Amerikaanse Nimitz-vliegdekschepen lijken betrouwbaarder dan nieuwe Ford-klasse, maar hebben verborgen gebreken

• De Amerikaanse marine neemt vliegdekschepen van de Nimitz-klasse geleidelijk uit dienst door onhoudbare onderhoudskosten.
• Technische gebreken in het Nimitz-ontwerp leiden tot kritieke veiligheidsrisico’s tijdens gevechtsbelasting.
• Schepen van de Ford-klasse zijn bedoeld om de uitgaven op lange termijn te verminderen, ondanks hun aanvankelijke technische instabiliteit.

De Amerikaanse marine is bezig haar nucleaire vliegdekschepen van de Nimitz-klasse, een vloot die sinds de jaren zeventig de ruggengraat van de Amerikaanse zeemacht vormt, geleidelijk uit dienst te nemen.

Hoewel sommige critici voorstellen om terug te keren naar dit oudere ontwerp door de technische instabiliteit van de nieuwere schepen van de Ford-klasse, hebben de Nimitz-schepen hun eigen inherente zwakke punten en toenemende duurzaamheidsproblemen.

Ingebruikname Nimitz-klasse kende minder problemen

De eerste ingebruikname van de Nimitz-klasse verliep veel soepeler dan die van de Ford-klasse, grotendeels omdat er gebruik werd gemaakt van beproefde technologieën. Zo waren stoomaangedreven katapulten en nucleaire voortstuwing al in eerdere schepen beproefd. De Ford-klasse probeerde daarentegen talrijke onbeproefde innovaties tegelijkertijd te integreren, wat leidde tot aanzienlijke „groeipijnen“ en zorgen over de betrouwbaarheid.

Bovendien waren de Nimitz-schepen gebouwd tijdens de Koude Oorlog, toen de Amerikaanse industriële basis robuust was en er een overvloed aan geschoolde arbeidskrachten was. Daardoor waren ze volgens planning voltooid. De Ford-klasse is echter ontwikkeld in een periode van industriële achteruitgang en bezuinigingen, wat de productie belemmerde.

Technische gebreken

Ondanks hun schijnbare stabiliteit kampen de vliegdekschepen van de Nimitz-klasse met een specifiek technisch defect met betrekking tot hun List Control System. Bij maximale gevechtsbelading hellen deze schepen licht naar stuurboord. Om deze onbalans te corrigeren, maakt de marine gebruik van zoetwaterballast.

Deze noodoplossing beperkt echter het vermogen van het schip om in noodsituaties tegenstroom te genereren, wat een veiligheidsrisico voor de bemanning vormt. Hoewel vaste ballast als oplossing is voorgesteld, heeft de marine een dergelijke wijziging nog niet doorgevoerd.

Lange renovaties

Veroudering is momenteel de meest urgente uitdaging voor deze verouderende reuzen. Na ongeveer 25 jaar dienst moeten deze vliegdekschepen een Refueling and Complex Overhaul (RCOH) ondergaan om systemen te moderniseren en reactoren bij te vullen. Dit proces staat bekend als zeer kostbaar en tijdrovend.

De afgelopen jaren zijn deze onderhoudstermijnen nog verder opgerekt als gevolg van verslechterende scheepsrompen en een krimpend personeelsbestand op de scheepswerven. Zo heeft de USS John C. Stennis te maken gehad met aanzienlijke vertragingen bij de terugkeer in dienst, en zal de USS Harry S. Truman naar verwachting vijf jaar buiten dienst blijven.

Ford-klasse moet goedkoper zijn in onderhoud

Hoewel de Nimitz-klasse het summum van scheepsbouwtechniek vertegenwoordigt, zijn de kosten om deze verouderde schepen operationeel te houden uiteindelijk duizelingwekkend.

De Ford-klasse is specifiek ontworpen om de kosten voor instandhouding en onderhoud op de lange termijn te verlagen, ook al was de aanschafprijs aanvankelijk hoger. Of het nieuwere ontwerp de Nimitz-klasse daadwerkelijk kan overtreffen in kostenefficiëntie, valt nog te bezien nu de oudere vloot het einde van haar levensduur nadert. (fc)

Wil je meer defensienieuws ontvangen? Schrijf je in op onze wekelijkse Defensie Insider-nieuwsbrief

Volg Business AM ook op Google Nieuws

Wil je toegang tot alle artikelen, geniet tijdelijk van onze promo en abonneer je hier!