Rosną niemal trzy razy szybciej niż inne. Zbadano populację z Australii

• Australijskie humbaki osiągają 90 procent docelowej długości ciała w wieku 6,58 roku, czyli niemal trzykrotnie szybciej niż osobniki z północno-wschodniego Atlantyku.
• Badacze ustalili tempo rozwoju waleni bezinwazyjnie, wykorzystując fotogrametrię lotniczą z użyciem dronów oraz analizę historycznych fotografii 865 żyjących sztuk.
• Błyskawiczny wzrost umożliwia wcześniejsze wejście w okres dojrzałości płciowej, co stanowi kluczowy czynnik sukcesu demograficznego tej populacji po dekadach polowań.

Wiedza na temat rozwoju humbaków przez dziesięciolecia opierała się na pomiarach prowadzonych w ubiegłym stuleciu w stacjach wielorybniczych. Dane te przestały być aktualne, ponieważ nie uwzględniały tempa wzrostu współczesnych, odradzających się stad żyjących w zmienionych warunkach ekologicznych.

Dzięki temu precyzyjnie określono wiek i wymiary 865 żyjących osobników bezpośrednio w ich środowisku naturalnym, bez konieczności uśmiercania zwierząt. Matematyczne modelowanie wykazało, że wzrost tych ssaków jest wyjątkowo intensywny we wczesnym okresie życia, a następnie zwalnia wraz ze zbliżaniem się do maksymalnej długości ciała.

Wyraźne różnice w rozwoju między oceanami

Zgromadzone dane unaoczniły znaczące dysproporcje w dynamice wzrostu humbaków z różnych części świata. Pięcioletnie osobniki ze wschodnich wybrzeży Australii są średnio o 36 centymetrów dłuższe od swoich rówieśników z północnego Pacyfiku oraz o 1,33 metra dłuższe od waleni żyjących w północno-wschodnim Atlantyku.

Australijskie humbaki osiągają próg rozrodczy w wieku 6,58 roku. Ssaki z północnego Pacyfiku potrzebują na to 8,73 roku, natomiast populacja z północno-wschodniego Atlantyku rozwija się najwolniej – ten sam etap zajmuje jej 20,24 roku. Oznacza to, że walenie z wód Australii rosną niemal trzykrotnie szybciej niż atlantyckie, zamykając główny etap rozwoju szkieletowego we wczesnej fazie młodzieńczej.

Wady historycznych badań z lat 50. i 60.

Nowe ustalenia weryfikują wnioski biologa Chittleborougha, który w latach 50. i 60. XX wieku badał humbaki zabijane u wybrzeży Australii. Ówczesna wiedza opierała się na materiale obarczonym poważnymi błędami systemowymi wynikającymi ze specyfiki przemysłu wielorybniczego.

Dochodziło także do fałszowania rejestrów – nielegalnie zabite mniejsze walenie wpisywano z zawyżonymi wymiarami, by uniknąć kar. W efekcie na 12 tysięcy zwierząt odłowionych u wybrzeży Australii Zachodniej odnotowano jedynie 118 sztuk poniżej wymiaru ochronnego.

Wpływ tempa wzrostu na odbudowę gatunku

Gwałtowny rozwój fizyczny niesie bezpośrednie skutki dla kondycji populacji ze wschodniej Australii. Przyspieszone osiąganie docelowej wielkości ułatwia ssakom wcześniejsze wejście w fazę dojrzałości płciowej i skraca czas generacji w stadzie.

Mechanizm ten wyjaśnia, dlaczego po drastycznym przetrzebieniu przez wielorybnictwo australijskie stado osiągnęło jeden z najwyższych na świecie wskaźników odbudowy liczebności. Precyzyjne krzywe wzrostu stanowią obecnie punkt odniesienia do monitorowania kolejnych pokoleń i pomogą ustalić moment, w którym rosnąca populacja wejdzie w stan długofalowej równowagi.