afwezigheid maakten ze een stevig statement. Helaas zal dat altijd blijven bestaan. Er wordt vaak gezegd dat racisme altijd maar van blanken uitgaat, maar dat klopt niet altijd, hoor. Een Congolese vriend van mij wilde thuis een Rwandese vrouw introduceren, maar de ouders waren categorisch: “Nee, wij Congolezen trouwen niet met Rwandezen.”

Vaak willen koppels niet echt vertellen dat er spanningen zijn tussen de families of de ouders, denk bijvoorbeeld aan een scheiding die slecht verlopen is, terwijl ik dat wel moet weten met het oog op de bruiloft zelf. Anders word je op de trouwdag plots geconfronteerd met de wrijvingen, en kun je er niet veel meer tegen doen.

Zo begeleidde ik ooit het huwelijk van een Congolees-Martinikaans koppel. De ouders van de bruid waren gescheiden en lagen met elkaar overhoop, maar ik wist nergens van. Tijdens de ceremonie gingen de middelvingers heen en weer. Ik begreep er niets van. Als ik dat eerder had geweten, hadden we op een of andere manier een oplossing kunnen vinden.

U bent nu veertien jaar actief als weddingplanner. Hoe hebt u bruiloften zien veranderen?

Faria: Als ik naar mijn eigen huwelijk kijk, 21 jaar geleden, en naar wat ik nu doe, zijn het twee verschillende werelden. Foto's en video's zijn veel belangrijker geworden. Jonge koppels willen dat hun hele trouwfeest op video staat.

Veel koppels willen ook een zogeheten destination wedding, ergens in een land waar de zon veel schijnt. Dat vind ik niet erg, overigens. Zo zie ik ook wat van de wereld.