Verenigde Staten nemen geleidelijk afscheid van legendarische kernonderzeeërs die meer dan 50 jaar de zeeën domineerden

• De onderzeeërs van de Los Angeles-klasse vormden vijftig jaar lang de belangrijkste ruggengraat van de Amerikaanse marine onder water.
• Dankzij veelzijdige ontwerpvarianten konden ze missies uitvoeren die varieerden van het breken van ijs in het Noordpoolgebied tot aanvallen op het vasteland.
• Ongeëvenaarde veiligheidscijfers maken deze vloot tot het meest succesvolle onderzeeërprogramma in de geschiedenis van de VS.

De buitengebruikstelling van de kernonderzeeërs van de Los Angeles-klasse markeert het einde van een tijdperk voor de Amerikaanse marine, na een legendarische dienstperiode. Van 1972 tot 1996 werden 62 van deze schepen gebouwd door General Dynamics Electric Boat en Newport News Shipbuilding.

Een halve eeuw lang vormden ze de ruggengraat van de Amerikaanse onderzeese vloot, gespecialiseerd in het opsporen en uitschakelen van vijandelijke onderzeeërs en oppervlakteschepen, terwijl ze uiteindelijk ook capaciteiten voor aanvallen op het land in hun missieprofiel opnamen.

Upgrades doorheen de jaren

De klasse doorliep drie verschillende ontwikkelingsfasen om aan veranderende strategische behoeften te voldoen. De eerste Flight I-onderzeeërs waren voorzien van vier torpedobuizen die schuin van de romp af staken. Bij Flight II werden 12 cellen van het Vertical Launch System geïntroduceerd voor het afvuren van nucleaire of conventionele Tomahawk-raketten.

Ten slotte verbeterde de Flight III (688i)-variant de wendbaarheid met aan de boeg gemonteerde duikvlakken en werden versterkte zeilen toegevoegd. Deze structurele verbeteringen waren van cruciaal belang voor operaties onder het Arctische ijs. Zo konden de Amerikaanse strijdkrachten een constante aanwezigheid handhaven in de buurt van Sovjet-onderzeeërs van de Typhoon-klasse die zich in de noordelijke Atlantische Oceaan schuilhielden.

Bewapening

Op aanvalsgebied maakte de vloot gebruik van een veelzijdig wapenarsenaal. De onderzeeërs waren uitgerust met vier lanceerbuizen voor Mark 48 ADCAP-torpedo’s met draadbesturing en zetten twee soorten mijnen in. De Mark 60 CAPTOR was een op de zeebodem verankerde torpedo die afging bij het waarnemen van specifieke akoestische signaturen, terwijl de Mark 67 een traditionele magnetische mijn was, ontworpen om oppervlakteschepen te vernietigen door onder hun kiel tot ontploffing te komen.

Deze wapens waren aangestuurd door geavanceerde gevechtssystemen van Raytheon, zoals de AN/BSY-1-sonarsuite, die fungeerde als een analytisch brein om doelen te identificeren en te volgen.

Verschillende rollen

De operationele rol van deze onderzeeërs veranderde mee met de mondiale politiek. Tijdens de Koude Oorlog bewaakten ze voornamelijk vliegdekschip-aanvalsgroepen en schaduwden ze Sovjet-onderzeeërs met ballistische raketten. Ze opereerden daarbij vaak op zeer korte afstand van de vijand.

Na de ineenstorting van de Sovjet-Unie verschoof hun focus naar speciale operaties, kustbewaking en het afvuren van kruisraketten tijdens conflicten in Irak. Meer recentelijk zijn ze ingezet voor ijsbreken en het waarborgen van de vrijheid van navigatie in betwiste wateren binnen de Indo-Pacific.

Overgang naar de Virginia-klasse

Momenteel zijn nog ongeveer 24 schepen uit de latere series in dienst. De Virginia-klasse neemt geleidelijk hun plaats in. Het verouderingsproces is onvermijdelijk. De drukrompen zijn zwaar belast door talloze duikcycli. Verder naderen de kernreactoren het einde van hun levensduur. Het vervangen van de aandrijfsystemen zou een ingrijpende verbouwing van de achtersteven van de onderzeeërs vereisen. Daardoor is buitengebruikstelling de meest praktische oplossing.

Opvallend weinig ongevallen

De erfenis van de Los Angeles-klasse is gekenmerkt door een buitengewone veiligheidsreputatie. Van de 62 onderzeeërs is er geen enkele op zee verloren gegaan of heeft een ernstige reactiestoring ondervonden. Het enige dodelijke ongeval vond plaats in 2005, toen de USS San Francisco met hoge snelheid in botsing kwam met een onderwaterberg. Ondanks ernstige schade aan de sonardome en de ballasttanks hield de romp van het vaartuig stand, waardoor de bemanning op eigen kracht naar Guam kon terugkeren.

Deze blijvende betrouwbaarheid suggereert dat toekomstige historici deze klasse wellicht zullen beschouwen als het meest succesvolle onderzeeërprogramma in de geschiedenis van de Amerikaanse marine. (fc)

Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief

Volg Business AM ook op Google Nieuws

Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!