Św. Ignacy Antiocheński – kim był biskup wspominany 17 października?

1. 17 października - wspomnienie św. Ignacego Antiocheńskiego

2. Kim był Ignacy Antiocheński?

3. Siedem listów św. Ignacego Antiocheńskiego

W kalendarzu liturgicznym 17 października wspomina się biskupa wczesnochrześcijańskiego św. Ignacego Antiocheńskiego. Został on zaliczony do grona Ojców Apostolskich, czyli pisarzy wczesnochrześcijańskich żyjących na przełomie I i II wieku, którzy odegrali ważną rolę w formowaniu struktury Kościoła katolickiego.

Wiele z tych postaci żyło w czasach chrystusowych i mogło mieć bezpośredni kontakt z żyjącym Mesjaszem. Ignacy Antiocheński według legendy miał być chłopcem, którego Jezus Chrystus postawił przed Apostołami jako przykład pokory koniecznej do wejścia do Królestwa Niebieskiego (Mt 18, 1-5).

17 października - wspomnienie św. Ignacego Antiocheńskiego

Św. Ignacy był męczennikiem i poniósł śmierć na arenie w Rzymie. Jego wspomnienie jest obowiązkowe, co oznacza, że kapłani są zobowiązani do odprawienia mszy według wskazanego formularza mszalnego oraz modlitw brewiarzowych przeznaczonych dla tego świętego.

Podczas mszy zakładają szaty w kolorze czerwonym, aby podkreślić jego męczeńską śmierć.

Wierni nie są zobowiązani do uczestnictwa w mszy świętej ani do powstrzymania się od prac niekoniecznych pod groźbą grzechu ciężkiego.

Kim był Ignacy Antiocheński?

Święty Ignacy urodził się prawdopodobnie około połowy I wieku w Syrii i nawrócił się na chrześcijaństwo w wieku dojrzałym. Starożytna tradycja nadała mu przydomek Teofor (z języka greckiego Theophoros), co oznacza "Niosący Boga" lub "Przez Boga noszony".

Około 70 roku n.e. Ignacy objął urząd biskupa Antiochii Syryjskiej - metropolii stanowiącej w owym czasie trzeci co do wielkości ośrodek rzymskiego świata, zaraz po Rzymie i Aleksandrii. To właśnie w Antiochii znajdowali schronienie pierwsi chrześcijanie prześladowani w Jerozolimie. I tam po raz pierwszy uczniów Chrystusa nazwano chrześcijanami. Św. Ignacy był trzecim biskupem Antiochii. Urząd objął po św. Piotrze i św. Ewodiuszu.

Za panowania cesarza Trajana (98-117 n.e.) prześladowano chrześcijan. W wyniku tych działań sędziwy już biskup Ignacy został schwytany i skazany na pożarcie przez dzikie zwierzęta na arenie w Rzymie. Aby jednak dotrzeć do miejsca wykonania wyroku, św. Ignacy był eskortowany z Antiochii do Rzymu. Trasa prowadziła lądem i morzem. Towarzyszyło mu dziesięciu strażników, których nazywał dziesięcioma leopardami.

Z pism św. Ireneusza, Orygenesa, Euzebiusza z Cezarei, św. Polikarpa, św. Jana Chryzostoma i św. Hieronima wynika, że zginął w roku 107. Jego szczątki przewieziono do Antiochii, a w VII wieku wróciły do Rzymu.

W ikonografii św. Ignacy jest przedstawiany jako starzec. Ubrany jest w szaty biskupie. Na piersi ma ranę i znak IHS. Przedstawiany jest w towarzystwie skaczących lwów.

Siedem listów św. Ignacego Antiocheńskiego

Podczas swojej długiej podróży do Rzymu w przerwach pisał listy do wspólnot chrześcijańskich. W listach ostrzegał wiernych przed herezjami i fałszywymi nauczycielami. Dawał wskazówki i zachęcał do wierności Bogu w obliczu prześladowań.

Podczas przystanku w Smyrnie napisał listy do wspólnot w Efezie, Magnezji, w Trallach i w Rzymie. Z kolei będąc w Troadzie, św. Ignacy napisał listy do Filadelfii, Smyrny i do św. Polikarpa.

W swoich listach ukazywał Chrystusa jako prawdziwego Boga i człowieka. Podkreślił powszechność Kościoła katolickiego i opisał jego hierarchię składającą się z biskupów, prezbiterów i diakonów. Wyrażał także gorliwą wiarę w obliczu nadchodzącej, męczeńskiej śmierci.