Op 'Instinct' laat Angèle haar buikgevoel spreken: 'Af en toe moet je het stuur loslaten'

In tien jaar tijd groeide Angèle uit tot it-girl van de belpop, maar ook internationaal nam ze een steeds hogere vlucht. Op haar derde album bezweert ze angst voor de toekomst met bonzende beats, ongebreidelde passie en veel buikgevoel. “Mijn instinct is mijn kompas.”

“C'est cool, hein”, zegt Angèle (Van Laeken) terwijl we vanuit de kantoren van Sony een blik werpen op het skatepark aan de Materialenkaai. Een gonzende mierenhoop aan skaters tiktakt in de nazomerzon over het gepolijste grijs. “Zelf heb ik me daar nooit durven aan te wagen. Mijn evenwichtsgevoel is belabberd en ik ben verschrikkelijk onhandig met mijn lijf.”

Dat klinkt verrassend uit haar mond, want wie Angèle al live zag, weet hoe sierlijk en tegelijk strak geregisseerd ze over het podium dartelt. Of in haar videoclips, zoals die van de single ‘What you want’, waarvoor het überhippe Franse collectief (LA)HORDE de choreografie verzorgde en waarin ze haar sensueel kronkelende lijf aan dat van danseres Nora Monsecour koppelt.

"Volwassen worden is niet zozeer leren om je instinct uit te schakelen, maar weten wanneer je ernaar moet luisteren"

Misschien moet ze nog even warmdraaien, want de Brusselse zangeres is een tijdje uit beeld geweest. Of zo voelt het toch. Haar vorige album, Nonante-cinq, dateert van vijf jaar geleden, ook al duurde de tournee die ze eraan koppelde twee jaar. Bij die release was ze 25, nu 30. “Ik hou wel van de symboliek van verjaardagen, ze duwen je vooruit”, zegt ze. Maar haar albums heeft ze niet speciaal rond die mijlpalen gepland, ze is Adele niet.

“Y faudrait qu’on joue aux adultes”, zing je niettemin op je plaat.
Angèle: Ik ben heel jong beginnen te werken, moest snel grote verantwoordelijkheden nemen, bouwde mijn eigen universum. Maar uiteindelijk werkte dat goed voor mij. Ouder worden brengt me wijsheid en innerlijke rust, ik kan terugvallen op wat ik heb geleerd en opgebouwd.

Ik dacht een peterpancomplex te ontwaren.
Angèle: Toegegeven, aanvankelijk keek ik enorm tegen die 30 op, maar uiteindelijk viel het mee. Het was een vorm van realiteitsbesef, van beter begrijpen wat mijn behoeften zijn en waar ik wil zijn. Daarbuiten is eigenlijk niks veranderd.

Inderdaad, de zangeres straalt nog altijd de frisse onbevangenheid uit waarmee ze tien jaar geleden haar neus aan het venster stak met een cover van ‘Bruxelles’ van Dick Annegarn. Sindsdien groeide ze uit tot een van de aanjagers van de Belgische popscene en ver daarbuiten. Ze werd ambassadrice van het Franse modehuis Chanel, dook op op de Future Nostalgia-tour van Dua Lipa en trad aan tijdens de slotceremonie van de Olympische Spelen in Parijs. En dat zonder haar girl-next-doorimago te verliezen. De popster die het ene moment op het Met Gala poseerde in dure haute couture en het volgende in casual kledij op haar socials lag te dollen met Pepette, haarpetit brabançon.

Het is verbazend hoe lichtvoetig Angèle met druk lijkt om te gaan. Die druk is niet min. Bij de release van haar nieuwe, derde album, Instinct, laten platenfirma en management niets aan het toeval over. Samen met vijf andere journalisten mag ik de plaat twee dagen voor mijn interview één keer in een vergaderzaaltje van Sony in Thurn & Taxis komen beluisteren, mits ondertekening van een document dat de absolute discretie garandeert. Alsof het staatsgeheimen zijn.

Enen en nullen

Die behoefte aan controle rijmt niet echt met de titel van Angèles nieuwe plaat: de zangeres heeft altijd haar instinct gevolgd. “Voor mij is het zoiets als een kompas, als een mantra dat me al heel lang begeleidt,” legt ze uit. “Het is de kern van alles wat ik doe. Ook als ik de verkeerde beslissing neem, heb ik tenminste geluisterd naar iets wat ik diep vanbinnen voelde. Als ik me laat leiden door angst, of door anderen, is het moeilijker om met een foute keuze om te gaan.”

Leven volgens je instinct ... Klinkt mooi, tot de ratio zich ermee bemoeit. We willen allemaal vertrouwen op dat eerste gevoel, maar tegelijk zijn we getraind om af te wegen, te twijfelen en de gevolgen van onze keuzes in te calculeren. Ze knikt. “Misschien is volwassen worden niet zozeer leren om je instinct uit te schakelen, maar weten wanneer je ernaar moet luisteren.”

Maar wat doe je als je als artiest een groot publiek hebt bereikt en dat succes wilt behouden? Kun je dan nog op je buikgevoel vertrouwen, of ga je toch nadenken over hoe je wilt overkomen? “Of ik er als Angèle over nadenk hoe Angèle móét klinken, bedoel je? Nee. Ik heb net geprobeerd de controle los te laten, te experimenteren en daarna weer bij te sturen. Die bewuste verbinding met mijn instinct voelt als een nieuw begin.”

“My heartbeat just in ones and zeros”, zing je in ‘Run’, de single die je uitbracht met technoqueen Amélie Lens. Is het nog mogelijk om intuïtief te zijn in een wereld waarin AI elke morzel authenticiteit dreigt uit te wissen?
Angèle: Zoals iedereen vind ik het tegelijk fascinerend en verontrustend dat we niet langer volledig de baas zijn over wat er wordt gecreëerd. Maar ik ben ervan overtuigd dat de menselijkheid en menselijke warmte zullen blijven bestaan. Ik heb alvast geen AI gebruikt op mijn album. Het stootte me vanaf het begin af. Drie jaar geleden hoorde ik voor het eerst mijn stem gegenereerd door AI. Dat vond ik toen meteen verontrustend, al leek alles nog onder controle.

In het nummer ‘Trop’ heb je het over de angst in de ogen van je vader wanneer hij naar de belabberde staat van de wereld kijkt. Zijn je ouders bezorgder dan jij?
Angèle: Dat denk ik niet. Zij observeren meer, terwijl ik eerder voor de actie ga. Op je dertigste heb je nog geen volledig beeld van je toekomst. Zij weten bijvoorbeeld hoe moeilijk het kan zijn om kinderen in deze wereld groot te brengen. Natuurlijk maken ze zich zorgen, ze kijken met grote ogen naar deze wereld, maar ze vertrouwen ook op ons.

“On se fait payer nos guerres intérieures”, zing je over je vader in ‘Je sais’, “mais dans tes yeux, je vois les miens, on a le même regard.” Zijn jullie twee handen op één buik?
Angèle: We hebben een héél hechte band, maar tegelijk zijn we twee generaties die soms tegenover elkaar staan en elkaar niet begrijpen. Ik wilde dat ook een plek geven. In dat nummer gebruik ik een sample van een liedje dat hij lang geleden over mij heeft gemaakt. Ik wilde hem bedanken voor zijn muzikale erfenis, en voor het vertrouwen dat hij me heeft gegeven om zelf muzikant te worden. Il était trop touché.

Ook in ‘Une seule vie’ blikt Angèle vooruit, en drukt ze de angst uit om te worden wie je niet wilt zijn. Ze schreef het nummer in een periode waarin ze zich sterk bewust werd van de dood en het verstrijken van de tijd. “Dat had vooral te maken met het verlies van mijn grootmoeder, ik kwam in een soort existentieel vraagstuk terecht”, vertelt ze.

“J’sais pas ce que je veux”, herhaalt ze vertwijfeld in de song, “prendre la pilule rouge ou la bleue.”“Ik vond die herhaling net heel krachtig. Er is een bepaald toekomstbeeld dat ontzettend angstaanjagend is. Maar wil ik alleen maar die toekomst zien? Of wil ik ook ruimte laten voor lichtheid? Op Instinct heb ik het over die momenten van twijfel en beklemming, maar ook over het verlangen om je niet door die angst te laten leiden en hem te aanvaarden.”

"Zoals iedereen vind ik het tegelijk fascinerend en verontrustend dat we niet langer volledig de baas zijn over wat er wordt gecreëerd"

Angèle

We moeten zingen, dansen, vrijen, lijkt Angèle te willen zeggen, want anders is de realiteit te hard. Maar de zangeres balt ook een (fluwelen) vuist. In ‘Trop’ zet ze de algehele overload die ons versmacht tegenover de liefde, waarvan er nooit te veel kan zijn. In het tintelende ‘Dis-le’ maant ze iedereen aan om zich uit te spreken. “Het is zo belangrijk om eerlijk te zijn tegenover jezelf en authentiek te blijven. Dat betekent niet noodzakelijk dat je het van de daken moet schreeuwen. Iedereen mag zich uiten op de manier die hij of zij wil, via kunst, dans, of door opnieuw je vrijheid op te eisen. Maar je kunt niet leven met stilte.”

Lang leve de rave

“Hadden jullie ‘F4ck f4rever’ al gehoord?” Tijdens de luistersessie twee dagen voor het interview is de muziek plots gestopt. Nee, dat hadden we niet, dus wordt er door een medewerker van Sony weer op play gedrukt, waarna we Angèle op een luchtige clubbeat horen zingen over hoe lastig ze het vindt om haar geliefde achter te laten in “La Grande Pomme”, want haar leven in Brussel roept.

Kopjes knikken mee, korte kribbels worden neergepend. Het is best gek om het album in zo’n cleane omgeving te beluisteren, want de muziek en de teksten drukken het tegenovergestelde uit. Al toen Angèle haar comebacksingle ‘What you want’ eind februari kwam voorstellen op het Muntplein, was duidelijk dat haar lyrics sensueler en haar sound elektronischer waren geworden.

‘What you want’ maakte de zangeres samen met het Franse electrorockduo Justice, iets waar ze erg trots op is. “Gaspard (Augé) en Xavier (de Rosnay) spreken net als ik graag in beelden over muziek”, zegt ze terwijl ze enthousiast een foto van een monstertruck toont uit een van hun WhatsApp-conversaties. Je voelt er meteen de big beats uit de song bij, klaar om door een arena te knallen. “Precies. Muziek maken is vaak iets technisch, je hebt focus en controle nodig, maar uiteindelijk moet je er ook iets bij voelen. De dopamine moet stromen.”

De prettige clubvibe van haar plaat doet vermoeden dat die dopamine de voorbije jaren vooral stroomde op de dansvloer. Angèle werkte niet alleen samen met Justice, ook Soulwax en de Franse producer SebastiAn, die eerder al beats bakte met Daft Punk en Charlotte Gainsbourg, tekenen present. Eerder was er haar geflirt met Amélie Lens, en op de Olympische Spelen bracht ze samen met Phoenix en de intussen overleden Franse producer Kavinsky het iconische nummer ‘Nightcall.’

“Bij het maken van deze plaat was het altijd feest in de studio. Ook als ik er alleen zat, midden op de dag.” Het waren haar eigen mini-raves, lacht ze. “Ik heb raves altijd belangrijk gevonden omdat dat plaatsen zijn waar mensen samenkomen en vrij kunnen zijn. Maar vandaag staan ze onder de druk en dat is jammer. Zeker wanneer je jong bent is het erg verontrustend wanneer vrijheden worden ingeperkt. Daarom vind ik het belangrijk om die plekken ook de betekenis te geven die ze verdienen. Ook muzikaal gezien: de artiesten die aan dit album hebben meegewerkt, hebben veel te danken aan de ravecultuur. Op dat soort party’s zijn ook veel muziekstromingen ontstaan.”

Filosofisch traktaat

Ondanks de beats vol joie-de-vivre en de teksten vol lust en seks, doet Angèle ook iets typisch Angèles: ze kaart zware thema’s aan op een luchtige manier. “L’être ou bien l’avoir, personne a jamais su conjuguer, pourtant ne rien avoir ne signifie pas ne rien être”, zingt ze met een engelenstem in ‘Dis-le’. Het is de eerste zin van haar plaat, en hij klinkt bijna als een filosofisch traktaat.

“Ik heb dat idee opgepikt uit een filosofiemagazine”, grinnikt ze. “Ik denk dat de lectuur iets in mij heeft wakker gemaakt. Het zijn natuurlijk ook echt grote levensvragen, maar ik meen het wel, omdat ik die notie van ‘zijn’ en ‘hebben’ interessant vind. ‘Dis-le’ gaat ook echt om het verschil tussen wie je van nature bent en wat je wilt bereiken. Ben ik op dit moment bezig met zijn, of ben ik bezig met hebben? Ik merk dat ‘zijn’ me in mijn leven veel verder brengt dan ‘hebben’.”

Die levenslust zit Angèle als gegoten, maar ze was er niet altijd. Op Brol: la suite, een heruitgave van haar debuut, had ze zich al weemoedig getoond. Ook op Nonante-cinq stopte ze die vertwijfeling niet weg. In een gesprek met Le Monde twee jaar terug zei ze dat ze zich uitgeput voelde. “Ik voel me nu veel beter. Ik denk dat het ook samenhangt met het feit dat ik volwassener ben geworden en meer controle heb over mijn leven. De voorbije jaren heb ik echt genoten.”

Ze kan nu beter haar succes plaatsen, zegt ze. “Ik ben vooral dankbaar dat wat ik heb gemaakt, impact heeft gehad. Dat is het mooiste cadeau dat ik kon krijgen. Brol was mijn debuut, ik had geen verwachtingen. Nonante-cinq was wat moeilijker om te maken. Met dit album wilde ik vooral doen wat ik graag doe en gelukkig zijn terwijl ik het maakte. Daarin ben ik geslaagd.”

In een interview met Humo zei je moeder: “Ik ben bang voor extreem succes, maar ook voor extreem falen.” Herken je jezelf daarin?
Angèle: Ik begrijp wat ze bedoelt, maar ik ervaar dat zelf niet zo. Natuurlijk hoop ik dat dit album mensen raakt, maar ik ben nu al tevreden. Ik heb een plaat gemaakt die bij me past en die me vertrouwen geeft. Het succes van Brol heeft mijn leven veranderd, maar vandaag ís mijn leven al veranderd.

Is succes verslavend?
Angèle: Succes vind ik zo’n absurd concept dat ik niet goed weet of het verslavend kan zijn. Op een podium staan wel. Elke avond krijg je een adrenalinekick. Je weet waarvoor je het doet en voelt de spanning steeds verder opbouwen. Dat komt voor mij misschien nog het dichtst in de buurt van wat ik me bij een drug voorstel. (Lacht)

Maar wat blijft er over als de bewondering en het applaus wegvallen?
Angèle: Oh, dat gevoel verdwijnt nooit echt.

Big city life

Het is indrukwekkend hoe Angèles internationale carrière blijft groeien. Onze landsgrenzen heeft ze allang overstegen, en na haar doorbraak in Frankrijk richt ze zich nu ook op de Engelstalige markt. ‘Fever’, haar duet met Dua Lipa, was daarvoor al een prima glijmiddel. Intussen stond ze ook op het invloedrijke Coachella-festival in Californië.

Ook New York speelt een rol in dat internationale verhaal. Ze bracht er de voorbije jaren veel tijd door en vond er nieuwe inspiratie. Haar laatste single, het clubby, deels in het Frans en Engels gezongen ‘Love triangle’, is niet voor niets een samenwerking met de New Yorkse indiepopzangeres Caroline Polachek.

“New York is een stad van eindeloze energie en creativiteit, een brok geschiedenis over wier voetpaden zoveel bekende artiesten hebben gelopen. De stad heeft iets inspirerends dat je niet kunt uitleggen. Maar Brussel krijg ik niet uit mijn lijf geschud, het is een unieke plek die mij blijft voeden. Er heerst chaos, maar tegelijk vind ik er rust. Ik woon en werk hier, mijn label en management zitten er. Kortom, ik voel me diep verbonden met deze stad.”

Instinct van Angèle komt uit op 16/10, diezelfde avond stelt ze het album voor op de Grote Markt, op 20 en 21/3 staat ze in de ING Arena, ing.arena.brussels