Patricia Kargbo: 'Ik heb geen auto en ik raak overal in Brussel waar ik moet zijn'

Eén keer per jaar is het autoloze zondag in Brussel. Een dag waarop Koning Auto de stad niet binnen mag en fietsers en voetgangers zich overal de straten toe-eigenen. Fietsers die zich normaal tussen de auto's moeten wringen, krijgen plots de breedste fietspaden. Als voetganger had ik voor een dag het gevoel: de straten zijn van ons!

Ik zakte af naar de rommelmarkt in de Vlaamsesteenweg: wat schuifelen aan kraampjes, muziek die weerklonk, een lekkere snack, de sfeer zat goed. We vonden nog een plekje op een terrasje en genoten van de zon die nog even kwam piepen. Een heerlijke nazomerse zondag dus.

Toen de avond viel en het getoeter van de eerste wagen weer door de stad weergalmde, vroeg ik mij af: moeten we dit niet veel meer doen? De fietsbellen laten klinken? Wandelend elkaar treffen? De bus nemen?

Ikzelf heb geen auto, en met behulp van het openbaar vervoer raak ik bijna overal waar ik moet raken. Soms kost het een beetje meer moeite, maar ik heb ooit een matras verhuisd met de tram en een tapijt van de IKEA in Anderlecht met de metro naar Schaarbeek gezeuld. Niet ideaal, maar het is mij wel allemaal gelukt.

Dit is geen pleidooi voor getjool, maar waar ik eigenlijk naartoe wil, is: is het soms ook niet fijn om voor een trager voertuig te kiezen? Om je tijd te nemen? Het kan een klein avontuur zijn om voor een omweg te kiezen. Je kunt al wandelend via onvoorbereide routes de stad herontdekken. Ik las ooit ergens deze zin over wandelen, die mij is bijgebleven: “One can peel away the layers of the streets like that for ages.”

In een stad waar alles snel gaat, waar je in het verkeer superalert moet zijn, waar auto's almaar assertiever rijden en waar er op iedere hoek een Dott-step staat (waar ik overigens zelf een grote fan van ben), is vertragen soms niet exact wat we nodig hebben? Het geeft mij in ieder geval de ruimte om mijn gedachten van de dag of week te ordenen, om tot mijn eigen ritme te komen.

Verhalen maken met de korte impressies die je op de wandeling ziet. Connecties leggen, mensen tegenkomen. Je kiest natuurlijk nog altijd zelf welk voertuig je neemt. En als je ergens snel moet zijn, is wandelen niet het allerslimste. Maar als je dan toch eens tijd hebt: wandel, kijk rond! En misschien komen we elkaar tegen en kunnen we denken: de straat is van ons.