برگزاری نمایشگاه گروهی «حقیقت» در پاریس

کتایون حلاجان – نمایشگاه گروهی با عنوان«حقیقت» با نمایش آثار ۹ هنرمند بین‌المللی در قالب نقاشی، عکاسی، ویدئوآرت، مجسمه‌‌سازی، هنر چیدمان و نساجی در پاریس برقرار است.

حقیقت چیست؟ در روزگاری که تردید فراگیر است، روایت‌ها پراکنده‌اند و بازنمایی‌‌ها ساختگی است، حقیقت کجاست؟

در این نمایشگاه، «حقیقت» نه به عنوان مفهومی ثابت و مطلق، بلکه به‌ مثابه پدیده‌ای پیچیده، چندلایه و گاه متناقض بررسی می‌شود. پدیده‌ای که از تجربه‌های فردی، بازنمایی‌های اجتماعی، تصاویر و مناسبات قدرت تأثیر می ‌پذیرد.

نمایشگاه در سه بخش سازماندهی شده است: بخش اول، با حضور پریا وطن‌خواه و رز واردا به رابطه میان حقیقت، روایت، سانسور، قدرت و بازنمایی می‌پردازد. بخش دوم، با آثار اریک لوسک، ریکو کوگا، وینکا فرانکو بنودیز و ویریدیانا سلادون به محدودیت‌ ادراک، دگرگونی تصویر و رابطه میان واقعیت، هویت و ظاهر را می‌پردازد.

بخش سوم، با حضور اریک فورمسترو، شلومو ساداک و یانک تومادا به ابعاد احساسی و عاطفی حقیقت می‌پردازد و از طریق بدن، ماده، ردپا و احساسات، شیوه‌های متفاوت تجربه و دریافت واقعیت را به نمایش می‌گذارد.

پریا وطن‌خواه هنرمند ایرانی ساکن پاریس با رویکردی سیاسی و انتقادی به مفهوم حقیقت می‌پردازد. او از طریق عکاسی و ویدئو پرفورمنس، به موضوعاتی چون سانسور، وضعیت زنان در ایران، خشونت سیاسی، تبعید و حافظه جمعی می‌پردازد. پریا وطن‌خواه «حقیقت» را پیوندی جدایی ‌ناپذیر با آزادی بیان می‌داند. او در آثار خود تلاش می‌کند واقعیت‌هایی را آشکار کند که قدرت، می‌کوشد آن را پنهان و از حافظه جمعی حذف کند.

پریا وطن‌خواه هنرمندی چند رسانه‌ای و پژوهشگر است که از سال ۲۰۰۹ ساکن فرانسه است. او دارای دکترای زیبایی ‌شناسی، علوم و فناوری‌‌های هنراز دانشگاه پاریس هشتم است. پریا وطن‌خواه در آثار خود وضعیت زنان، سانسور، خشونت‌های سیاسی و اجتماعی، تبعید، حافظه و مقاومت را تصویر می‌کند. تجربه شخصی زندگی این هنرمند در زیر سایه سانسور در ایران، تأثیر عمیقی بر زبان هنری او گذاشته است. در آثار او بدن زن هم عرصه اعمال قدرت و سرکوب است و هم فضایی برای بیان، حافظه و مقاومت.

«شورش پوست» (Insurrection of the Skin) اثری از پریا وطن‌خواه است که سعی دارد با نوشتن بر پوست، بدن را به فضایی برای بیان تبدیل می‌کنند.

در آثار«تکه‌های درد» (Fragments of Pain) او به زخم‌های فردی و جمعی می‌پردازد. بدن‌های زنانه و پانسمان شده به همراه اشیایی نمادین که رنج و آسیب ‌پذیری انسان را به تصویر می‌کشند و هم‌زمان بر امکان مقاومت در برابر خشونت تأکید دارند.

شعری با نام «تا سپیده‌ِ دم ابدی» با صدای پریا وطن‌خواه همراه با زیرنویس فرانسه در این نمایشگاه اجرا شد. این قطعه از طریق زبانی شاعرانه و نمادین، کشتار وحشتناک مردم ایران به دست حکومت جمهوری اسلامی در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی ماه ۱۴۰۴ را محکوم می‌کند و از خشونت و سوگ سخن می‌گوید و در عین حال بر زنده ماندن حافظه و امید به آزادی تأکید دارد.

این نمایشگاه از ۱۵ ماه اکتبر ۲۰۲۶ تا ۱۴ ماه ژانویه ۲۰۲۷ در پاریس برقرار است.