Danielle Keulen over haar Halloween-gevel: 'Maakt de buurt gezellig'

“Oh, is het echt BRUZZ? Wacht, ik kom naar beneden”, zegt Danielle Keulen. Ze hangt tussen de heksen, spinnen en spoken uit het raam van haar woning in Etterbeek, niet ver van Montgomery. “Vorig jaar hing de versiering wat te laag. Bij de minste wind tikte ze tegen het venster. Nu hebben we ze wat hoger gehangen.”

De Halloweenversiering van Keulen hangt er sinds vorige week zondag, 11 oktober. In de buurt zijn vier scholen. “Mede daarom doe ik het”, zegt ze. “Het is gewoon leuk om het een beetje gezellig in de straat en de buurt te hebben.”

Engelsen

Ze is niet de enige in de buurt die in oktober haar gevel decoreert in het thema Halloween. “Wat verderop hangen ook al verschillende versieringen uit, zag ik. Om de hoek wonen Engelsen, normaal gesproken zetten zij ook hun beste beentje voor”, vertelt Keulen. “De meeste mensen vinden het erg leuk. De huizen van de expats kun je eigenlijk stiekem herkennen aan de Halloweenversiering.”

Keulen werd geboren in Maastricht, Nederland. “Niet gek ver van de Belgische grens dus”, zegt ze aan haar keukentafel. “Mede-Nederlanders noemen ons altijd reserve-Belgen.” Sinds 2013 woont ze in Brussel. “Eerst een tijdje in Sint-Pieters-­Woluwe, maar tien jaar geleden heb ik dit huis gekocht.” Voorheen woonde ze in New York, maar ook tijdelijk op verschillende plekken in Afrika. Ze woont er samen met haar twee kinderen, een hond, kat, cavia's en een enthousiast parkietje.

Ze werkt bij de Europese Commissie, rond buitenlands beleid, met als voornaamste focus crisislanden. “Mijn team en ik concentreren ons nu vooral op de burgeroorlog in Jemen en alles wat zich in en rond de Rode Zee afspeelt. Ja, het zijn erg drukke tijden nu.”

Brussel is een heel leuke stad, zegt Keulen. Of verhuizen van het zakelijke Nederland naar het chaotische Brussel geen cultuurshock was? “Wel, wij zeggen dingen over Belgen en zij op hun beurt dan weer over ons. Maar soms mis ik de Hollandse businesscultuur wel, ja.”

Ruim een eeuw geleden, in 1918, werd het huis van Keulen gebouwd. “Door een wannabe”, zegt ze. “Hij wilde een mooi huis, maar had er het geld niet voor. De gevel is bijvoorbeeld erg mooi. Het lijkt alsof die uit steen is, maar eigenlijk is het een cementfaçade, wat veel goedkoper is. Wél had hij geld voor een dienstmeid. Zij verbleef in de kelderverdieping. Via een lift werd het eten naar de eetkamer gebracht. De lift heb ik afgebroken.”

Ontsnapt aan kidnapping

“Het huis is intussen volledig gerestaureerd. De achtergevel is in het blauw, de culturele erfgoedkleur van Amsterdam met Belgische blauwsteen uit Henegouwen. Ik kocht een lamp uit een kasteel, waardoor er een heel authentieke sfeer hangt. Tijdens de verbouwingen vonden we overal paardenhaar. Dan bleek dat de garage, waar niet eens een wagen in past, vroeger dienstdeed als paardenstal.”

Voor ze aan de slag ging bij de Commissie, werkte ze voor de Verenigde Naties, rond vredesopbouw in Afrika en het Midden-Oosten. Daarbij was ze vaak ter plaatse, in en rond het conflictgebied zelf. “Twee keer ben ik ontsnapt aan een kidnapping, in Somalië en Congo”, zegt ze. “Een keer was het vliegtuig, waar twaalf mensen in pasten, zestig kilo te zwaar beladen. Ik verliet het vliegtuig dan maar. Het vloog naar Kismayo, een stad in het zuiden van Somalië. Iedereen die in het vliegtuig zat, werd daar enkele dagen vastgehouden.”

Dat alles schrikt haar niet af, integendeel. “Nee, ik vind mijn werk echt prachtig. Zodra mijn kinderen gaan studeren, over zeven jaar, hoop ik snel weer voor langere periodes naar Afghanistan, Syrië en andere moeilijke landen te kunnen. Om daar belangrijk werk te doen.”